Τήνος, ξεκίνημα 2011 και αποχαιρετισμός...

Εικόνες της αγαπημένης νήσου, της Τήνου.
Αφιερωμένες σε πέντε ανθρώπους που συνταξιδέψαμε μαζί.
Με άλλους χρόνια και με άλλους μήνες, αλλά με πάθος και αγάπη μεγάλη!
Το ταξίδι συνεχίζεται, όπως πάντα, απλά εγώ μπαίνω στην δική μου βάρκα.
Μαζί μου η Δήμητρα, η αγάπη της ζωής μου ή μάλλον η ίδια η ζωή μου!

Μιχάλη, Τάσο, Άννι, Νίκη, Βαγγέλη σας ευχαριστώ!

Μικρή μου σ' αγαπώ!
...

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται

Αυτό είναι πλέον το καθημερινό μας ρητό.
Πρωί, μεσημέρι, βράδυ σαν συνταγή γιατρού. Πολλοί αρχίζουν να πέφτουν από τα ψηλά θεωρεία. Όχι όσοι θα έπρεπε αλλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Από την άλλη να μην ξεχνάμε ότι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.
Ο κύβος ερρίφθη πλέον για την κοινωνία μας. Όχι φυσικά σαν κεραυνός εν αιθρία. Αντιθέτως όλοι λέγαμε ότι ή στραβός είν' ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε βλέποντας τον βίο και την πολιτεία των παροικούντων την Ιερουσαλήμ. Κάναμε όμως τα στραβά μάτια.
Αμ' έπος αμ' έργον λοιπόν διότι πνέουμε τα λοίσθια.

... ... ...

Θαύμα!

Να γινόταν σήμερα το πρωί και να ξυπνούσαμε στην Τήνο...
Να βλέπαμε τον Βόλακα να φωτίζεται από τον ήλιο...
Ωραία που θα ήτανε!

... ~\~ ...

Ξανά και ξανά!

Τήνος, χειμώνας 2008, για την ακρίβεια 28 Δεκεμβρίου.

Παραλία Κολυμπήθρα, κύμα φουσκωμένο, κρύο τσουχτερό

Και ξάφνου εμφανίζεται ο απίστευτος αυτός τυπάκος...

... έτοιμος να καβαλήσει τα παγωμένα κύματα...

... με επιμονή και επιμονή και επιμονή...

Για πολύ ώρα μείναμε να τον χαζεύουμε,
τις συνεχόμενες προσπάθειες, το κέφι του και το κουράγιο του!
Αυτή την εικόνα έχω πάντα στο μυαλό μου όταν ζορίζουν τα πράγματα.
Κέφι, κουράγιο και επιμονή στο στόχο σου...
να σηκώνεσαι και να προσπαθείς, ξανά και ξανά!

Ο εκτυφλωτικός χειμωνιάτικος ήλιος που λούζει τον τόπο
ζεσταίνει το μυαλό, την ψυχή!
Η αγαπημένη μου ζεσταίνει τη ζωή μου...
κι αν ξεχαστώ και μείνω κάτω...
είναι εκεί για να...
μου θυμίσει, ξανά και ξανά, ότι δεν είμαι μόνος!

... ... ...

Βάλε χρώμα στη ζωή σου!

Η φωτογραφία, ή μάλλον η φωτογραφική τέχνη, είναι από τις αγαπημένες μου. Πάντα ψάχνω να βρω το κάτι παραπάνω σε μια λήψη. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία ήταν και παραμένει ιδιαίτερα αγαπημένη. Η αγάπη μου αυτή με οδήγησε στα πρώτα βήματά μου να ασχοληθώ με το ρετουσάρισμα παλιών φωτογραφιών.

Στη συνέχεια με τράβηξε ο χρωματισμός των ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Η τεχνική που χρησιμοποιούσα ήταν μικτή. Πενάκι, τέμπερα ή μελάνι, και αερογράφος. Αργότερα προχώρησα και στην επέμβαση σε slide με την ίδια τεχνική, αλλά με εκολίνες, ειδικά μελάνια καθώς και αερογράφο νέας τεχνολογίας τούρμπο (1987) όπου πετύχαινες σταθερή γραμμή πάχους σχεδόν χιλιοστού και χωρίς το φόβο του φτυσίματος. Στα 35άρια δε ήταν το μεγάλο ζόρι αλλά και η μεγάλη ευχαρίστηση.

Το δείγμα αυτό είναι από τις πρώτες δουλειές μου σε υπολογιστή όταν έπαψε ο αερογράφος να έχει χώρο μέσα στο σπίτι και τη θέση του πήρε ο αερογράφος του photoshop στο πρώτο μου mac. Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω είναι ότι η επεξεργασία με μάσκες και λάθη και μικροεπεμβάσεις στην τυπωμένη φωτογραφία βγάζει αποτέλεσμα πιο κοντά στην αύρα της παλιάς φωτογραφίας. Η ηλεκτρονική επεξεργασία, όσο κι αν μπορεί να φτάσει σε υψηλά επίπεδα τελειότητας και έχοντας τη δυνατότητα να επέμβεις ξανά και ξανά, δεν έχει αυτό το πότισμα του χαρτιού από τα μελάνια ούτε και την υφή του ψεκάσματος του αερογράφου.

Η πρώτες φωτογραφίες είναι από Χριστούγεννα στην πανέμορφη Τήνο!