Πλατεία Συντάγματος, Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011. Μαρτυρίες της βίας απένατι στην ειρηνική συγκέντρωση.

Δημήτρης...

Στη στάση του τραμ, στην Αμαλίας. Δεν συμβαίνει τίποτα, μόνο χαιρόμαστε που ο κόσμος πληθαίνει. Η κυρία μπροστά μου μού μιλάει για τα δακρυγόνα. "Μα είμαι μάνα τους, έχω παιδιά στην ηλικία τους, εμάς ψεκάζουν;". Τι το μελέτησε... εκείνη την ώρα πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα σχεδόν μπροστά μας. Αρχίζουμε όλοι να απομακρυνόμαστε προς την Όθωνος. Πέφτουν κι άλλα. Ευτυχώς ο κόσμος είναι ψύχραιμος, δεν τρέχει, προχωράει αργά. Μπαίνουμε στην Όθωνος. Κι εκεί τα πράγματα είναι τρομακτικά. Ευτυχώς ο Νίκος μου κρατάει το χέρι, αρχίζω να αναπνέω δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Φοβάμαι και πανικοβάλλομαι. Το πλήθος είναι τεράστιο και είμαστε στριμωγμένοι σαν ποντίκια. Φοβάμαι πως θα ποδοπατηθούμε, νομίζω πως θα πεθάνουμε. Αναρωτιέμαι αν ακολουθούν οι άλλοι φίλοι. Τους έχασα. Σφίγγω το χέρι του. Φωνάζω νομίζω, δε θυμάμαι. Κλαίω μαζί. Βήχω, φτύνω. Κοιτάζω μπροστά κι ελπίζω να φτάσουμε στο τέρμα του δρόμου. Και ξαφνικά φτάνουμε, ο κόσμος ανοίγει. Μια κοπέλα έρχεται, με ψεκάζει με φάρμακο, με ρωτάει αν είμαι καλά, γιατί κλαίω. Με καθησυχάζει. Είναι στα μάτια μου η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Κλαίω στην αγκαλιά του, λέω σκοτώνουν τον κόσμο. Αυτό νομίζω είπα. Και μετά προχωράμε, να κι οι άλλοι φίλοι. Και πάμε πιο κάτω. Στην αγκαλιά μιας άλλης φίλης τώρα. Με μια υγρή πετσέτα δροσίζει το σβέρκο μου. Αναπνέουμε πάλι. Όλοι μαζί.

Νικόλας...

"Δεν το πιστεύω αυτό που βλέπω... Χτυπάνε μια γριά δίπλα μου... Γιατί το κάνουν; Έχουμε κατέβει στο metro και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Θέλαμε να φύγουμε από την πλατεία και δεν μπορούσαμε να περάσουμε..."

Αναπάντητα ερωτήματα στην ηλικία των 20.

... ~ ...

Έκλογοδιλήμματα!

Τα καταφέραμε τελικά να φτάσουμε στο σημείο το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών να είναι "εάν θα ψηφίσουμε ή όχι" αντί του "τι θα ψηφίσουμε"!

Μέρες τώρα όποτε συζητάμε για τις επερχόμενες εκλογές τα ίδια ερωτήματα γυρνάνε αναπάντητα πάνω ή μέσα στα κεφάλια μας.
Μεγάλη η απογοήτευση και η απελπισία από ανθρώπους που μια ζωή η ψήφος στις εκλογές αποτελούσε το μεγαλύτερο αγαθό της κοινωνικής τους ύπαρξης.
Γιατί ας μην ξεχνάμε ποτέ - αν και μάλλον αυτό έχουν επιδιώξει - το να εξασκείς το δικαίωμα του να εκλέγεις τους αντιπροσώπους ΣΟΥ στη Βουλή είναι το πρώτο και κυρίαρχο δικαίωμά σου σαν πολίτη αλλά και σαν ανθρώπινης οντότητας.
Το δυστύχημα λοιπόν είναι ότι τελικά φτάσαμε στα χαμηλότερα σκαλιά όπου η απαξίωση των θεσμών συνάμα με την καθημερινή αγανάκτηση καταλήγουν στην αδιαφορία και την αποποίηση των πάντων.

Πως να πείσεις κάποιον ότι ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίσει για την δημοκρατία, για το μέλλον, για τον κοινό σκοπό που είναι η σωστή λειτουργία της ίδιας της κοινωνίας, όταν ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ Α ΨΗΦΙΣΕΙΣ;

Δεν μου πάει να ΜΗΝ ψηφίσω γιατί ακόμα σκέφτομαι την τόση λαχτάρα όταν έριξα το πρώτο μου ψηφοδέλτιο. Ακόμα θυμάμαι πόσο δυνατός αισθανόμουν όταν άκουγα εκείνα τα αποτελέσματα γιατί ήξερα ότι ήταν και η δική μου ψήφος εκεί.
Θέλω να έχω το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να βγω αύριο στους δρόμους για να φωνάξω υπέρ ή κατά ή οτιδήποτε γιατί έχω ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΟΥ.

...............................................................

Αυριανοσπάστης, η εφημερίδα σου λαέ!

Μόνο ανησυχία και προβληματισμό γεννάει η στάση της ακατανόμαστης πλέον αυτής εφημερίδας. Είναι αδιανόητη, επικίνδυνη και εναντίον κάθε έννοιας κράτους δικαίου η δημόσια θέση και πρό(σ)κληση - προτροπή για κατάλυση του κράτους από πολίτες και από συγκεκριμένη πολιτική δύναμη. Τέτοια πρωτοσέλιδα δεν πρέπει να τόλμησε ούτε το επίσημο όργανο του κόμματος. Η θέση της φυλλάδας είναι η ακύρωση κι όχι η πρόταση για βελτίωση της κοινωνίας.

Προσωπικά εάν ανήκα στην παράταξη του ΚΚΕ θα ντρεπόμουν και μόνο με την αναφορά στο πρωτοσέλιδο αυτής της φυλλάδας.
Η πολιτική είναι όντως δύσκολο παιχνίδι αλλά με τέτοιες "κινήσεις" γίνεται και βρώμικο.

... ... ...

Πολιτική ή ποινική ευθύνη;

• Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την πολιτική από την ποινική ευθύνη;
• Γιατί γίνεται μάχη (κι άλλη μάχη!) να μην αποδοθούν ποινικές ευθύνες αλλά μόνο πολιτικές;
• Τι εννοεί ο πρωθυπουργός λέγοντας αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη;

Απάντηση απλή...
Στην πολιτική ευθύνη ΔΕΝ υπάρχουν ποινές!
Η μόνη ποινή που ουσιαστικά υφίσταται είναι η μη λήψη ψήφου στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Κι επειδή ο λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου (πιστεύω ότι όχι πλέον) ελπίζουν όλοι οι πολιτευτές μας ότι όλα θα ξεχαστούν και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Απλά πράγματα!

... ... ...

Το ψεύτικο ρητό του Ισοκράτη

Μέρες έντασης και δεκάδες mail, κείμενα και φωτογραφίες κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Πολλά είναι σωστά και αληθή. Υπάρχουν όμως και τα "κατασκευασμένα". Ένα από τα τελευταία φαίνεται να είναι κι αυτό με τη ρήση του Ισοκράτη «η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται».

Διαβάστε εδώ μια σημαντική τοποθέτηση επί του θέματος.

... ... ...

Εξοστρακισμός της κοινής γνώμης.

Τελικά όλα έγιναν 10χίλιαρα!

Ο φόνος του παιδιού...
του δικού μου, του δικού σου, των παιδιών μας...
Ο εκτελεστής αστυνομικός...
που χωρίς καμιά συγγνώμη ζητάει και την εύφημο μνεία...
Οι αγανακτισμένοι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν και διαδήλωσαν...
την Κυριακή στην Αλεξάνδρας...
τη Δευτέρα στα Προπύλαια...
την Τετάρτη στο Σύνταγμα...
και που γευτήκανε την «προστασία» του κράτους με εκατοντάδες χημικά...
οι ειρηνικά διαμαρτυρόμενοι μαθητές...
που βρέθηκαν ανάμεσα στα ΜΑΤ και τους «ανεξουσιαστές»...

Καμιά πρόταση για το τι θα κάνουμε αύριο...
Πως θα έχουμε την αστυνομία που χρειαζόμαστε...
Πως θα εξαλείψουμε τους ταραξίες...
Πως ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ...

Ένα μεγάλο κενό και πάλι...
Από όλους...

10.000 ευρώ για να ξεχαστεί ο φόνος και η ανικανότητα της εξουσίας...
για να ξεχαστεί η αγάπη...
για να ξεχαστεί η φροντίδα...
για να μην υπάρξουν σκεπτόμενοι πολίτες...
για να μην υπάρξει πρόληψη...
για να μην υπάρξει μέλλον...

για όλους μας...

.

Όλα για το λαό!

Κατάλαβες τώρα λαέ γιατί υπάρχουν...
αυτοί που τα σπάνε...
αυτοί που τους κοιτάνε...
αυτοί που δεν σε εκπαιδεύουν...
αυτοί που τους εκπαιδεύουν...
αυτοί που δεν σε θέλουν στο δρόμο ειρηνικά...
αυτοί που δεν σε θέλουν στο δρόμο ειρηνικά και δυναμικά...
αυτοί που δεν σε θέλουν στο δρόμο ειρηνικά, δυναμικά και με γνώμη...
αυτοί που δεν μιλάνε για ευθύνες...
αυτοί που μιλάνε για ευθύνες των άλλων...
αυτοί που μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα...

Αν δεν το κατάλαβες είναι για σένα...
υπηρετούν εσένα...
επικαλούνται για ότι γίνει εσένα...
τον πολίτη, την κοινωνία, το παιχνίδι τους!

Οι υπηρέτες του λαού που μιλάνε χωρίς να σε κοιτάνε...
πίσω από την οθόνη της τηλεόρασης...
προσπαθώντας να σβήσουν την μόνη αλήθεια που υπάρχει...
την δολοφονία που διέπραξαν οι ίδιοι.

Θεσμός η Δημοκρατία αλλά και η Πολιτική Ανυπακοή

Το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής

«Η μη-συνεργασία δεν στρέφεται ενάντια στους ανθρώπους, αλλά ενάντια στα μέτρα που αυτοί παίρνουν. Δεν στρέφεται ενάντια στους Κυβερνήτες, αλλά ενάντια στο σύστημα διοίκησης που αντιπροσωπεύουν. Οι ρίζες της μη-συνεργασίας δεν βασίζονται στο μίσος, αλλά στη δικαιοσύνη, αν όχι στην αγάπη.»

Μαχάτμα Γκάντι

Σήμερα ΜΑΤ επιτέθηκαν σε μαθητές.

«Σήμερα, ημέρα της κηδείας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι για όλους μια μέρα πένθους. Η δολοφονία του πλήγωσε βαθιά τη δημοκρατία μας. Οι προηγούμενες μέρες έφεραν στη σκέψη όλων ένα μεγάλο «γιατί». Αν η κοινωνία μας δεν απαντήσει πειστικά δίνοντας λύσεις οι πληγές θα μένουν ανοιχτές. Στην απάντησή του όμως πρέπει να επιμείνουμε με σεβασμό στους θεσμούς και στους νόμους. Σαν μέλος της γενιάς που έζησε βαριά χρόνια στην ιστορία μας καλώ να τιμήσουμε τη μνήμη του Αλέξη ειρηνικά.»

Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Οι μαθητές βρέθηκαν ανάμεσα στα ΜΑΤ και τους ταραξίες.

Σήμερα ΜΑΤ βρέθηκαν στον τόπο της κηδείας.

Γίνεται λοιπόν σαφές, ότι οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαφωνίας είναι ανώφελες, εφ’ όσον ο αντίπαλος, η κρατική εξουσία στην συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί να αντιπαρατάξει τη νόμιμη άσκηση βίας. Όσοι τις επιλέγουν, μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στη θεσμοθετημένη βία, αφού αυτή είναι σε θέση να επεκτείνει τα όριά της, περιορίζοντας αντίστοιχα τα όρια της νομιμότητας της εναντίωσης σε αυτήν. Συνεπώς οι ειρηνικές εκδηλώσεις εναντίωσης, αποτελούν μια μετριοπαθή αντίσταση, η οποία, για τους παραπάνω λόγους, όχι μόνο δεν συντελεί στην ανατροπή μιας ανεπιθύμητης κατάστασης, αλλά διαιωνίζει το υπάρχον πρόβλημα με αποτέλεσμα να δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την επίλυσή του.

Γιώργος Ν. Πολίτης, Το δικαίωμα της πολιτικής ανυπακοής και η φιλοσοφία του John Locke, εκδ. ΕΝΝΟΙΑ, Αθήνα 2004

Οι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας είναι πάλι κλειστοί λόγω των επεισοδίων.

Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια μας για να αλλάξει κάτι.

Ακούω ότι δεν θα αναβληθεί ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ Παναθηναϊκού και Ανόρθωσης. Τι να πεις; Άρτος και θεάματα για το λαό την μέρα της κηδείας! Ντροπή.

Η Άσκηση Βίας στο Πλαίσιο της Οργανωμένης Κοινωνίας

Διαβάστε το!

Απελπιστικά ανεγκέφαλοι!

Έχουν περάσει 24 ώρες από την χθεσινή πορεία και ακόμα αισθάνομαι τα δακρυγόνα και τον καπνό.

Τα παιδιά γύρισαν μετά από την σημερινή ειρηνική πορεία στη ΓΑΔΑ στα σχολεία τους. Ναι, υπάρχουν και ειρηνικές πορείες. Τα παιδιά προστάτεψαν το δικαίωμά τους στην διαμαρτυρία. Τα λίγα άτομα που προσπάθησαν να σπάσουν το κλίμα πετάγοντας πέτρες και μπουκάλια απομονώθηκαν και κανένα παρατράγουδα δεν συνέβηκε. Τα παιδιά γύρισαν από την σημερινή ειρηνική πορεία στη ΓΑΔΑ στα σχολεία τους. Η νέα γενιά, που τόσο την έχουν κατηγορήσει για αδιαφορία και ανευθυνότητα, τελικά είναι πραγματικά το ζωντανό μέλλον μας.

Τριήμερες καταλήψεις ξεκινήσαν σήμερα.

Που μυαλό τώρα για διάβασμα. Δεν τους αδικώ. Να διαβάσεις για να γίνεις άνθρωπος και χρήσιμο μέλος στην κοινωνία μέχρι που κάποιος τρελός με ένα όπλο στο χέρι να σου σβήσει τα όνειρα. Εν ονόματι του νόμου...

Κι εγώ σήμερα δεν έχω καμιά διάθεση για τίποτα. Η χθεσινή υπερένταση δεν λέει να καταλαγιάσει. Ίσως να φταίει και το ότι όλο το βράδυ μυρίζαμε τα υπολείμματα των καμένων κάδων.

Διαβάζω τα νέα στα διάφορα site και τρελαίνομαι γι άλλη μια φορά με τις απίστευτες δηλώσεις...

Ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής από το Μέγαρο Μαξίμου δήλωσε πως η Πολιτεία δε θα είναι καθόλου επιεικής στην απόδοση ευθυνών. Τόνισε πως κάποια ακραία στοιχεία εκμεταλλεύτηκαν το θάνατο του 15χρονου με κίνητρο τη βία και στόχο την καταστροφή… Υπογράμμισε επίσης το υπέρτατο αγαθό της ζωής και την υποχρέωση του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες και την κοινωνία.

Τελικά οι πολιτικοί μας είναι πραγματικά ανεύθυνοι των όσων έγιναν απλά γιατί είναι απελπιστικά ανεγκέφαλοι.

«...το υπέρτατο αγαθό της ζωής και την υποχρέωση του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες και την κοινωνία»

Μα αυτό ακριβώς ΔΕΝ μπορείτε να κάνετε. Να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ. Ξέρετε ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ.

ΔΕΝ μπορείτε να μιλάτε για παραδειγματική τιμωρία των ενόχων σε τρίτο πρόσωπο. ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ. ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΑΚΟΜΗ;

Θα το φωνάξουμε ξανά σήμερα το απόγευμα στις 6 στην συγκέντρωση στα Προπύλαια μήπως και το ακούσετε και το καταλάβετε.

Ποιοι πραγματικά τα σπάνε;

Ήμασταν στην πορεία και δεν σπάσαμε τίποτα.

Ήμασταν από παιδάκια μέχρι μεγάλοι άνθρωποι.

Ήμασταν εκεί για να διαμαρτυρηθούμε για τα εγκλήματα που γίνονται κάθε μέρα εναντίον μας.

Ήμασταν εκεί για να σώσουμε τη ζωή των παιδιών μας.

Ήμασταν εκεί για να φωνάξουμε γιατί αυτό είναι δικαίωμα και υποχρέωσή μας.

Δεν σπάσαμε τίποτα.

Δεν καταστρέψαμε τίποτα.

Εμείς τους βλέπαμε αυτούς που τα έσπαγαν.

Αλλά μόνο εμείς;

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα ήμασταν 100.000 και βάλε.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα είχαμε κοινωνικό πρόσωπο και φωνή.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα ήμασταν 500.000 και βάλε.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα έπεφταν κυβερνήσεις.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα ήμασταν ΟΛΟΙ οι Έλληνες και βάλε.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα άλλαζε επιτέλους κάτι.

Αυτό είναι τελικά που κανείς τους ΔΕΝ θέλει να σπάσει.

Κράτος εκτελεστής

Το κράτος σκοτώνει κάθε μέρα.
Μερικές φορές και με σφαίρες.

Όταν σκοτώνεται άδικα ένας άνθρωπος είναι ανεπίτρεπτο να μιλάνε για καμένα καταστήματα και «περιουσίες». Αυτά θα φτιαχτούν ξανά με τη «βοήθεια» του συστήματος.
Το παιδί όμως δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω.

Εάν θέλεις να «προστατέψεις» τις περιουσίες των αθώων πολιτών τότε να σταθείς μπροστά τους. Να προσφέρεις θυσία τον εαυτό σου για να κατευνάσεις την δίκαια οργή του πλήθους. Αυτός είναι και ο μόνος ρόλος σου γελοίε πολιτικέ.
Να υπηρετείς τους πολίτες.

Δεν υπάρχει παραίτηση σε τέτοιες περιπτώσεις. Υπάρχει το χαρακίρι. Όλης της Βουλής.
Γιατί όλοι είναι υπεύθυνοι.

Όταν είσαι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που σκοτώνει τους πολίτες της δεν λυπάσαι και δεν ελπίζεις ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη. Πηγαίνεις σπίτι σου. Έχεις αποτύχει.
Είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις για να σώσεις την Δημοκρατία.

Όταν γράφουν ότι κινδύνευσε η ζωή αθώων ανθρώπων εννοούν και τη ζωή του παιδιού; Εννοούν τη ζωή των παιδιών μου που είναι σ’ αυτή την ηλικία; Εννοούν τη δική μου που κυκλοφορώ στο δρόμο;
Εννοούν κάτι άλλο;

Πόσο θράσος και έλλειψη ευθύνης μπορεί να έχεις όταν είσαι εσύ αυτός που σκότωσε γιατί είσαι η κυβέρνηση και η συγκυβέρνηση και η λανθάνουσα εξουσία, να ζητάς με επιστολή συγγνώμη από τους γονείς ενός αδικοσκοτωμένου παιδιού;