Χωρίς λόγια, σαν βουβή ταινία...

Σαν παιδί δεν μου πολυάρεσε. Ίσως να με φόβιζε και λίγο.
Αυτό το βλέμμα του τρελού με την βαθιά θλίψη σε αντίθεση με το ξέφρενο και αγωνιώδες τρέξιμο έφερναν πάντα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου. Η εικόνα του καλού ανθρώπου που βρισκόταν πάντα στη μέση, πάντα σαν το θύμα της ζωής, άσχετα με τα αισιόδοξα φινάλε των ταινιών του, με απωθούσε. Ήταν μια εικόνα που έδειχνε την άλλη πλευρά της ζωής που στην παιδική μου ηλικία δεν ήθελα να ξέρω.
Ίσως και γι αυτό να μην ήμουν ένας από τους χιλιάδες φανατικούς του ΘΒ, του πράκτορα 000.

Απορούσα πάντα με τους φίλους μου που έβλεπαν μόνο το αστείο και όχι το δράμα. Την χαζή γκριμάτσα κι όχι το πονεμένο βλέμμα. Τον κλόουν κι όχι τον άνθρωπο. Ακόμα κι όταν, πριν από αρκετά χρόνια, ο γιος μου ανάμεσα στις αφίσες των διάφορων συγκροτημάτων έβαλε μια αφίσα του Βέγγου, απόρησα. Έβλεπα το βλέμμα του να φωτίζει όταν μιλούσε για αυτόν και τις ταινίες του. Ίσως τότε να κατάλαβα τι ήταν ο ΘΒ για τον κόσμο. Ήταν αυτό που χρειαζόταν ο κάθε άνθρωπος την κάθε του στιγμή. Το γέλιο και το δράμα, το δράμα και η κωμωδία, ο καθρέπτης των συναισθημάτων μας.

Θα μας λείψει κι ας υπάρχουν οι ταινίες του που θα παίζονται συνέχεια.
Θα μας λείψει ένα ακόμα ανθρώπινο φίλτρο στην απάνθρωπη κοινωνία μας.
Θα τρέχουμε σαν το Βέγγο αλλά Βέγγος δεν γίνεται κανένας μας.

...|...

Ξαφνικά, 20 χρονών!

Εντελώς ξαφνικά, εάν μπορείς να το πεις έτσι, συνειδητοποιείς, μάλλον, ότι έγινε 20 χρονών!

Η πρώτη εικόνα μέσα στο "πυρέξ" του μαιευτηρίου μπροστά στα μάτια σου...
Η πρώτη δακρυσμένη ματιά...
Το πρώτο ξεκαρδιστικό γέλιο...
Η πρώτη βόλτα στο κρύο απόγευμα του Ιανουαρίου του 1991...
Η πρώτη βουτιά έξω από το κρεβατάκι, πάνω από τα κάγκελα...

Τα πρώτα βήματα στα πρώτα γενέθλια...
Η πρώτη ποδηλατάδα χωρίς βοηθητικές στην παιδική χαρά στη Βουλιαγμένη...

Η πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο... στο δημοτικό... στο Γυμνάσιο... στο Λύκειο... στο Πανεπιστήμιο...
Η πρώτη συναυλία με τη χορωδία στο σχολείο, η "Λιλιπούπολη". Και μετά στο Μέγαρο και στο Ηρώδειο...
Η πρώτη συναυλία με το συγκρότημα σε κάποιο σχολείο στα Βριλήσσια...

Η πρώτη δεκαετία... και τώρα η δεύτερη και η καλύτερη!
Χρόνια πολλά μικρέ μου εικοσάχρονε!

...|...

Εύχομαι ολόψυχα...

... σε όλους σας
υγεία
αλήθεια
αγάπη!
...

Η εξέγερση των φοιτητών το 1973

Μαθητής δημοτικού το 1973 έχω αχνές εικόνες από το ίδιο το γεγονός.

Θυμάμαι ότι οι πρώτες πληροφορίες ότι κάτι γίνεται στην Αθήνα είχαμε από συγγενείς στο εξωτερικό. Οι πρώτες εικόνες στην τότε τηλεόραση ήταν σίγουρα ελεγχόμενες. Παρόλα αυτά έδειχναν νέους ανθρώπους έξω από το Πολυτεχνείο να μοιράζουν προκηρύξεις. Ο περαστικός κόσμος χαιρετούσε ενθουσιασμένος. Οι φοιτητές με μαρκαδόρους έγραφαν συνθήματα πάνω στα τρόλεϊ και τα λεωφορεία. Ένα πανηγύρι! Στην αρχή. Όσο περνούσαν οι μέρες άρχισαν να κυκλοφορούν οι φήμες ότι επρόκειτο για κουμουνιστές που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση. Οι τότε αγανακτισμένοι πολίτες άρχισαν να διαμαρτύρονται με τα αίσχη. Καπνοί σκέπαζαν τα πλάνα στην οθόνη. Κάποιοι κακοί φοιτητές παρέσυραν τους υπόλοιπους τους καλούς και κατέστρεφαν την περιουσία του λαού. Έπρεπε να κατασταλεί η εξέγερση παραδειγματικά.

Ζωντανή μετάδοση δεν υπήρχε τότε και τα πρώτα πλάνα της επόμενης μέρας ήταν από το κατεστραμμένο Πολυτεχνείο. Ότι είχαν αφήσει πίσω τους οι αλήτες. Κάποιοι από τους "συλληφθέντες" παρουσιάστηκαν αργότερα στην τηλεόραση λέγοντας "διάφορα" στο "αποκαλυπτικό" ρεπορτάζ του Μαστοράκη. Όλα φυσικά με την έγκριση της κυβέρνησης.

Την επόμενη χρονιά, η μεταπολίτευση. Είχαν κυκλοφορήσει κάποιες φωτογραφίες από την εξέγερση των φοιτητών, τις φωτιές, τα παιδιά στα κάγκελα και το τανκ που είναι έτοιμο να εισβάλλει. Σοκ και ανατριχίλα. Αν και ήταν ακόμα αδιανόητο και ασύλληπτο το μέγεθος των γεγονότων. Τα πράγματα παρέμεναν ακόμα θολά.

Αναφορά για το Πολυτεχνείο στο σχολείο θυμάμαι πλέον στο Γυμνάσιο, δηλαδή μετά από τρία - τέσσερα χρόνια. Κάποιοι "αριστεροί" μόνο έκαναν μια πορεία και φώναζαν τα συνθήματα του Πολυτεχνείου. Εκείνα τα χρόνια κυκλοφόρησε η ταινία με τα γεγονότα και ένας δίσκος με τα ηχητικά ντοκουμέντα από τον ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών.

Στα χρόνια του Λυκείου, την ημέρα της εξέγερσης, οι δύο τελευταίες ώρες του μαθήματος αφιερώνονταν στην θύμηση του γεγονότος. Τα ηχητικά ντοκουμέντα, οι φωτογραφίες στους τοίχους και οι πύρινοι λόγοι, που όλοι ξεκινούσαν με το "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" και τελείωναν με το "Πολυτεχνείο Ζει" δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Όταν το '81 κατέβηκα για σπουδές στην Αθήνα η επέτειος της Εξέγερσης απέχτησε άλλο νόημα. Ήμουν στον τόπο που έγιναν όλα αυτό που ζούσαμε στην φαντασία μας. Οι εκδηλώσεις αλλά και ο παλμός της πορείας, αυτή η πορεία των 600.000+ ανθρώπων με την κεφαλή στην Αμερικάνικη πρεσβεία και το τέλος της να μην έχει ακόμα ξεκινήσει, ήταν μοναδικά βιώματα! Από την άλλη οι "πρωταγωνιστές" της εξέγερσης είτε ήταν κυβερνητικά στελέχη, είτε ήταν σύμβολα της αριστερής αντιπολίτευσης, είτε συνδικαλιστές έτοιμοι να αλλάξουν τα πάντα, όπως και έκαναν αλλά με λάθος κατεύθυνση.

Η επέτειος της Εξέγερσης των Φοιτητών το 1973, και όχι η Εξέγερση του Πολυτεχνείου όπως λέγεται, κατέληξε άλλη μια σχολική αργία. Ένα πανηγυράκι γύρω από το Πολυτεχνείο. Μια ευκαιρία για πολιτική πασαρέλλα.
Ρώτησα τα παιδιά μου, φοιτητές γαρ, εάν θα πάνε στην πορεία. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι την ίδια συζήτηση κάναμε πέρυσι. Φοβάμαι ότι την ίδια θα κάνουμε και του χρόνου. Φοβάμαι ότι μετά από χρόνια κάποιος υπουργός Παιδείας ή όπως αλλιώς θα λέγεται αποφασίσει ότι δεν θα υπάρχει λόγος να γίνεται αναφορά στην Εξέγερση των Φοιτητών του 1973. Ίσως να αναφερθεί σαν ένα επεισόδιο κάποιων κακομαθημένων φοιτητών.

"Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" λοιπόν το 2010...
Ψωμί δύσκολο και είδος πολυτελείας με τα έξοδα για την "δωρεάν" εκπαίδευση τεράστια...
Παιδεία απαξιωμένη, όμηρος στα χέρια των καθηγητών και των συνδικαλιστών φοιτητών, χωρίς καμία αναγνώριση εντός και εκτός...
Ελευθερία... μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου κάθε ώρα της κάθε μέρας...

"Το Πολυτεχνείο Ζει!"
...

Μπύρα!

Τις προάλλες καθόμασταν με ένα φιλαράκι σε ένα τραπέζι και κάποιος ισχυρίστηκε ότι η μπύρα περιέχει γυναικείες ορμόνες. Αρχικά γελάσαμε αλλά σαν επιστήμονες που είμαστε είπαμε να το ερευνήσουμε το θέμα. Ήπιαμε ο καθένας από 10 μπύρες (καθαρά για επιστημονικούς λόγους).

Μετά το τέλος του πειράματος καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:...

1. Είχαμε παχύνει

2. Μιλούσαμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα

3. Αντιμετωπίσαμε προβλήματα στην οδήγηση και στο παρκάρισμα

4. Ήταν αδύνατο να κάνουμε λογικές σκέψεις

5. Μας ήταν αδύνατο να παραδεχτούμε ότι είχαμε άδικο, παρότι ήταν ξεκάθαρο

ότι δεν είχαμε δίκιο

6. Κάθε ένας μας θεωρούσε ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος

7. Είχαμε πονοκέφαλο και δεν είχαμε διάθεση για σεξ

8. Και η αποκορύφωση: Έπρεπε να πάμε κάθε 10 λεπτά στην τουαλέτα και

μάλιστα όλοι μαζί.

Περαιτέρω ανάλυση μάλλον είναι περιττή: Η ΜΠΥΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ

...

Παρ' ολίγο να σας πάρω στα σοβαρά και να τρελαθώ...

Με όλα όσα έχω ακούσει και το άγχος μου και την αγωνία μου τα είχα.
Έλεγα ότι ναι μεν είναι ευκαιρία η κρίση για ένα νέο ξεκίνημα, ένα κάποιο συμμάζεμα της χώρας μας. Άκουγα και για την αναδιάρθρωση του Δημοσίου, τις περικοπές και τις ανακατατάξεις. Άκουγα για τον εξορθολογισμό των δαπανών, άκουγα, άκουγα και τι δεν άκουγα. Και αγχώθηκα συνειδητοποιώντας το μέγεθος και την δυσκολία της εφαρμογής όλων των αλλαγών. Αλλά η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ, ούτε καν τελευταία!
Μέχρι χθες το βράδυ...

Μέσα στην χαζοκουβέντα της μπίρας έπεσε η τρομερή ατάκα από φίλο που εργάζεται σε μεγάλο και με πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη μέρα του νέου κράτους υπουργείο. Υπάρχει υπάλληλος χειριστής φωτοτυπικού! Ναι! Ναι! Και μάλιστα εμφανίζεται στην θέση του, προφανώς δίπλα στο φωτοτυπικό, για δύο ώρες κάθε μέρα. Μετά εξαφανίζεται.
Έκπληξη καμία γιατί έτσι ξέραμε ότι λειτουργεί το σύστημα. Στην ερώτηση μας τι γίνεται τώρα με τις νέες αλλαγές, αν άλλαξε κάτι, δεχθήκαμε την επόμενη τρομερή ατάκα. Δουλεύουμε πιο χαλαρά τώρα ή μάλλον δεν πολυδουλεύουμε! Ο νοών νοήτω!
Εάν τα υπουργεία που είναι ο άμεσα ελεγχόμενος χώρος των υπουργών συνεχίζουν τα ίδια και τα ίδια, εάν η Βουλή που κι αυτή είναι χώρος ελεγχόμενος των πολιτευτών συνεχίζει τα ίδια και τα ίδια πείτε μου σας παρακαλώ πως θα αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα;
Με την μείωση των συντάξεων και τις αρπαγές από τον υπαλληλάκο θα αλλάξουν τα πράγματα;

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα σε διάφορες υπηρεσίες έχω εξυπηρετηθεί θα έλεγα άψογα και μου έκανε εντύπωση. Θεώρησα ότι ξεκίνησε όντως κάτι να αλλάζει.
Μήπως τελικά το πράγμα πράγματι βρωμάει από το κεφάλι και εκεί θα μείνει η βρώμα για πάντα;
Μήπως η κεντρική εξουσία είναι τόσο διεφθαρμένη και αναξιόπιστη που θα παραμένει για πάντα το βαρίδιο που θα μας τραβάει στο βυθό;
Υπάρχει τελικά το Δημόσιο των λίγων βολεμένων και το Δημόσιο των υπολοίπων που κουβαλάν την ρετσινιά χωρίς να τους πρέπει;
Υπάρχει τελικά ελπίδα πραγματικά ή τσάμπα αγχώνομαι και κοντεύω τρελαθώ;

... ... ...

Χριστουγεννιάτικο project!

Η διαφημιστική επικοινωνία ενόψει των Χριστουγεννιάτικων ημερών μέσα από τις σελίδες περιοδικού ειδικού τύπου (MOTO, περιοδικό μοτοσυκλέτας) είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Στοιχεία όπως το δίκτυο καταστημάτων, τα πολλά λογότυπα των προϊόντων, η ιδιαιτερότητα του κοινού - στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναβάτες μοτοσυκλέτας - καθώς και η προσπάθεια να μην επαναλάβεις τα τετριμμένα δίνουν ψηλό βαθμό δυσκολίας στην προσέγγιση.
Για τον κάθε μοτοσυκλετιστή η κάθε μέρα στο δρόμο κρύβει και την αγωνία να μην πάθει κάποιο ατύχημα. Η συγκεκριμένη λοιπόν καταχώρηση στήθηκε με άξονα το μήνυμα "...κάποιος σε περιμένει". Ο σκοπός είναι πέρα του ευχολογίου να υπενθυμίσει ότι οι αγαπημένοι σου άνθρωποι σε περιμένουν. Απλό ή και απλοϊκό αλλά αληθινό.
Στην τελική της μορφή δεν χρησιμοποιήθηκε η πρώτη σελίδα-teaser.
... ... ...

Σε βλέπω...

...που με βλέπεις!!!
...

Βροχή...

... έρωτας, Χατζιδάκις, Κ. Β., Transformations, The Martlet's Tale (The Ballad of Feelings and Hallucinations), πολλές εικόνες, πολλά αρχεία στην οθόνη, πολλές σκέψεις πλανόμενες, τηλέφωνα, μηνύματα, mail, είμαι ευτυχισμένος, ερωτευμένος, μέσα σ' όλα αυτά κυριαρχεί η αγάπη μου!

~~~|~~~

Φ project!

Έρχεται σύντομα!
___...___

Καπνιστήριο η Ελλάς!

Τώρα σωθήκαμε!

..~|~..-..~|~..

Ο μύθος των φίλτρων

Όταν απόχτησα την πρώτη έκδοση του photoshop [ήταν σε μια δισκέττα (floppy disk) 700K(!!!) πακέτο με την αγορά ενός μυθικού για την εποχή του scanner σάρωσης στα 300lpi!] πίστεψα ότι θα γίνει κάποτε το καλύτερο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας (full story). Όντως έτσι έγινε.
Παράλληλα αναπτύχθηκε η παλέτα των ειδικών φίλτρων που φόρτωνες στο πρόγραμμα για οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς. Η αλήθεια είναι ότι όσα πιο πολλά όπλα έχεις στη φαρέτρα σου τόσο λιγότερο εμβαθύνεις στη χρήση τους γιατί δεν έχεις και την τρομερή πολυτέλεια χρόνου να τα ψάξεις σε βάθος. Αποτέλεσμα είναι να φορτώνεις σαν μουλάρι το πρόγραμμα, να απαιτούνται τεράστιες μνήμες και παρ' όλα αυτά να σέρνεται πάντα το μηχάνημά σου. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ψάχνοντας την βασική παλέτα που έφτασε πλέον να έχει το ίδιο το photoshop (ειδικά από την έκδοση της πρώτης σουϊτας) μπορείς να κάνεις τα πάντα. Αρκεί να ψάξεις και λίγο το τι θέλεις να κάνεις και φυσικά να σχεδιάσεις προσχεδιακά και να υπολογίζεις που θέλεις να φτάσεις. Ψιλά γράμματα στην εποχή μας που όλοι ξεκινάνε ανοίγοντας πρώτα νέα σελίδα στην οθόνη τους και όπου αυτή τους πάει...
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την απορία ενός συνεργάτη illustrator για το ποια ειδικά φίλτρα είχα χρησιμοποιήσει σε μια εικόνα σαν κι αυτή που έχω ανεβάσει. Μάλιστα μου παραπονέθηκε γιατί δεν του τα έδωσα! Όταν του εξήγησα ότι υπήρχαν στο photoshop, με συνδυασμό χρήσης layers, το οποίο υποτίθεται έπαιζε στα δάχτυλα, δεν το πίστευε. Κατά τα άλλα το άγχος του ήταν να αποκτήσει την νεότερη έκδοση που θα ήταν καλύτερη.
Γι' αυτό λοιπόν καταλήγω για άλλη μια φορά στα ίδια λέγοντας ότι εργαλεία είναι τα μηχανήματα και τα προγράμματα. Το να ξέρεις να δουλεύεις σωστά τα εργαλεία που έχεις κάνει τη διαφορά.

... ... ...

Un Sedicesimo

Τα περισσότερα ξένα περιοδικά τα ανακαλύπτω μέσω των ιστοσελίδων τους.
Το Un Sedicesimo αποτελεί πλέον την εξαίρεση.
Το ανακάλυψε η Πάολα κατά την τελευταία της επίσκεψη στην Ιταλία. Με πολύ περηφάνια για την επιτυχία της αυτή και σαφώς ενθουσιασμένη με το κόνσεπτ του περιοδικού μου έφερε το τελευταίο τεύχος.

Τι είναι όμως αυτό που διαφοροποιεί το Un Sedicesimo από τα υπόλοιπα περιοδικά γραφιστικής, design και εικονογράφησης; Ιδού πως περιγράφει ο εκδότης (Edizioni Corraini) το έντυπο και τη φιλοσοφία του...

– Goodmorning, I’ll have a decimetre, please.
– A decimetre of what?
– Oh, well, then I’ll have a hectolitre.
– But.. a hectolitre of what…?
– Well then, I’ll have a sedicesimo.
– Oh, yes, I have that!
– Thank you.
– Thank you, goodbye.

Un Sedicesimo is a typographical measure: a sixteen-pages-binding, but is also a magazine!

Seventeen centimetres width for twentyfour height.

But it’s not a traditional magazine, it hasn’t got an editorial office nor a subject nor a fixed design.

Each issue has a different author, whose job is to create a sixteen-pages-long project.

Un Sedicesimo will be a magazine different at each time, from the headline to the colophon.
It will become a sort of gallery on paper, which proposes a new personal exhibition every two months, six times a year.

In short, it’s not about speaking of graphics, but making it.

Un Sedicesimo starts with many authors ready to go: Steven Guarnaccia, Moreno Gentili, Martí Guixé, Leonardo Sonnoli, Francesco Dondina, Federico Maggioni, Daniel Eatock, Paul Cox, Italo Lupi, Massimo Pitis, Gianluigi Toccafondo, Giulio Iacchetti, Gianluigi Colin and other artists, graphic designers, illustrators, students (why not?), writers and cooks too.

Και φυσικά για όσους θα ήθελαν να έχουν το κάθε τεύχος στη βιβλιοθήκη τους, πέρα της ηλεκτρονικής έκδοσης, υπάρχει η κλασσική συνδρομή και το ταχυδρομείο.

... ... ...

Πράκτωρ Giannis

Μια αφίσα όμως, όσο τέλεια κι αν είναι, δεν φτάνει. Πρέπει να διαβάσεις και το αντίστοιχο κειμενάκι στη σαλάτα εποχής για να πέσεις κάτω!!!


... ... ...

The Dymaxion House

Τον Ιούλιο του 1932 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fortune το συγκεκριμένο άρθρο. Πρόκειται για μια πρόταση του νεωτεριστή Buckminster Fuller. Ματιά στο μέλλον που με μια «σύγχρονη» εικαστική απόδοση θα μπορούσε να είναι άλλη μια κατασκευαστική πρόταση στο Ντουμπάι. Το μόνο που ίσως δεν θα ταίριαζε είναι τα μεγάλα ελαστικά των αυτοκινήτων!

Ο Buckminster Fuller (ή Bucky Fuller, 12 Ιουλίου 1895 - 1 Ιουλίου 1983) ήταν ένας από τους σημαντικότερους νεωτεριστές του 20ού αιώνα. Εκτός από διεθνούς φήμης σχεδιαστής, ήταν, επίσης, μηχανικός, μαθηματικός, αρχιτέκτονας, ποιητής, φιλόσοφος, περιβαλλοντολόγος και αιώνιος οραματιστής.
Το Buckminster Fuller Institute συνεχίζει το όραμά του.

Μια μοναδικής αξίας πηγή με παλιά άρθρα δημοσιευμένα στο περιοδικό Fortune θα δεις εδώ.

Nike Basketball Shoes

Vintage σχέδια για τα νέα παπούτσια της Nike και μια σπουδαία καμπάνια από την DDB Παρισιού.
Τόσα σχέδια στα τετράδια, στα βιβλία, σε κουτιά, αφίσες, φωτογραφίες, με μολύβι, στυλό, μαρκαδόρο όπως αυτά που όλοι μας έχουμε φτιάξει!

Από το adverbox

Μάχη κατά του καρκίνου

Με αφορμή την ημέρα χωρίς καπνιστές (no-smoker day) η Περουβιανή ένωση για την Μάχη ενάντια στον Καρκίνο έστησε σε ένα πεζόδρομο την κατασκευή αυτή.

Την ιδέα είχε η Ogilvy του Περού. Έπρεπε να δοθεί έμφαση στις συνέπειες που έχει το κάπνισμα απέναντι στην οικογένεια, τους φίλους και όλους τους ανθρώπους γύρω από τον καπνιστή που σαν παθητικοί καπνιστές θα υποστούν ζημιές στην υγεία τους.

Liga Contra el Cáncer "15,000"

Ενάμιση μήνα πριν από την εκστρατεία, με τη βοήθεια πολλών εθελοντών, μαζεύτηκαν 15.000 γόπες τσιγάρων. Όλες αυτές κολλήθηκαν μία-μία σε ένα υπαίθριο ταμπλό δραματοποιώντας την απόλαυση που αντιπροσωπεύουν τα τσιγάρα για ένα παθητικό καπνιστή που σε αυτήν την περίπτωση ήταν ένα μικρό κορίτσι. Ένας καλλιτέχνης ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή του έργου καθώς και για την ζωγραφική με λάδι του μικρού κοριτσιού.

Πηγή: directdaily

Oldies and goodies

Όταν ψάχνεις κάτι στα αρχεία σου το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βρεις όλα τα άλλα εκτός από αυτό που ψάχνεις... για το πρώτο τουλάχιστον μισάωρο! Μην με πείτε και ακατάστατο! Η αλήθεια είναι ότι έχω καθιερώσει ένα απλό σύστημα στην ονοματοδοσία των φακέλων και γενικά όλων των αρχείων (όνομα πελάτη_εργασία_ημερομηνία) που οι αναζητήσεις μου είναι εύκολες και γρήγορες. Παλιά που δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω πάνω από 14 στοιχεία, νομίζω, στο όνομα του αρχείου ήταν πρόβλημα. Ήταν και διαφορετικά τα συστήματα, ήταν και αρχεία είτε από mac που δεν έχουν καταλήξεις... άστα να πάνε!

Παρ’ όλα αυτά κατάφερα να ανακαλύψω μια σειρά λογότυπων που είχα σχεδιάσει το Νοέμβριο του 1997 και πολύ τα χάρηκα! Σχεδιασμένα σε Illustrator και, κρατηθείτε οι νέοι, σε Mac LCII του 1992 με έξτρα μαθηματικό επεξεργαστή για να ανέβει η ram στα 10ΜΒ από τα 8 που είχε στην αγορά του. Διάβασε εδώ σχετικά και δες τα λογότυπα. Πλάκα δεν έχουν για σχεδιασμένα πριν από 11 χρόνια!

Για να μην απορείτε ο πελάτης επέλεξε κάτι πολύ πιο συντηρητικό γιατί αυτά ήταν πολύ «μοντέρνα»!

Illustration 001008

Μια Ferrari έτοιμη να ντύσει ένα 4μετρο τοίχο. Απλή επεξεργασία φωτογραφίας μόνο με posterize και κάποιες μικροεπεμβάσεις.

Illustration 001108

Μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα και είχα κέφι όταν το έστησα. Είναι το κεντρικό θέμα για επικοινωνία multimedia παροχών. Παρ’ όλα αυτά θα μείνει στο ψυγείο λόγω το no-budget-story. Από την μία η χαρά του να φτιάχνεις κάτι που σε φτιάχνει κι από την άλλη το πάγωμα. Τουλάχιστον μένει η χαρά της δημιουργίας που δεν πληρώνεται με τίποτα!