«Η Νεολαία μας λατρεύει την πολυτέλεια, είναι αγενής, περιφρονεί την εξουσία και δεν έχει τον παραμικρό σεβασμό για τους γεροντότερους. Τα παιδιά μας σήμερα είναι αληθινοί τύραννοι. Δεν σηκώνονται όταν ένα ηλικιωμένο άτομο εισέρχεται, αντικρούουν τους γονείς και είναι απλά κακά.»
«Δεν έχω καμία ελπίδα για το μέλλον της χώρας μας, αν η σημερινή νεολαία να πάρει την εξουσία αύριο, γιατί αυτή η νεολαία είναι αφόρητη, αχαλίνωτη, απλά απαίσια.»
«Ο κόσμος μας έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο. Τα τέκνα δεν ακούνε τους γονείς. Το τέλος του κόσμου δεν μπορεί να είναι μακριά.»
«Αυτή η νεολαία είναι σάπια μέχρι το βάθος της καρδιάς. Οι νέοι είναι κακοί και τεμπέληδες. Ποτέ δεν θα είναι σαν τη νεολαία του παρελθόντος... Η νεολαία του σήμερα δεν θα είναι σε θέση να διατηρήσει τον πολιτισμό μας.»
Δευτέρα, Ιουλίου 15, 2013
Η σύγκρουση των γενεών
Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2012
Γέμισαν τα 48!

Γεμάτα με εικόνες, αισθήματα, αναμνήσεις, έρωτα, αγάπη, πολύ αγάπη!
Γεμάτα με αγαπημένους ανθρώπους, τον έρωτά της ζωής μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου!
Γεμάτα και ολοκληρωμένα!
Δεν μου λείπει τίποτα, είμαι καλά, έχω όλα όσα χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος!
Είμαι ερωτευμένος!
Και συνεχίζω!
48+...
--|--
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 03, 2012
Δεν θέλω να είμαι αναγκαίος...
Θέλω να είμαι ο άνθρωπος σου. Αυτός που είσαι μαζί του από αγάπη, σεβασμό, ενδιαφέρον. Δεν θέλω να εξαρτάται κανείς από μένα σαν υλική σχέση. Θέλω να με σκέφτεσαι και να γεμίζεις από γαλήνη.Μετά από πολύ καιρό αισθάνομαι την αγάπη να έχει γεμίσει κάθε μου κύτταρο.
Πολλά αλλάζουν κάθε μέρα. Πολλά είναι αυτά που με γεμίζουν εικόνες και συναισθήματα. Οι κουβέντες, οι μακρινοί περίπατοι στην πόλη, κάποια μικρά ταξίδια, εφηβικά ξυπνήματα, παιδιά που γίνονται μεγάλοι εξερευνητές του δικού τους αύριο.
Πάνω από όλα ο ένας και μοναδικός έρωτας που φουντώνει ακόμα στο στήθος ξυπνώντας σκιρτήματα...
Ωραία είναι!
Τρίτη, Οκτωβρίου 18, 2011
Έχω το λιμάνι μου!
Ένα σημείο που να σε τραβάει σαν μαγνήτης;
Ένα μέρος που να ξέρεις ότι εκεί θέλεις να δεις την τελευταία εικόνα πριν κλείσεις για πάντα τα μάτια σου; Αυτή η τελευταία εικόνα που θα πάρεις μαζί σου για όπου πας μετά!
Αυτό το μέρος όπου δεν είναι στο ταξίδι, αλλά είναι το λιμάνι σου!
Αυτό που λαχταράς πάντα να γυρίσεις! Αυτό που το μοιράζεσαι με τον άνθρωπο που αγαπάς. Τον άνθρωπό σου!
Εγώ έχω τον τόπο μου!
Έχω το λιμάνι μου!
Με περιμένει!
...|...
Παρασκευή, Οκτωβρίου 07, 2011
Κάθε μέρα...

Θέλω να γράψω γι αυτά που ζω κάθε μέρα. Τα καλά και τα άσχημα. Τα καθημερινά.
Θέλω να βάλω την πρώτη τελεία. Γιατί η τελεία δεν είναι το τέλος αλλά η επόμενη αρχή.
Μου αρέσει ο κυκλικός χρόνος, αυτός που σηματοδοτεί την ολοκλήρωση. Είναι πιο ζωντανός κι ανθρώπινος από τον γραμμικό που δεν θυμάσαι την αρχή και δεν θα δεις ποτέ το τέλος.
Θέλω να πω για τις καθημερινές ευκαιρίες να κερδίσω λίγη ακόμα γνώση. Πολλές πάνε χαμένες μα κάποιες μένουν. Κέρδος μεγάλο!
Να πω και για τα λάθη μου που τα αγαπάω. Έμαθα να ζω μαζί τους. Μαθαίνω και παίρνω τόση πληροφορία που γίνονται ευκαιρίες και προκλήσεις για νέα πράγματα.
Κι ο φόβος. Πάντα μεγάλος και αξεπέραστος. Από παιδιά μαζί. Ποιό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Να τον φορτώσω στους άλλους, να απαλλαχτώ, να μη τον αντιμετωπίζω κάθε μέρα.
Μεγάλος θυμός. Στιγμές σύγκρουσης. Ξεκαθάρισμα. Πρώτα με μένα.
Και πείσμα. Ίσως όχι όσο χρειάζομαι. Τα χρόνια δυναμώνουν το πείσμα για να ξεπεράσεις το φόβο της αναγνώρισης μιας αποτυχίας που δεν θέλεις ποτέ να παραδεχτείς. Εάν αντιμετωπίσεις το φόβο χάνεται το πείσμα. Και τα δυο σε απομονώνουν από τη ζωή.
Θέλω να πω για το πόσο όμορφο είναι κάθε πρωινό, κάθε στιγμή, κάθε ανάσα.
Πόσο όμορφες είναι οι εικόνες, οι αγωνίες, οι αλλαγές, οι εντάσεις.
Τα σωστά και τα λάθη. Οι πράξεις μαζί με τα λόγια.
Δευτέρα, Αυγούστου 08, 2011
Η ζωή μας παιχνίδι επαναλαμβανόμενο
Εσύ σε ποια πίστα βρίσκεσαι?
Από τη δουλεία στην πνευματική πίστηΑν και το παιχνίδι παραμένει ίδιο εδώ και αιώνες πάντα έχει επιτυχία!
Από την πνευματική πίστη στο μεγάλο θάρρος
Από το θάρρος στην ελευθερία
Από την ελευθερία στην αφθονία
Από την αφθονία στην ικανοποίηση
Από την ικανοποίηση στην απάθεια
Από την απάθεια στην εξάρτηση
Από την εξάρτηση πίσω στη δουλεία
...
Τετάρτη, Ιουνίου 22, 2011
Εάν έχεις ξεκάθαρους στόχους σίγουρα θα τους πετύχεις...
Πέμπτη, Μαΐου 26, 2011
Σχεδιάζουμε την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας...
Παρασκευή, Μαΐου 20, 2011
Αφού δεν έχει κάτι νέο να μας πει, καλύτερα να μην μας πει τίποτα.

Τα σχόλια και οι σχολιασμοί για τη δήλωση-πρόταση του Νιόνιου ως προς το θέμα των λαθρομεταναστών του κέντρου της Αθήνας, καθώς και κάθε ερμηνεία-παρερμηνεία έχουν κατακλύσει τα μέσα.
Προσπαθώντας να κάνω μια άλλη ανάγνωση της ιστορίας αναγνωρίζω ότι ο τόπος μας στερείτε πλέον από φρέσκα μυαλά νέων ανθρώπων. Μυαλά με όραμα για το σήμερα. Ας μην πιάσουμε ακόμα το αύριο, σε αντίθεση με τα κυβερνητικά μέτρα που θα αποδώσουν σε κάποια χρόνια, γιατί θα κλάψουμε πολύ.
Άνθρωποι μιας κάποιας αναγνώρισης, με πρόσβαση στα μέσα και στο δημόσιο λόγο, προσπαθούν να εκφέρουν προτάσεις για το αύριο. Και δεν είναι μόνο ο Νιόνιος. Δυστυχία; Απελπισία; Κατέχουν όντως αυτοί τη σοφία ως μεγαλύτεροι, με αγώνες στην πλάτη τους, φορείς οραμάτων που μεγάλωσαν γενιές; Ίσως ναι, αλλά σίγουρα όχι πάντα. Και σίγουρα όχι όλοι.
Οι δηλώσεις του Νιόνιου μου θύμισαν τους στίχους του σε παράφραση...
Αφού δεν έχει κάτι νέο να μας πει, καλύτερα να μην μας πει τίποτα.
... ... ...
Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011
Για τους μαθητευόμενους Δημάρχους και Κυβερνώντες γενικά...
Όσοι μιλάνε για λύσεις και θέλουν να λειτουργήσουν ή καλύτερα να επαναλειτουργήσουν το κέντρο της Αθήνας να έρθουν και να κατοικήσουν εδώ. Να σταματήσουν να επισκέπτονται το κέντρο και μετά να πηγαίνουν στα σπιτάκια τους στα προάστια. Να φέρουν τα παιδιά τους στα σχολειά του κέντρου. Να ψωνίσουν από το μαγαζάκι του κέντρου που θα είναι γείτονάς τους.
Ο δήμαρχος, ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Α, Β, Γ ας δώσουν αυτοί το παράδειγμα. Μετά ας μιλήσουν από θέση γνώστη και ας δώσουν όποια κίνητρα θέλουν για να επιστρέψει ο κόσμος μαζί τους στο κέντρο. Και φυσικά δεν εννοώ να κατέβουν στο Κολωνάκι και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτη. Υπάρχουν εκπληκτικά αρχοντικά στην Πατησίων, στην Αριστοτέλους, στην Πλατεία Βικτώριας. Να μην πούμε για την Αχαρνών δίπλα στον Άγιο Παντελεήμονα. Και σε τιμές ευκαιρίας.
Τολμάνε να το κάνουν;
Φυσικά και όχι. Δυστυχώς.
...
Πέμπτη, Μαΐου 05, 2011
Χωρίς λόγια, σαν βουβή ταινία...
Σαν παιδί δεν μου πολυάρεσε. Ίσως να με φόβιζε και λίγο.Αυτό το βλέμμα του τρελού με την βαθιά θλίψη σε αντίθεση με το ξέφρενο και αγωνιώδες τρέξιμο έφερναν πάντα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου. Η εικόνα του καλού ανθρώπου που βρισκόταν πάντα στη μέση, πάντα σαν το θύμα της ζωής, άσχετα με τα αισιόδοξα φινάλε των ταινιών του, με απωθούσε. Ήταν μια εικόνα που έδειχνε την άλλη πλευρά της ζωής που στην παιδική μου ηλικία δεν ήθελα να ξέρω.
Ίσως και γι αυτό να μην ήμουν ένας από τους χιλιάδες φανατικούς του ΘΒ, του πράκτορα 000.
Απορούσα πάντα με τους φίλους μου που έβλεπαν μόνο το αστείο και όχι το δράμα. Την χαζή γκριμάτσα κι όχι το πονεμένο βλέμμα. Τον κλόουν κι όχι τον άνθρωπο. Ακόμα κι όταν, πριν από αρκετά χρόνια, ο γιος μου ανάμεσα στις αφίσες των διάφορων συγκροτημάτων έβαλε μια αφίσα του Βέγγου, απόρησα. Έβλεπα το βλέμμα του να φωτίζει όταν μιλούσε για αυτόν και τις ταινίες του. Ίσως τότε να κατάλαβα τι ήταν ο ΘΒ για τον κόσμο. Ήταν αυτό που χρειαζόταν ο κάθε άνθρωπος την κάθε του στιγμή. Το γέλιο και το δράμα, το δράμα και η κωμωδία, ο καθρέπτης των συναισθημάτων μας.
Θα μας λείψει κι ας υπάρχουν οι ταινίες του που θα παίζονται συνέχεια.
Θα μας λείψει ένα ακόμα ανθρώπινο φίλτρο στην απάνθρωπη κοινωνία μας.
Θα τρέχουμε σαν το Βέγγο αλλά Βέγγος δεν γίνεται κανένας μας.
Τετάρτη, Απριλίου 20, 2011
Ανάσταση για όλους!
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να πιστέψεις στην Ανάσταση;Πόσο απλό και δυνατό είναι να ελπίζεις;
Πόσο ωραίο και γόνιμο είναι να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου και να ζητήσεις συγχώρεση από τον ίδιο σου τον εαυτό;
Πόσο όμορφο είναι να κοιτάξεις με μάτια καθαρά την αγάπη που σου προσφέρεται και να την ανταποδώσεις;
Για κάθε άνθρωπο το Πάσχα συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο και διαφορετικό.
Όχι απαραίτητα με την θρησκευτική έννοια...
Ανέκαθεν η άνοιξη ήταν αυτή που έφερνε το φως και την ζεστασιά...
Την αναγέννηση!
Εύχομαι ο καθένας μας να ζήσει την δική του Ανάσταση με αγαπημένους ανθρώπους!
~~~|~~~
Τρίτη, Μαρτίου 22, 2011
Απορώ γιατί αισιοδοξώ ακόμα...
Σε συνέχεια του πολύ αισιόδοξου κειμένου μου "Αισιοδοξώ γιατί ζω καθημερινά ωραία πράγματα"!Να επισημάνω λοιπόν ότι, όπως μπορεί εύκολα να παρατηρήσει κάποιος αναγνώστης, όλα αυτά τα αισιόδοξα συνέβησαν σε μη δημόσιες, κρατικές υπηρεσίες. Όχι ότι έχω να προσάψω ιδιαίτερα αρνητικά για τις εν λόγω υπηρεσίες. Κάποια στραβά που μου συνέβησαν τα αποδίδω στη συνδιαλλαγή που ο ανθρώπινος παράγων προσθέτει τις καθημερινές μεταβλητές του. Στραβό ξύπνημα, πρωινή κίνηση, άσχημος καφές, μείωση μισθού, στραβός προϊστάμενος...
Αποφάσισα λοιπόν να περάσω από τους γιατρούς του ταμείου μου να μου γράψουν ένα σετ εξετάσεων προληπτικού ελέγχου (τσεκ απ). Να επισημάνω ότι το αγαπητό μου ταμείο αυξάνει σταθερά την εισφορά μου σ' αυτό, μέσα στην πραγματική οικονομική κρίση που ζούμε. Λόγω του ότι μέχρι τώρα δεν το έχω χρησιμοποιήσει, ευτυχώς, και λόγω ότι δεν περισσεύει ευρώ, τόσο που δίνω κάθε μήνα τι να περισσέψει, ξεκίνησα την ιατρική μου περιπετειούλα. Το ταμείο μου, όπως όλα τα ταμεία, έχει συνεργαζόμενους γιατρούς. Προφανώς τους έχει επιλέξει, δεν γνωρίζω το πως, και σε αυτούς απευθύνεσαι με το βιβλιάριό σου για να σε εξετάσουν και να γράψουν όποιες εξετάσεις κρίνουν απαραίτητες. Οι γιατροί οι συμβεβλημένοι και εγκεκριμένοι από το ταμείο, επαναλαμβάνω. Αφού λοιπόν σου γράψει ο γιατρός τις εξετάσεις, τι πρέπει να κάνεις; Να περάσεις από την επιτροπή των γιατρών του ταμείου. άλλοι γιατροί αυτοί συμβεβλημένοι και εγκεκριμένοι, να σου εγκρίνουν τις εξετάσεις που σου έγραψε ο άλλος γιατρός ο εγκεκριμένος από το ταμείο. Απίστευτο και όμως πραγματικό!
Δεν έχω πάει ακόμα στην επιτροπή αυτή. Με μεγάλη περιέργεια θέλω να δω πως αποφασίζουν εάν οι εξετάσεις που γράφει ένας συνάδερφός τους είναι σωστές ή όχι. Θα οπλιστώ με δόσεις αισιοδοξίας και υπομονής και βουρ στην επιτροπή.
Αισιοδοξώ ακόμη και ελπίζω να αισιοδοξώ και μετά!
...
Πέμπτη, Μαρτίου 03, 2011
To σπάσιμο...
Ξεκινάς το πρωί για τη δουλειά σου. Η μέρα είναι γκρίζα, χειμωνιάτικη αλλά ο κρύος αέρας γεμίζει τα πνευμόνια σου και αισθάνεσαι τη ζωή μέσα σου.Όταν βλέπεις το σπασμένο τζάμι στην πόρτα του αυτοκινήτου ακούς ταυτόχρονα και το ράγισμα στην καρδιά σου. Ακούς τους χτύπους από τα μηνίγγια σου σαν τύμπανα που λυσάνε. Αισθάνεσαι τα γόνατά σου να μην μπορούν να σηκώσουν το έξτρα βάρος που έπεσε άξαφνα στην πλάτη σου και που τσαλάκωσε το στομάχι σου σαν λεπτό ριζόχαρτο.
Ένα τόσο δα τζαμάκι. Κι όμως τα κρυσταλλάκια έχουν γεμίσει όλο το πίσω κάθισμα. Μερικά λάμπουν στο πεζοδρόμιο. Μηδαμινής αξίας όταν είναι όλα στη θέση τους σαν το όλον ενός τζαμιού. Ανεκτίμητης απωλεσθείσης αξίας όταν βρίσκονται πεταμένα ολόγυρά σου.
Μετά έρχεται η απορία. Γιατί;
Σκέφτεσαι και ξανασκέφτεσαι εάν είχες αφήσει κάτι που στάθηκε η αφορμή για την κλοπή. Κάτι ακριβό, όχι. Κάτι μικρό αλλά τραβηχτικό, όχι. Τίποτα. Τότε γιατί;
Γιατί το δικό μου; Γιατί;
Μετά έρχεται ο θυμός. Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Δεν έσπασε ένα τζαμάκι. Έσπασε η πίστη σου στην κοινωνία, στην ασφάλεια της πόλης σου, στην γειτονιά σου. Όλα αλλάζουν χρώμα και μορφή. Το γραφικό δρομάκι γίνεται επικίνδυνο. Ο εναλλακτικός πιτσιρικάς γίνεται επικίνδυνος και ύποπτος.
Αλλά...
Μετά τα πρώτα ανθρωποφάγα συναισθήματα παίρνεις την πρώτη καθαρή ανάσα και σκέφτεσαι. Πρώτα απ' όλα συνειδητοποιείς ότι βγαίνουν στην επιφάνεια σου όλα αυτά που τόσο καιρό σπέρνουν μεθοδικά στο βάθος του μυαλού σου περί φόβου και βίας.
Αλλά πρέπει είναι έτσι; Ένα τζάμι δεν πρέπει να είναι η αφορμή για τον αφορισμό των πάντων. Αλλά πονάει και πρέπει να τρέχεις για ασφάλειες, συνεργεία. Σκέφτεσαι ότι θα σου στοιχίσει σε χρόνο και χρήμα. Μα ποιό πολύ σου στοιχίζει στην συναισθηματική σου ισορροπία.
Τα νεύρα σου τα εισπράττει ο άνθρωπός σου, ο συνάδερφός σου, ο φίλος σου.
Αυτό είναι το σπάσιμο.
... ... ...
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 25, 2011
Αισιοδοξώ γιατί ζω καθημερινά ωραία πράγματα!
Η καθημερινότητά μας πλέον κατακλύζεται μόνο από μελανά χρώματα και απαισιοδοξία.Όλα περιστρέφονται με άξονα την κρίση και την επερχόμενη καταστροφή μας. Αυτή η "κατευθυνόμενη" κατάσταση σφίγγει συνεχώς τις παρωπίδες των ματιών μας. Μας απαγορεύει την ανάγνωση και την αναγνώριση απλών καθημερινών καταστάσεων.
Μπορεί να είναι μικροπράγματα αλλά συμβαίνουν δίπλα μας και είναι ωραία, μεγάλης αξίας γεγονότα.
Αρκεί να τα βλέπουμε και να αισιοδοξούμε!
Αποφάσισα, λόγω ηλικίας, να κάνω έναν προληπτικό ιατρικό έλεγχο. Ο παθολόγος που με εξέτασε έγραψε το πακέτο των εξετάσεων. Η επίσκεψη δε κράτησε αρκετή ώρα. Την στιγμή που έφευγα ρώτησα τι οφείλω. Έλαβα την αποστομοτική απάντηση ότι δεν χρωστάω τίποτα και θα τα βρούμε όταν και όποτε πάω με τα αποτελέσματα των εξετάσεων!
Στον δρόμο για το σπίτι μπήκα σε μια γνωστή κλινική περίεργος να μάθω το κόστος των εξετάσεων. Στη υποδοχή γινόταν στην κυριολεξία της τρελής. Ο υπεύθυνος υπάλληλος ευγενικά μου ζήτησε να περιμένω μέχρι να ελευθερωθεί για να με εξυπηρετήσει. Η κατάσταση όμως δεν έλεγε να ηρεμήσει. Για να μην συνεχίσω να περιμένω, ο απίστευτος αυτός υπάλληλος, μέσα σε αυτόν τον πανικό μου ζήτησε το τηλέφωνό μου, φωτοτύπησε το μενού των εξετάσεων και μου υποσχέθηκε ότι θα τηλεφωνήσει κατά τις 10 -το βράδυ!- για να μου πει το ποσό. Έκπληκτος και θετικά φορτισμένος για δεύτερη φορά μέσα σε ένα απόγευμα ξεκίνησα για το σπίτι μου.
Την προηγούμενη μέρα είχα αφήσει μια μπλούζα για ράψιμο σε ένα από αυτά τα μεταποιητικά ρούχων! Το συγκεκριμένο μαγαζάκι το δουλεύει ένα μελαψός και πάντα χαμογελαστός τύπος. Πακιστανός ή Μπαγκλαντέζος. Σταμάτησα λοιπόν για να πάρω την μπλούζα. Όταν ζήτησα να πληρώσω έλαβα την απάντηση "Τίποτα, την άλλη φορά!". Έκπληκτος για τρίτη φορά είπα να δώσω κάτι για τον βοηθό του. Να κεράσω κάτι βρε αδερφέ. Ανένδοτος με καληνύχτισε "Όχι, όχι, την άλλη φορά!".
Στο σπίτι με περιέργεια κοιτούσα την ώρα για να δω εάν θα λάμβανα το τηλεφώνημα από την κλινική. Στις 10 και μισή χτύπησε το τηλέφωνο και ο απίστευτος τύπος από την κλινική, ζητώντας μου κατ' αρχή συγγνώμη για την καθυστέρηση, άρχισε να μου αραδιάζει νούμερα, εναλλακτικούς τρόπους πληρωμής και να με συμβουλεύει για τον συμφερότερο προς εμένα συνδυασμό. Το τηλεφώνημα τέλειωσε στις 11!
Ένα απόγευμα και τέσσερα στα τέσσερα τα θετικά και αισιόδοξα μηνύματα.
Από ένα γιατρό, από ένα υπάλληλο, από ένα μετανάστη, από την κοινωνία που ζούμε.
Επειδή ξεχάσαμε ότι οι άνθρωποι είναι η κοινωνία και όχι η τηλεόραση και τα κανάλια που κατευθύνουν την μιζέρια. Έχω κι άλλα, δεκάδες, παραδείγματα που δείχνουν ότι είμαστε άνθρωποι που ζουν σκεφτόμενοι τον συνάνθρωπο. Άνθρωποι που προσφέρουν, που εκτιμούν, που σέβονται, που είναι οι δικοί μας άνθρωποι.
Αρκεί να τους δούμε.
... ... ...
Δευτέρα, Ιανουαρίου 17, 2011
Όχι! Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν πρέπει να γίνουμε!

"Πρέπει και τους άλλους πολίτες να τοποθετούμε καθένα τους σ' εκείνη τη μία δουλειά, που είναι προορισμένος από τη φύση του, και αυτή τη μία να εξασκεί πάντα, για να μη γίνεται ο ένας πολλοί, αλλά να μένει ένας, κι έτσι κι ολόκληρη η πόλη να διατηρεί τη φυσική της ενότητα και να μη χωρίζεται σε πολλές"Η μοναδικότητα του καθενός δεν είναι εύκολο πλέον στην εποχή μας.Πλάτωνας / Πολιτεία
Μετάφραση Ιωάννης Γρυπάρης, εκδόσεις Ι. Ζαχαρόπουλου
Το "καλούπωμα" που μας γίνεται έχει στόχο να μας κοπαδοποιήσει για εύκολο έλεγχο. Ακόμα και οι πλούσιοι προσποιούνται ότι η μόνη τους διαφορά από τους άλλους είναι τα χρήματα. Το ίδιο που διατείνονται οι πολιτικοί που θέλουν να τους θεωρούμε κομμάτι μας. Φυσικά κανένα από αυτά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Απλά πράγματα.
...
Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011
Ξαφνικά, 20 χρονών!
Εντελώς ξαφνικά, εάν μπορείς να το πεις έτσι, συνειδητοποιείς, μάλλον, ότι έγινε 20 χρονών!Η πρώτη εικόνα μέσα στο "πυρέξ" του μαιευτηρίου μπροστά στα μάτια σου...
Η πρώτη δακρυσμένη ματιά...
Το πρώτο ξεκαρδιστικό γέλιο...
Η πρώτη βόλτα στο κρύο απόγευμα του Ιανουαρίου του 1991...
Η πρώτη βουτιά έξω από το κρεβατάκι, πάνω από τα κάγκελα...
Τα πρώτα βήματα στα πρώτα γενέθλια...
Η πρώτη ποδηλατάδα χωρίς βοηθητικές στην παιδική χαρά στη Βουλιαγμένη...
Η πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο... στο δημοτικό... στο Γυμνάσιο... στο Λύκειο... στο Πανεπιστήμιο...
Η πρώτη συναυλία με τη χορωδία στο σχολείο, η "Λιλιπούπολη". Και μετά στο Μέγαρο και στο Ηρώδειο...
Η πρώτη συναυλία με το συγκρότημα σε κάποιο σχολείο στα Βριλήσσια...
Η πρώτη δεκαετία... και τώρα η δεύτερη και η καλύτερη!
Χρόνια πολλά μικρέ μου εικοσάχρονε!
...|...
Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2011
Τρίτη, Δεκεμβρίου 28, 2010
O πραγματικός άρχοντας!
Σχεδόν κάθε μέρα, πηγαίνοντας και επιστρέφοντας από την δουλειά, περνάω μπροστά από τη μάντρα μιας μεταφορικής εταιρείας. Η κυρίαρχη εικόνα είναι ένας ελεύθερος σκύλος. Ένας κοπρίτης! Πόσο λάθος έκφραση για τα ελεύθερα και περήφανα σκυλιά της πόλης μας. Πάνε όπου θέλουν, ξέρουν τις καβάτζες τους για φαγητό, είναι πιστά στα δικά τους "αφεντικά" που έχουν αλληλουιοθετηθεί. Το είχε πει και ο Morrysey βλέποντας τα σκυλιά μας να περιφέρονται στο κέντρο της πόλης.Αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά είναι πόσο θα ήθελα να πάρω το συγκεκριμένο σκύλο, με τα πανέξυπνα μάτια, σπίτι μου. Να τον καθαρίσω, να τον περιποιηθώ, να του προσφέρω στέγη και φαγητό. Και εκεί παγώνει η σκέψη μου. Να τον φυλακίσω δηλαδή στο σπίτι μου; Να του στερήσω την ελευθερία και να τον περιορίσω σε ένα κλειστό χώρο; να τον κυκλοφορώ δεμένο ενώ αυτός ή αυτή δεν έχει γνωρίσει καμία δέσμευση;
Πόσο εγωκεντρικά σκεφτόμαστε. Πόσο εύκολα πιστεύουμε ότι εμείς ξέρουμε τι είναι καλό για τους άλλους. Τον σκύλο δεν μπορείς να τον ρωτήσεις εάν θέλει και τι θέλει. Πρέπει να βρεις τον κώδικα επικοινωνίας. Πρέπει να πλησιάσεις εσύ και όχι αυτός. Με τους συνανθρώπους σου όμως που επικοινωνείς πόσες φορές τους ρώτησες τι θέλουν κι αν θέλουν; Πόσες φορές τους "πρόσφερες" απλόχερα τα δικά σου θέλω γι αυτούς; Πόσο έτοιμος είσαι να ακούσεις και να αποδεχτείς τα πιστεύω και τα θέλω του άλλου;
Η χρονιά που φεύγει είναι γεμάτη από αγωνίες που πέρασαν. Μεγάλο μέρος τους έγινε γνώση και πείρα. Πολλά πράγματα που δυσκόλεψαν τη ζωή μας στην αρχή έγιναν καλή μαγιά για το αύριο. Η αλήθεια, που τόσο είχαμε ξεχάσει, φωνάζει. Οι άνθρωποι που είχαμε ξεχάσει μας περιμένουν. Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και περάσαμε μαζί τα καλά και τα κακά της χρονιάς είναι δίπλα μας!
Σ' ευχαριστώ για όλα μικρή μου!!!
Ας έρθει και η νέα αυτή χρονιά. Την περιμένουμε έτοιμοι και με αγάπη!
...
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 16, 2010
Φτάνει ο ρομαντισμός του παρελθόντος. Ας έρθει επιτέλους ο νεορομαντισμός του αύριο!
Θέλω να ξέρω εάν τα καταφέρουμε κάποτε να σκεφτούμε το μέλλον μας. Σαν πολίτες, σαν χώρα, σαν πρόσωπα. Εάν καταφέρουμε να κάνουμε την αναγωγή στο μέλλον. Πρόβλεψη των τάσεων και των συνθηκών, με στοιχεία γνώσης του παρελθόντος.Έγραφα πριν μέρες σε ένα σχόλιο στο blog του xasodikis: "Δεν θα ζήσουμε ξανά το 1930 αλλά ένα νέο 2030 με ταχύτερα εξελισσόμενες καταστάσεις. Μέχρι το 1930 το καζάνι σιγόβραζε μέχρι να πεταχτεί το καπάκι. Πιστεύω ότι μέχρι το 2030 οι εκρήξεις θα είναι στιγμιαίες και έντονες με μεγαλύτερες συνέπειες."
Παραδοσιακές ενέργειες και δράσεις που είχαν νόημα στο παρελθόν -γιατί είχαν ιδεολογική βάση και κοινωνική στήριξη- είναι πλέον ξεπερασμένες στο σήμερα, πόσο δε μάλλον στο αύριο. Η χθεσινή απεργία καθώς και η 48ωρη που ακολουθεί των δημοσιογράφων όπως και όλες αυτές οι στάσεις εργασίας τελικά τι πετυχαίνουν; Τι προτείνουν αυτοί που τις κινητοποιούν εκτός από το να απορρίπτουν μόνο τα πάντα σε όφελος παλιών βολικών καταστάσεων;
Οι εφημερίδες θα κυκλοφορήσουν την Παρασκευή αντί του Σαββατοκύριακου. Τα κανάλια θα εκπέμψουν πρόγραμμα με τις διαφημίσεις τους κανονικά. Απλά δεν θα υπάρχουν φρέσκιες ειδήσεις τοπικού ενδιαφέροντος μόνο. Οι ειδήσεις θα κυκλοφορούν φρέσκιες μέσα από τα διεθνή ειδησεογραφικά μέσα είτε από τα δορυφορικά είτε από το διαδίκτυο. Ακόμα και ο καιρός που μας ενδιαφέρει άμεσα έχει 24ωρη ανανέωση στα δεκάδες meteo-site.
Οι τράπεζες έκλεισαν για 48 ώρες αλλά οι δόσεις των δανείων και τα χρέη μας θα πρέπει απλά να πληρωθούν μια άλλη μέρα. Δεν έπαψαν να ισχύουν. Δεν θα μειωθούν έστω ένα μικρό ποσό γιατί η τράπεζα δεν σε εξυπηρέτησε για 2 μέρες.
Μικρά και καθημερινά παραδείγματα που δείχνουν πόσο άκαιρες και άκυρες είναι αυτές οι πεπαλαιωμένες ενέργειες. Η φαντασία που λείπει και τα χαρισματικά πρόσωπα που απουσιάζουν θα έφερναν τις νέες ριζοσπαστικές θέσεις για το αύριο.
Απεργεί η τράπεζα; Να κατέβει και το site με τις διαδικτυακές συναλλαγές. Πόσοι είναι αυτοί που περιμένουν στις ουρές και δεν συναλλάσσονται μέσω των υπηρεσιών του διαδικτύου; Οι μεγάλες επιχειρήσεις με τον κύριο όγκο συναλλαγών ή οι απλοί μισθωτοί-συνταξιούχοι;
Να πονέσει το Yπουργείο Oικονομικών; Να του στερήσουμε τα έσοδα ενός μήνα μη πληρώνοντας καμία υποχρέωση μας. Αντίστοιχα να μην πληρώσει κανείς τη δόση δανείου για ένα μήνα.
Ακρίβεια στα προϊόντα; Να μην μπει κανείς για μία εβδομάδα σε σούπερ μάρκετ.
Φανταστείτε να μην πληρώναμε για ένα μήνα, όλοι, μα όλοι το ρεύμα; (Κάτι που ήδη κάνουν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες!) Θα μας έκοβαν το ρεύμα σε όλους; Είναι αυτός ένας δυναμικός τρόπος για την μείωση της τιμής;
Η καθημερινή έλλειψη μετρητών και η άρνηση κυκλοφορίας χρήματος είναι το μόνο που θα πονέσει το σύστημα. Η απεργία είναι απλά μια βόλτα στην εξοχή, εφόσον ότι είναι να παραχθεί παράγεται τις υπόλοιπες μέρες. Είναι μια μέρα που οι εργοδότες δεν εκταμιεύουν αλλά κερδίζουν.
Ότι έγινε στο παρελθόν πέρασε και καλώς έγινε... τότε!
Το αύριο είναι μπροστά μας και το σήμερα το ζούμε τώρα!
Φτάνει ο ρομαντισμός του παρελθόντος. Ας έρθει επιτέλους ο νεορομαντισμός του αύριο!
Όσο για το κλασικό πλέον θέαμα των επεισοδίων σε κάθε πορεία πόσο θετικό θα ήταν εάν οι αστυνομικοί μάζευαν τους κουκουλοφόρους -συναδέλφους τους- και δεν πετούσαν δεκάδες δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης;
Πόσο διαφορετική θα ήταν η εικόνα εάν η αστυνομία περιφρουρούσε την όποια πορεία από τους κουκουλοφόρους -δες πως το κάνω χρόνια τώρα και με λένε ΚΝΑΤ- αντί να επιδιώκει την βίαιη διάλυσή της;
Αλλά ποιός θέλει πραγματικά κόσμο στο δρόμο να διαμαρτύρεται;
...





