The Most Honest Three Minutes In Television History

...

Παιδιά χωρίς διακρίσεις!

Τα παιδιά των μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, ζούνε στην Ελλάδα, μιλάνε Ελληνικά, λαμβάνουν την ίδια παιδεία με τα ελληνόπουλα σίγουρα έχουν δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια!

...

Η ζωή μας παιχνίδι επαναλαμβανόμενο

Εσύ σε ποια πίστα βρίσκεσαι?

Από τη δουλεία στην πνευματική πίστη
Από την πνευματική πίστη στο μεγάλο θάρρος
Από το θάρρος στην ελευθερία
Από την ελευθερία στην αφθονία
Από την αφθονία στην ικανοποίηση
Από την ικανοποίηση στην απάθεια
Από την απάθεια στην εξάρτηση
Από την εξάρτηση πίσω στη δουλεία

Αν και το παιχνίδι παραμένει ίδιο εδώ και αιώνες πάντα έχει επιτυχία!
...

Πλατεία Συντάγματος, Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011. Μαρτυρίες της βίας απένατι στην ειρηνική συγκέντρωση.

Δημήτρης...

Στη στάση του τραμ, στην Αμαλίας. Δεν συμβαίνει τίποτα, μόνο χαιρόμαστε που ο κόσμος πληθαίνει. Η κυρία μπροστά μου μού μιλάει για τα δακρυγόνα. "Μα είμαι μάνα τους, έχω παιδιά στην ηλικία τους, εμάς ψεκάζουν;". Τι το μελέτησε... εκείνη την ώρα πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα σχεδόν μπροστά μας. Αρχίζουμε όλοι να απομακρυνόμαστε προς την Όθωνος. Πέφτουν κι άλλα. Ευτυχώς ο κόσμος είναι ψύχραιμος, δεν τρέχει, προχωράει αργά. Μπαίνουμε στην Όθωνος. Κι εκεί τα πράγματα είναι τρομακτικά. Ευτυχώς ο Νίκος μου κρατάει το χέρι, αρχίζω να αναπνέω δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Φοβάμαι και πανικοβάλλομαι. Το πλήθος είναι τεράστιο και είμαστε στριμωγμένοι σαν ποντίκια. Φοβάμαι πως θα ποδοπατηθούμε, νομίζω πως θα πεθάνουμε. Αναρωτιέμαι αν ακολουθούν οι άλλοι φίλοι. Τους έχασα. Σφίγγω το χέρι του. Φωνάζω νομίζω, δε θυμάμαι. Κλαίω μαζί. Βήχω, φτύνω. Κοιτάζω μπροστά κι ελπίζω να φτάσουμε στο τέρμα του δρόμου. Και ξαφνικά φτάνουμε, ο κόσμος ανοίγει. Μια κοπέλα έρχεται, με ψεκάζει με φάρμακο, με ρωτάει αν είμαι καλά, γιατί κλαίω. Με καθησυχάζει. Είναι στα μάτια μου η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Κλαίω στην αγκαλιά του, λέω σκοτώνουν τον κόσμο. Αυτό νομίζω είπα. Και μετά προχωράμε, να κι οι άλλοι φίλοι. Και πάμε πιο κάτω. Στην αγκαλιά μιας άλλης φίλης τώρα. Με μια υγρή πετσέτα δροσίζει το σβέρκο μου. Αναπνέουμε πάλι. Όλοι μαζί.

Νικόλας...

"Δεν το πιστεύω αυτό που βλέπω... Χτυπάνε μια γριά δίπλα μου... Γιατί το κάνουν; Έχουμε κατέβει στο metro και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Θέλαμε να φύγουμε από την πλατεία και δεν μπορούσαμε να περάσουμε..."

Αναπάντητα ερωτήματα στην ηλικία των 20.

... ~ ...

Σχεδιάζουμε την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας...

Για να έχουμε μέλλον αντάξιο και καλύτερο των ένδοξων χρόνων που ζήσαμε μέχρι τώρα!
Δεν γνωρίζω εάν είναι υποκατάστημα ή τα κεντρικά γραφεία. Η λιτή επιγραφή πάντως είναι εκεί.
...

Αφού δεν έχει κάτι νέο να μας πει, καλύτερα να μην μας πει τίποτα.

Τα σχόλια και οι σχολιασμοί για τη δήλωση-πρόταση του Νιόνιου ως προς το θέμα των λαθρομεταναστών του κέντρου της Αθήνας, καθώς και κάθε ερμηνεία-παρερμηνεία έχουν κατακλύσει τα μέσα.

Προσπαθώντας να κάνω μια άλλη ανάγνωση της ιστορίας αναγνωρίζω ότι ο τόπος μας στερείτε πλέον από φρέσκα μυαλά νέων ανθρώπων. Μυαλά με όραμα για το σήμερα. Ας μην πιάσουμε ακόμα το αύριο, σε αντίθεση με τα κυβερνητικά μέτρα που θα αποδώσουν σε κάποια χρόνια, γιατί θα κλάψουμε πολύ.
Άνθρωποι μιας κάποιας αναγνώρισης, με πρόσβαση στα μέσα και στο δημόσιο λόγο, προσπαθούν να εκφέρουν προτάσεις για το αύριο. Και δεν είναι μόνο ο Νιόνιος. Δυστυχία; Απελπισία; Κατέχουν όντως αυτοί τη σοφία ως μεγαλύτεροι, με αγώνες στην πλάτη τους, φορείς οραμάτων που μεγάλωσαν γενιές; Ίσως ναι, αλλά σίγουρα όχι πάντα. Και σίγουρα όχι όλοι.

Οι δηλώσεις του Νιόνιου μου θύμισαν τους στίχους του σε παράφραση...
Αφού δεν έχει κάτι νέο να μας πει, καλύτερα να μην μας πει τίποτα.

... ... ...

Το Χαμόγελο του Παιδιού εξέπεμψε SOS

Το επίπεδο παροχής φροντίδας, η πρόληψη, η εκπαίδευση των παιδιών είναι ένδειξη της ποιότητας μιας κοινωνίας. Είναι ένδειξη ευαισθησίας της κοινωνίας καθώς έτσι δημιουργεί τις σωστές και κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη των αυριανών ενεργών πολιτών της.

Στην χώρα μας μεγάλο βάρος αυτής της προσπάθειας "σηκώνει" ο μη κερδοσκοπικός εθελοντικός σύλλογος Το Χαμόγελο Του Παιδιού. Ένα από τα "θύματα" της κρίσης και ο ίδιος εκπέμπει SOS και ζητάει τη βοήθεια όλων μας.

Μπορούμε να βοηθήσουμε όλοι. Ας το κάνουμε.
...

Απορώ γιατί αισιοδοξώ ακόμα...

Σε συνέχεια του πολύ αισιόδοξου κειμένου μου "Αισιοδοξώ γιατί ζω καθημερινά ωραία πράγματα"!
Να επισημάνω λοιπόν ότι, όπως μπορεί εύκολα να παρατηρήσει κάποιος αναγνώστης, όλα αυτά τα αισιόδοξα συνέβησαν σε μη δημόσιες, κρατικές υπηρεσίες. Όχι ότι έχω να προσάψω ιδιαίτερα αρνητικά για τις εν λόγω υπηρεσίες. Κάποια στραβά που μου συνέβησαν τα αποδίδω στη συνδιαλλαγή που ο ανθρώπινος παράγων προσθέτει τις καθημερινές μεταβλητές του. Στραβό ξύπνημα, πρωινή κίνηση, άσχημος καφές, μείωση μισθού, στραβός προϊστάμενος...

Αποφάσισα λοιπόν να περάσω από τους γιατρούς του ταμείου μου να μου γράψουν ένα σετ εξετάσεων προληπτικού ελέγχου (τσεκ απ). Να επισημάνω ότι το αγαπητό μου ταμείο αυξάνει σταθερά την εισφορά μου σ' αυτό, μέσα στην πραγματική οικονομική κρίση που ζούμε. Λόγω του ότι μέχρι τώρα δεν το έχω χρησιμοποιήσει, ευτυχώς, και λόγω ότι δεν περισσεύει ευρώ, τόσο που δίνω κάθε μήνα τι να περισσέψει, ξεκίνησα την ιατρική μου περιπετειούλα. Το ταμείο μου, όπως όλα τα ταμεία, έχει συνεργαζόμενους γιατρούς. Προφανώς τους έχει επιλέξει, δεν γνωρίζω το πως, και σε αυτούς απευθύνεσαι με το βιβλιάριό σου για να σε εξετάσουν και να γράψουν όποιες εξετάσεις κρίνουν απαραίτητες. Οι γιατροί οι συμβεβλημένοι και εγκεκριμένοι από το ταμείο, επαναλαμβάνω. Αφού λοιπόν σου γράψει ο γιατρός τις εξετάσεις, τι πρέπει να κάνεις; Να περάσεις από την επιτροπή των γιατρών του ταμείου. άλλοι γιατροί αυτοί συμβεβλημένοι και εγκεκριμένοι, να σου εγκρίνουν τις εξετάσεις που σου έγραψε ο άλλος γιατρός ο εγκεκριμένος από το ταμείο. Απίστευτο και όμως πραγματικό!

Δεν έχω πάει ακόμα στην επιτροπή αυτή. Με μεγάλη περιέργεια θέλω να δω πως αποφασίζουν εάν οι εξετάσεις που γράφει ένας συνάδερφός τους είναι σωστές ή όχι. Θα οπλιστώ με δόσεις αισιοδοξίας και υπομονής και βουρ στην επιτροπή.
Αισιοδοξώ ακόμη και ελπίζω να αισιοδοξώ και μετά!

...

To σπάσιμο...

Ξεκινάς το πρωί για τη δουλειά σου. Η μέρα είναι γκρίζα, χειμωνιάτικη αλλά ο κρύος αέρας γεμίζει τα πνευμόνια σου και αισθάνεσαι τη ζωή μέσα σου.

Όταν βλέπεις το σπασμένο τζάμι στην πόρτα του αυτοκινήτου ακούς ταυτόχρονα και το ράγισμα στην καρδιά σου. Ακούς τους χτύπους από τα μηνίγγια σου σαν τύμπανα που λυσάνε. Αισθάνεσαι τα γόνατά σου να μην μπορούν να σηκώσουν το έξτρα βάρος που έπεσε άξαφνα στην πλάτη σου και που τσαλάκωσε το στομάχι σου σαν λεπτό ριζόχαρτο.
Ένα τόσο δα τζαμάκι. Κι όμως τα κρυσταλλάκια έχουν γεμίσει όλο το πίσω κάθισμα. Μερικά λάμπουν στο πεζοδρόμιο. Μηδαμινής αξίας όταν είναι όλα στη θέση τους σαν το όλον ενός τζαμιού. Ανεκτίμητης απωλεσθείσης αξίας όταν βρίσκονται πεταμένα ολόγυρά σου.

Μετά έρχεται η απορία. Γιατί;
Σκέφτεσαι και ξανασκέφτεσαι εάν είχες αφήσει κάτι που στάθηκε η αφορμή για την κλοπή. Κάτι ακριβό, όχι. Κάτι μικρό αλλά τραβηχτικό, όχι. Τίποτα. Τότε γιατί;
Γιατί το δικό μου; Γιατί;

Μετά έρχεται ο θυμός. Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Δεν έσπασε ένα τζαμάκι. Έσπασε η πίστη σου στην κοινωνία, στην ασφάλεια της πόλης σου, στην γειτονιά σου. Όλα αλλάζουν χρώμα και μορφή. Το γραφικό δρομάκι γίνεται επικίνδυνο. Ο εναλλακτικός πιτσιρικάς γίνεται επικίνδυνος και ύποπτος.
Αλλά...

Μετά τα πρώτα ανθρωποφάγα συναισθήματα παίρνεις την πρώτη καθαρή ανάσα και σκέφτεσαι. Πρώτα απ' όλα συνειδητοποιείς ότι βγαίνουν στην επιφάνεια σου όλα αυτά που τόσο καιρό σπέρνουν μεθοδικά στο βάθος του μυαλού σου περί φόβου και βίας.
Αλλά πρέπει είναι έτσι; Ένα τζάμι δεν πρέπει να είναι η αφορμή για τον αφορισμό των πάντων. Αλλά πονάει και πρέπει να τρέχεις για ασφάλειες, συνεργεία. Σκέφτεσαι ότι θα σου στοιχίσει σε χρόνο και χρήμα. Μα ποιό πολύ σου στοιχίζει στην συναισθηματική σου ισορροπία.

Τα νεύρα σου τα εισπράττει ο άνθρωπός σου, ο συνάδερφός σου, ο φίλος σου.
Αυτό είναι το σπάσιμο.

... ... ...

Αισιοδοξώ γιατί ζω καθημερινά ωραία πράγματα!

Η καθημερινότητά μας πλέον κατακλύζεται μόνο από μελανά χρώματα και απαισιοδοξία.
Όλα περιστρέφονται με άξονα την κρίση και την επερχόμενη καταστροφή μας. Αυτή η "κατευθυνόμενη" κατάσταση σφίγγει συνεχώς τις παρωπίδες των ματιών μας. Μας απαγορεύει την ανάγνωση και την αναγνώριση απλών καθημερινών καταστάσεων.
Μπορεί να είναι μικροπράγματα αλλά συμβαίνουν δίπλα μας και είναι ωραία, μεγάλης αξίας γεγονότα.
Αρκεί να τα βλέπουμε και να αισιοδοξούμε!

Αποφάσισα, λόγω ηλικίας, να κάνω έναν προληπτικό ιατρικό έλεγχο. Ο παθολόγος που με εξέτασε έγραψε το πακέτο των εξετάσεων. Η επίσκεψη δε κράτησε αρκετή ώρα. Την στιγμή που έφευγα ρώτησα τι οφείλω. Έλαβα την αποστομοτική απάντηση ότι δεν χρωστάω τίποτα και θα τα βρούμε όταν και όποτε πάω με τα αποτελέσματα των εξετάσεων!

Στον δρόμο για το σπίτι μπήκα σε μια γνωστή κλινική περίεργος να μάθω το κόστος των εξετάσεων. Στη υποδοχή γινόταν στην κυριολεξία της τρελής. Ο υπεύθυνος υπάλληλος ευγενικά μου ζήτησε να περιμένω μέχρι να ελευθερωθεί για να με εξυπηρετήσει. Η κατάσταση όμως δεν έλεγε να ηρεμήσει. Για να μην συνεχίσω να περιμένω, ο απίστευτος αυτός υπάλληλος, μέσα σε αυτόν τον πανικό μου ζήτησε το τηλέφωνό μου, φωτοτύπησε το μενού των εξετάσεων και μου υποσχέθηκε ότι θα τηλεφωνήσει κατά τις 10 -το βράδυ!- για να μου πει το ποσό. Έκπληκτος και θετικά φορτισμένος για δεύτερη φορά μέσα σε ένα απόγευμα ξεκίνησα για το σπίτι μου.

Την προηγούμενη μέρα είχα αφήσει μια μπλούζα για ράψιμο σε ένα από αυτά τα μεταποιητικά ρούχων! Το συγκεκριμένο μαγαζάκι το δουλεύει ένα μελαψός και πάντα χαμογελαστός τύπος. Πακιστανός ή Μπαγκλαντέζος. Σταμάτησα λοιπόν για να πάρω την μπλούζα. Όταν ζήτησα να πληρώσω έλαβα την απάντηση "Τίποτα, την άλλη φορά!". Έκπληκτος για τρίτη φορά είπα να δώσω κάτι για τον βοηθό του. Να κεράσω κάτι βρε αδερφέ. Ανένδοτος με καληνύχτισε "Όχι, όχι, την άλλη φορά!".

Στο σπίτι με περιέργεια κοιτούσα την ώρα για να δω εάν θα λάμβανα το τηλεφώνημα από την κλινική. Στις 10 και μισή χτύπησε το τηλέφωνο και ο απίστευτος τύπος από την κλινική, ζητώντας μου κατ' αρχή συγγνώμη για την καθυστέρηση, άρχισε να μου αραδιάζει νούμερα, εναλλακτικούς τρόπους πληρωμής και να με συμβουλεύει για τον συμφερότερο προς εμένα συνδυασμό. Το τηλεφώνημα τέλειωσε στις 11!

Ένα απόγευμα και τέσσερα στα τέσσερα τα θετικά και αισιόδοξα μηνύματα.
Από ένα γιατρό, από ένα υπάλληλο, από ένα μετανάστη, από την κοινωνία που ζούμε.
Επειδή ξεχάσαμε ότι οι άνθρωποι είναι η κοινωνία και όχι η τηλεόραση και τα κανάλια που κατευθύνουν την μιζέρια. Έχω κι άλλα, δεκάδες, παραδείγματα που δείχνουν ότι είμαστε άνθρωποι που ζουν σκεφτόμενοι τον συνάνθρωπο. Άνθρωποι που προσφέρουν, που εκτιμούν, που σέβονται, που είναι οι δικοί μας άνθρωποι.
Αρκεί να τους δούμε.
... ... ...

Φτάνει ο ρομαντισμός του παρελθόντος. Ας έρθει επιτέλους ο νεορομαντισμός του αύριο!

Θέλω να ξέρω εάν τα καταφέρουμε κάποτε να σκεφτούμε το μέλλον μας. Σαν πολίτες, σαν χώρα, σαν πρόσωπα. Εάν καταφέρουμε να κάνουμε την αναγωγή στο μέλλον. Πρόβλεψη των τάσεων και των συνθηκών, με στοιχεία γνώσης του παρελθόντος.
Έγραφα πριν μέρες σε ένα σχόλιο στο blog του xasodikis: "Δεν θα ζήσουμε ξανά το 1930 αλλά ένα νέο 2030 με ταχύτερα εξελισσόμενες καταστάσεις. Μέχρι το 1930 το καζάνι σιγόβραζε μέχρι να πεταχτεί το καπάκι. Πιστεύω ότι μέχρι το 2030 οι εκρήξεις θα είναι στιγμιαίες και έντονες με μεγαλύτερες συνέπειες."

Παραδοσιακές ενέργειες και δράσεις που είχαν νόημα στο παρελθόν -γιατί είχαν ιδεολογική βάση και κοινωνική στήριξη- είναι πλέον ξεπερασμένες στο σήμερα, πόσο δε μάλλον στο αύριο. Η χθεσινή απεργία καθώς και η 48ωρη που ακολουθεί των δημοσιογράφων όπως και όλες αυτές οι στάσεις εργασίας τελικά τι πετυχαίνουν; Τι προτείνουν αυτοί που τις κινητοποιούν εκτός από το να απορρίπτουν μόνο τα πάντα σε όφελος παλιών βολικών καταστάσεων;

Οι εφημερίδες θα κυκλοφορήσουν την Παρασκευή αντί του Σαββατοκύριακου. Τα κανάλια θα εκπέμψουν πρόγραμμα με τις διαφημίσεις τους κανονικά. Απλά δεν θα υπάρχουν φρέσκιες ειδήσεις τοπικού ενδιαφέροντος μόνο. Οι ειδήσεις θα κυκλοφορούν φρέσκιες μέσα από τα διεθνή ειδησεογραφικά μέσα είτε από τα δορυφορικά είτε από το διαδίκτυο. Ακόμα και ο καιρός που μας ενδιαφέρει άμεσα έχει 24ωρη ανανέωση στα δεκάδες meteo-site.
Οι τράπεζες έκλεισαν για 48 ώρες αλλά οι δόσεις των δανείων και τα χρέη μας θα πρέπει απλά να πληρωθούν μια άλλη μέρα. Δεν έπαψαν να ισχύουν. Δεν θα μειωθούν έστω ένα μικρό ποσό γιατί η τράπεζα δεν σε εξυπηρέτησε για 2 μέρες.

Μικρά και καθημερινά παραδείγματα που δείχνουν πόσο άκαιρες και άκυρες είναι αυτές οι πεπαλαιωμένες ενέργειες. Η φαντασία που λείπει και τα χαρισματικά πρόσωπα που απουσιάζουν θα έφερναν τις νέες ριζοσπαστικές θέσεις για το αύριο.
Απεργεί η τράπεζα; Να κατέβει και το site με τις διαδικτυακές συναλλαγές. Πόσοι είναι αυτοί που περιμένουν στις ουρές και δεν συναλλάσσονται μέσω των υπηρεσιών του διαδικτύου; Οι μεγάλες επιχειρήσεις με τον κύριο όγκο συναλλαγών ή οι απλοί μισθωτοί-συνταξιούχοι;
Να πονέσει το Yπουργείο Oικονομικών; Να του στερήσουμε τα έσοδα ενός μήνα μη πληρώνοντας καμία υποχρέωση μας. Αντίστοιχα να μην πληρώσει κανείς τη δόση δανείου για ένα μήνα.
Ακρίβεια στα προϊόντα; Να μην μπει κανείς για μία εβδομάδα σε σούπερ μάρκετ.
Φανταστείτε να μην πληρώναμε για ένα μήνα, όλοι, μα όλοι το ρεύμα; (Κάτι που ήδη κάνουν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες!) Θα μας έκοβαν το ρεύμα σε όλους; Είναι αυτός ένας δυναμικός τρόπος για την μείωση της τιμής;

Η καθημερινή έλλειψη μετρητών και η άρνηση κυκλοφορίας χρήματος είναι το μόνο που θα πονέσει το σύστημα. Η απεργία είναι απλά μια βόλτα στην εξοχή, εφόσον ότι είναι να παραχθεί παράγεται τις υπόλοιπες μέρες. Είναι μια μέρα που οι εργοδότες δεν εκταμιεύουν αλλά κερδίζουν.
Ότι έγινε στο παρελθόν πέρασε και καλώς έγινε... τότε!
Το αύριο είναι μπροστά μας και το σήμερα το ζούμε τώρα!
Φτάνει ο ρομαντισμός του παρελθόντος. Ας έρθει επιτέλους ο νεορομαντισμός του αύριο!

Όσο για το κλασικό πλέον θέαμα των επεισοδίων σε κάθε πορεία πόσο θετικό θα ήταν εάν οι αστυνομικοί μάζευαν τους κουκουλοφόρους -συναδέλφους τους- και δεν πετούσαν δεκάδες δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης;
Πόσο διαφορετική θα ήταν η εικόνα εάν η αστυνομία περιφρουρούσε την όποια πορεία από τους κουκουλοφόρους -δες πως το κάνω χρόνια τώρα και με λένε ΚΝΑΤ- αντί να επιδιώκει την βίαιη διάλυσή της;
Αλλά ποιός θέλει πραγματικά κόσμο στο δρόμο να διαμαρτύρεται;
...

Μετά το μάζεμα το συμμάζεμα!

Ο μήνας που έρχεται δείχνει ήδη τα δόντια του. Κι όχι από θέμα καιρού. Το κρύο φαίνεται να μας έχει ξεχάσει και τα πάσης φύσεως έντομα μας έχουν κατασπαράξει.
Από την άλλη αυτό που θα κατασπαράξει τον τεράστιο κλάδο των εκδόσεων και γενικότερα της επικοινωνίας - και της ηλεκτρονικής, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το πληκτρολόγιό μας - είναι το τεράστιο χρέος. Εκδοτικές εταιρείες με γιγαντωμένα μεγέθη, κυρίαρχοι στην αγορά της διαφήμισης, συρρικνώνονται και καταρρέουν.
Πριν χρόνια, ακόμα και πέρυσι, οι μετακινήσεις "στελεχών" και "ονομάτων" με οικονομικές αμοιβές και παροχές που χτυπούσαν στα ίσα τα ποδοσφαιρικά νούμερα ήταν στην καθημερινή ειδησεογραφία. Επενδύσεις τεράστιες, τίτλοι που εμφανιζόντουσαν από το πουθενά με λανσάρισμα πολλών χιλιάδων ευρώ έχτιζαν αυτοκρατορίες.
Και τώρα...

Τα στελέχη με τις "περγαμηνές" και τα "μέσα-έξω" έγιναν βαρίδια στα ξυλοπόδαρα των γιγάντων. Οι αποζημιώσεις που θα πρέπει να δοθούν είναι τεράστιες. Μειώσεις λοιπόν απολαβών, πτωχεύσεις, πιέσεις για αποχωρήσεις σε καθημερινή βάση.
"Να καθαρίσει επιτέλους ο κλάδος..." ακούγεται από παντού. Πόσοι όμως θα αντέξουν την πίεση της μάνικας που θα συμπαρασύρει τα πάντα στο καθάρισμα των στάβλων του Αυγεία;
Κοντός ψαλμός αλληλούια και ο Δεκέμβρης έφτασε.
Καλή δύναμη σε όλους!
...

Δήμαρχε σε ένα μήνα τι θα αλλάξει;

Έλεγα πριν τις εκλογές "Θα ζήσω με τα σκουπίδια που παραδοσιακά θα δημιουργήσουν εορταστικά βουνά την παραμονή των Χριστουγέννων... Τι θα τους πεις όταν θα απεργήσουν ζητώντας αυξήσεις και προσλήψεις συμβασιούχων για τις σκουπιδιάρες;"

Είχα την αγωνία ότι απευθύνομαι στο κενό, σε ένα βασιλιά γυμνό "Τι θα ζητήσουμε και από ποιόν; Ποιό είναι το όραμά σας για αυτή την πόλη;"

Η εικόνα της πόλης σε κατάρρευση σου κόβει την ψυχή στα δύο... "Για τα παλιά διατηρητέα και μη σπίτια που καταρρέουν γύρω μας λόγω εγκατάλειψης και υψηλού κόστους αναπαλαίωσης ποιός θα ασχοληθεί πραγματικά;"

Μια μουσική υπόκρουση είναι πάντα ευπρόσδεκτη ακόμα και με άδειο στομάχι. Έρχονται γιορτές και πανηγύρια!

Με τον καινούργιο χρόνο όλα θα αλλάξουν... Το λέει ο νέος πλέον δήμαρχος, Γιώργος Καμίνης...
"Με απλά λόγια, δεν πάει άλλο έτσι. Η πραγματικότητα είναι σκληρή – ακόμα πιο πολύ επειδή την αγνοήσαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα." (Athens Voice)

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν για την νέα εποχή που... "με προσωπική δουλειά, ο ένας δίπλα στον άλλον, θα κάνουμε καλύτερη τη ζωή τη δική μας και των γειτόνων μας".
... ... ...

Η εξέγερση των φοιτητών το 1973

Μαθητής δημοτικού το 1973 έχω αχνές εικόνες από το ίδιο το γεγονός.

Θυμάμαι ότι οι πρώτες πληροφορίες ότι κάτι γίνεται στην Αθήνα είχαμε από συγγενείς στο εξωτερικό. Οι πρώτες εικόνες στην τότε τηλεόραση ήταν σίγουρα ελεγχόμενες. Παρόλα αυτά έδειχναν νέους ανθρώπους έξω από το Πολυτεχνείο να μοιράζουν προκηρύξεις. Ο περαστικός κόσμος χαιρετούσε ενθουσιασμένος. Οι φοιτητές με μαρκαδόρους έγραφαν συνθήματα πάνω στα τρόλεϊ και τα λεωφορεία. Ένα πανηγύρι! Στην αρχή. Όσο περνούσαν οι μέρες άρχισαν να κυκλοφορούν οι φήμες ότι επρόκειτο για κουμουνιστές που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση. Οι τότε αγανακτισμένοι πολίτες άρχισαν να διαμαρτύρονται με τα αίσχη. Καπνοί σκέπαζαν τα πλάνα στην οθόνη. Κάποιοι κακοί φοιτητές παρέσυραν τους υπόλοιπους τους καλούς και κατέστρεφαν την περιουσία του λαού. Έπρεπε να κατασταλεί η εξέγερση παραδειγματικά.

Ζωντανή μετάδοση δεν υπήρχε τότε και τα πρώτα πλάνα της επόμενης μέρας ήταν από το κατεστραμμένο Πολυτεχνείο. Ότι είχαν αφήσει πίσω τους οι αλήτες. Κάποιοι από τους "συλληφθέντες" παρουσιάστηκαν αργότερα στην τηλεόραση λέγοντας "διάφορα" στο "αποκαλυπτικό" ρεπορτάζ του Μαστοράκη. Όλα φυσικά με την έγκριση της κυβέρνησης.

Την επόμενη χρονιά, η μεταπολίτευση. Είχαν κυκλοφορήσει κάποιες φωτογραφίες από την εξέγερση των φοιτητών, τις φωτιές, τα παιδιά στα κάγκελα και το τανκ που είναι έτοιμο να εισβάλλει. Σοκ και ανατριχίλα. Αν και ήταν ακόμα αδιανόητο και ασύλληπτο το μέγεθος των γεγονότων. Τα πράγματα παρέμεναν ακόμα θολά.

Αναφορά για το Πολυτεχνείο στο σχολείο θυμάμαι πλέον στο Γυμνάσιο, δηλαδή μετά από τρία - τέσσερα χρόνια. Κάποιοι "αριστεροί" μόνο έκαναν μια πορεία και φώναζαν τα συνθήματα του Πολυτεχνείου. Εκείνα τα χρόνια κυκλοφόρησε η ταινία με τα γεγονότα και ένας δίσκος με τα ηχητικά ντοκουμέντα από τον ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών.

Στα χρόνια του Λυκείου, την ημέρα της εξέγερσης, οι δύο τελευταίες ώρες του μαθήματος αφιερώνονταν στην θύμηση του γεγονότος. Τα ηχητικά ντοκουμέντα, οι φωτογραφίες στους τοίχους και οι πύρινοι λόγοι, που όλοι ξεκινούσαν με το "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" και τελείωναν με το "Πολυτεχνείο Ζει" δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Όταν το '81 κατέβηκα για σπουδές στην Αθήνα η επέτειος της Εξέγερσης απέχτησε άλλο νόημα. Ήμουν στον τόπο που έγιναν όλα αυτό που ζούσαμε στην φαντασία μας. Οι εκδηλώσεις αλλά και ο παλμός της πορείας, αυτή η πορεία των 600.000+ ανθρώπων με την κεφαλή στην Αμερικάνικη πρεσβεία και το τέλος της να μην έχει ακόμα ξεκινήσει, ήταν μοναδικά βιώματα! Από την άλλη οι "πρωταγωνιστές" της εξέγερσης είτε ήταν κυβερνητικά στελέχη, είτε ήταν σύμβολα της αριστερής αντιπολίτευσης, είτε συνδικαλιστές έτοιμοι να αλλάξουν τα πάντα, όπως και έκαναν αλλά με λάθος κατεύθυνση.

Η επέτειος της Εξέγερσης των Φοιτητών το 1973, και όχι η Εξέγερση του Πολυτεχνείου όπως λέγεται, κατέληξε άλλη μια σχολική αργία. Ένα πανηγυράκι γύρω από το Πολυτεχνείο. Μια ευκαιρία για πολιτική πασαρέλλα.
Ρώτησα τα παιδιά μου, φοιτητές γαρ, εάν θα πάνε στην πορεία. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι την ίδια συζήτηση κάναμε πέρυσι. Φοβάμαι ότι την ίδια θα κάνουμε και του χρόνου. Φοβάμαι ότι μετά από χρόνια κάποιος υπουργός Παιδείας ή όπως αλλιώς θα λέγεται αποφασίσει ότι δεν θα υπάρχει λόγος να γίνεται αναφορά στην Εξέγερση των Φοιτητών του 1973. Ίσως να αναφερθεί σαν ένα επεισόδιο κάποιων κακομαθημένων φοιτητών.

"Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" λοιπόν το 2010...
Ψωμί δύσκολο και είδος πολυτελείας με τα έξοδα για την "δωρεάν" εκπαίδευση τεράστια...
Παιδεία απαξιωμένη, όμηρος στα χέρια των καθηγητών και των συνδικαλιστών φοιτητών, χωρίς καμία αναγνώριση εντός και εκτός...
Ελευθερία... μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου κάθε ώρα της κάθε μέρας...

"Το Πολυτεχνείο Ζει!"
...

Σύνταξη στα... 75!

Χωρίς λόγια σίγουρα!!!
...........................

Τέχνη για χλιδάτους! Εμείς είμαστε αυτοί, πότε θα το καταλάβουμε επιτέλους?

Η παράσταση The Infernal Comedy περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη. Αξίζει να δούμε τις τιμές των εισιτηρίων σε διάφορες αίθουσες και να τις συγκρίνουμε με τις δικές μας.

ΤΙΜΕΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Θέατρο - Κέντρο πολιτισμού του Ελληνικού Κόσμου
Ζώνη Α: 155 €
Ζώνη Β: 125 €
Ζώνη Γ: 105 €
Ζώνη Δ: 90 €
Ζώνη Ε - ΘΕΩΡΕΙΟ: 55 €
Ζώνη ΣΤ: 38 €

ΤΙΜΕΣ ΒΕΛΓΙΟΥ (BOZAR)
Catégorie I: 65 €
Catégorie II: 45 €
Catégorie III: 35 €
Catégorie IV: 20 €

ΤΙΜΕΣ ΠΑΡΙΣΙ (OPERA)
Prix des places
7 €, 10 €, 20 €, 22 €, 40 €, 49 €

ΤΙΜΕΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ (Bilbao, Teatro Arriaga)
From 10 € to 45 €

Έχετε να προσθέσετε κάτι?!
... ... ...

Παρ' ολίγο να σας πάρω στα σοβαρά και να τρελαθώ...

Με όλα όσα έχω ακούσει και το άγχος μου και την αγωνία μου τα είχα.
Έλεγα ότι ναι μεν είναι ευκαιρία η κρίση για ένα νέο ξεκίνημα, ένα κάποιο συμμάζεμα της χώρας μας. Άκουγα και για την αναδιάρθρωση του Δημοσίου, τις περικοπές και τις ανακατατάξεις. Άκουγα για τον εξορθολογισμό των δαπανών, άκουγα, άκουγα και τι δεν άκουγα. Και αγχώθηκα συνειδητοποιώντας το μέγεθος και την δυσκολία της εφαρμογής όλων των αλλαγών. Αλλά η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ, ούτε καν τελευταία!
Μέχρι χθες το βράδυ...

Μέσα στην χαζοκουβέντα της μπίρας έπεσε η τρομερή ατάκα από φίλο που εργάζεται σε μεγάλο και με πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη μέρα του νέου κράτους υπουργείο. Υπάρχει υπάλληλος χειριστής φωτοτυπικού! Ναι! Ναι! Και μάλιστα εμφανίζεται στην θέση του, προφανώς δίπλα στο φωτοτυπικό, για δύο ώρες κάθε μέρα. Μετά εξαφανίζεται.
Έκπληξη καμία γιατί έτσι ξέραμε ότι λειτουργεί το σύστημα. Στην ερώτηση μας τι γίνεται τώρα με τις νέες αλλαγές, αν άλλαξε κάτι, δεχθήκαμε την επόμενη τρομερή ατάκα. Δουλεύουμε πιο χαλαρά τώρα ή μάλλον δεν πολυδουλεύουμε! Ο νοών νοήτω!
Εάν τα υπουργεία που είναι ο άμεσα ελεγχόμενος χώρος των υπουργών συνεχίζουν τα ίδια και τα ίδια, εάν η Βουλή που κι αυτή είναι χώρος ελεγχόμενος των πολιτευτών συνεχίζει τα ίδια και τα ίδια πείτε μου σας παρακαλώ πως θα αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα;
Με την μείωση των συντάξεων και τις αρπαγές από τον υπαλληλάκο θα αλλάξουν τα πράγματα;

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα σε διάφορες υπηρεσίες έχω εξυπηρετηθεί θα έλεγα άψογα και μου έκανε εντύπωση. Θεώρησα ότι ξεκίνησε όντως κάτι να αλλάζει.
Μήπως τελικά το πράγμα πράγματι βρωμάει από το κεφάλι και εκεί θα μείνει η βρώμα για πάντα;
Μήπως η κεντρική εξουσία είναι τόσο διεφθαρμένη και αναξιόπιστη που θα παραμένει για πάντα το βαρίδιο που θα μας τραβάει στο βυθό;
Υπάρχει τελικά το Δημόσιο των λίγων βολεμένων και το Δημόσιο των υπολοίπων που κουβαλάν την ρετσινιά χωρίς να τους πρέπει;
Υπάρχει τελικά ελπίδα πραγματικά ή τσάμπα αγχώνομαι και κοντεύω τρελαθώ;

... ... ...

Πήγα, είδα, κάθισα, βαρέθηκα ή μάλλον σιχάθηκα και έφυγα...

Ίσως να είναι το χειρότερο συναίσθημα όλης μου της ζωής. Ίσως και το πιο επικίνδυνο. Αλλά νομίζω ότι η άρνηση της ύπαρξής του και η προσπάθεια μετονομασίας του σε κάτι άλλο άσχετο και ανώδυνο είναι χειρότερη. Και σαφώς πιο επικίνδυνη.

Αυτό που αισθάνομαι όλες αυτές τις μέρες τις εξελίξεις, κοινωνικές και προσωπικές, είναι τελικά μια απίστευτη βαρεμάρα.
Η κατάληξη μιας διαρκούς επίπονης προσπάθειας τόσων χρόνων, από το σχολείο μέχρι τώρα, με μότο ότι "πρέπει να ξεβολευόμαστε για να είμαστε πάντα καλύτεροι". Για να εισπράξουμε πλέον τα μείον, τα "όλοι φταίμε", την ακύρωση της γενιάς μας, την αγωνία των παιδιών μας, την επίσημη αναισθησία και παραλυσία του συστήματος ή μάλλον όλων των μέχρι τώρα γνωστών συστημάτων.
Καμιά πίστη πλέον σε πολιτική, σε ομάδες, σε σχέδια, σε όνειρα...

Ξεκινάω κάθε μέρα με δυσκολία και με το γιατί σαν πρώτη σκέψη...
Πεταγόμουνα στον ύπνο μου για να σημειώσω την όποια ιδέα μου έσκαγε, μην την ξεχάσω, να φύγω μια ώρα νωρίτερα από το σπίτι για να την υλοποιήσω και με θράσος να την πουλήσω.
Τώρα... ποιά ιδέα... για ποιάν αγορά... ποιο κέφι...
Είναι όντως το τέλος; Είναι όντως η εγκατάλειψη;
Είναι ο φόβος που τα καλύπτει όλα;
Είναι που τα όπλα μου είναι παλιά και δεν ταιριάζουν στα νέα πεδία μάχης που ανοίγονται μπροστά μου;
Το αστείο... θα πρέπει να συνεχίσω για ακόμα 15-20 χρόνια ακόμα έτσι!
Αν δεν αποφασισθούν άλλα όρια συνταξιοδότησης!

Φώναζα, πολεμούσα, διαμαρτυρόμουνα, ανήκα, προσπαθούσα, έβαζα στόχους και πάντα είχα την πίστη ότι θα τα καταφέρω.
Κανείς δεν "βλέπει ορίζοντα", δεν οραματίζεται για τα επόμενα χρόνια. Κανείς από αυτούς που θα έπρεπε να το κάνουν. Καμιά ανάσταση πλέον.
Πρέπει εγώ να φανταστώ το αύριό μου όταν ακόμα δεν ξέρω το σήμερά μου με όλα τα αναδρομικά χρέη που μου εφευρίσκουν.

Γι αυτό πλέον μπορώ κι εγώ να πω ότι τα βαρέθηκα όλα, όλους, τα πάντα και τα κοάλα!
Τι θα κάνω; Πως θα πορευτώ;
Απλά και καθημερινά...
Έτσι λέω... αρκεί να συμφωνούν κι αυτοί, κι εκείνοι και οι άλλοι!

YΓ Την Παρασκευή ξεκινάει τις Πανελλαδικές ο μικρός μου γιος.
Η προσπάθεια του τεράστια αλλά η αγωνία του για το αύριο ακόμη μεγαλύτερη. Εμείς φτάσαμε εδώ και ζοριζόμαστε για το τέλος. Αυτοί πως να ξεκινήσουν; Με τι κέφι; Με τι ελπίδες; Σε ποιό σύστημα;
... ... ...

Η σχετικότητα του χρόνου... στο δημόσιο!

Θέλω ένα απλό χαρτί από το Δήμο.
Έχω πάει με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά, όπως αναγράφονται στο site του Δήμου, έχοντας τρία επίσημα αντίγραφα από το καθένα (ποτέ δεν ξέρεις...), την ταυτότητα και φωτοτυπίες της (ποτέ δεν ξέρεις 2...) και κάποια άλλα άσχετα αλλά παρεμφερή κατ' εμέ γιατί ποτέ δεν ξέρεις (3).
Αφού συμπληρώνω την αίτηση και έχοντας περάσει από την εξεταστική επιτροπή της παραλαβής με επιτυχία (είχα περισσότερα δικαιολογητικά από όσα χρειαζόταν και τα οποία αναφέρονταν στο site...) παραλαμβάνω ένα χαρτάκι με τον αριθμό παραλαβής και την ακόλουθη ατάκα...

- Θα το παραλάβετε σε 15 μέρες...
- Σε πόσες;
- Σε 15 μέρες... εργάσιμες...
- Για μια καταχώρηση στοιχείων στην καρτέλα του δημοτολογίου χρειάζονται 15 μέρες;
- Υπάρχει μεγάλος φόρτος... Ελάτε μετά από 15 μέρες...
- Εργάσιμες;
- Ναι, εργάσιμες... το είπαμε...

Ανοίγω λοιπόν το ημερολόγιό μου και υπολογίζω τις 15 εργάσιμες οι οποίες είναι μετά από τρεις εβδομάδες μαζί με τα Σαββατοκύριακα και την αργία που μεσολαβούσε. Τις εκλογές να πω την αλήθεια δεν τις υπολόγισα. Τουλάχιστον μία μέρα πριν και μία μετά. Λάθος μου...
Παρ' όλα αυτά λόγω φόρτου εργασίας πήγα να παραλάβω με καθυστέρηση τριών ημερών από την ημέρα που είχα υπολογίσει. Αισθανόμουνα όμως μια σιγουριά ότι με αυτό το πλεόνασμα ημερών θα ολοκληρώνονταν η αποστολή μου με επιτυχία.

- Καλημέρα. Ήρθα να παραλάβω αυτό το χαρτί...
- Περάστε στη διπλανή θυρίδα να δουν εάν είναι έτοιμο...
Σοκ πρώτο. Τι θα πει εάν είναι έτοιμο;
Η διπλανή θυρίδα δεν είχε κόσμο αλλά μιλούσε στο τηλέφωνο. Η υπάλληλος, όχι η θυρίδα. Για δουλειά να υποθέσω γιατί είχε ένα πακέτο χαρτιά μπροστά της.
- Σ΄αφήνω τώρα γιατί έχω κόσμο... Τι θα θέλατε;
Ο πληθυντικός μου άρεσε να πω την αλήθεια...
- Καλημέρα σας! Ήρθα να παραλάβω αυτό...
- Α... νωρίς ήρθατε...
- Μα δεν είστε ανοιχτά... να περάσω αργότερα;
- Νωρίς λόγω ημερών εννοώ... Ζητήσατε προτεραιότητα;
- Μου είπαν σε 15 μέρες να περάσω... Δεν μου είπαν κάτι για προτεραιότητα...
- Ναι αλλά 15 μέρες εργάσιμες...
- Εάν δείτε προσεκτικά την ημερομηνία κατάθεσης έχουν περάσει 15 εργάσιμες...
- Ναι αλλά οι 15 εργάσιμες μπορεί να γίνουν 20 εάν υπάρχει φόρτος εργασίας...
Σοκ δεύτερο. Η διαστολή μέτρησης χρόνου...
- Να περάσω την άλλη εβδομάδα;
- Τι να σας πω...
- Να περάσω σε δύο εβδομάδες για σιγουριά;
- Δεν ξέρω... έχουν κάτι τεράστιες ντάνες χαρτιών... τι να σας πω...
- ...
- Πάρτε σε αυτό το τηλέφωνο και με τον αριθμό που έχετε θα σας πούμε εάν είναι έτοιμο να μην έρχεστε χωρίς λόγο...
- Ευχαριστώ πολύ. Πότε να καλέσω;
- Μα δεν είπαμε... σε 15 εργάσιμες!

Δεν έπεσα ανάσκελα στο πάτωμα ίσως γιατί δεν πρόλαβα να το συνειδειτοποιήσω. Ένα χαρτί από το Δήμο μπορεί να είναι έτοιμο σε 15 + 15 = 30 εργάσιμες μέρες, δηλαδή σε ενάμιση μήνα! Δεν πρέπει να έχουμε παράπονο!
... ... ...

Θεατές ενός ακόμα κακού ριμέικ...

Όλη μου η ζωή είναι γεμάτη από εικόνες που επαναλαμβάνονται συνεχώς αλλάζοντας μόνο ο τρόπος προβολής και η τεχνική επεξεργασία του υλικού.
Από ασπρόμαυρες σε σέπια, στις πρώτες έγχρωμες και τελευταία σε ψηφιακές...
Από το '60 στο '70 στο '80 στο '90 στο 2000 και τον 21ο αιώνα και ξανά τα ίδια προχωρώντας στο '10...

Αστυνομία παντού σε όλες τις παραλλαγές. Μόνη της ή μαζί με το στρατό πριν κάποια χρόνια... Επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, κλοπές όπλων, εκρηκτικοί μηχανισμοί, τρομοκρατία - πάει πακέτο με την αστυνομία -, προβοκάτορες, μυστικοί και φανεροί, με κουκούλες ή όχι, αστυνομία σε παράταξη στο κέντρο της πόλης, αστυνομικοί ταμπουρωμένοι στα στενά της πόλης, αστυνομικοί που πάντα θέλουν το καλό μας αλλά που πάντα κάτι στραβώνει και τις τρώμε για το καλό μας...

Πολιτικοί παντού κι αυτοί εναλλασσόμενοι και ουχί εξελισσόμενοι. Πολιτικοί που καταγγέλλουν... που αλληλοκαταγγέλλονται... που αλληλουποστηρίζονται... που όλα τα ξέρουν και που όλα τα ανακαλύπτουν ξαφνικά κατόπιν εορτής, που πάντα έλειπαν όταν έγιναν τα κακά, που πάντα είναι παρόντες στα καλά, που θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου αλλά μπα, που θα περιορίσουν το Δημόσιο αλλά μπα 2, σκοπιές και Σκόπια, διεκδικητές κάθε μορφής εξουσίας εθνικής, οικονομικής, κομματικής. Αποστάτες της ζωής...

Έλλειψη πολιτικής από παντού. Η ίδια ξύλινη γλώσσα, οι ίδιοι μηχανισμοί, οι ίδια υποσχεσεολογία, τα ίδια έργα - μόνο δρόμοι και γεφύρια που ποτέ δεν θα τα δω ολοκληρωμένα -, τα ίδια ονόματα, οι ίδιοι και οι ίδιοι...

Έλλειψη παιδείας από παντού... Το σημαντικότερο όλων. Η αρχή των πάντων. Η εκπαίδευση που έγινε πλέον και δια βίου. Ας πιάσει κάποιος την αρχή του νήματος και μετά ας μιλήσει για τη μέση, τη διάρκεια και το τέλος.

Τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά...
Πόσο να αντέξεις και να αισιοδοξείς;

Πλησιάζει ο Νοέμβρης, ο Δεκέμβρης...
Λες; Α, μπα 3!
... ... ...