Γράμμα παντρεμένης σε περιοδικό υπολογιστών

Αγαπητό PC-Solutions,

Πέρσι, έκανα αναβάθμιση από το Αρραβωνιαστικός 5.0 στο Σύζυγος 1.0 και παρατήρησα πως το καινούριο πρόγραμμα άρχισε να κάνει αναπάντεχες αλλαγές στα λογιστικά φύλλα, περιορισμένη πρόσβαση στις εφαρμογές λουλουδιών και χρυσαφικών που παλιότερα, στην έκδοση Αρραβωνιαστικός 5.0, δούλευαν απρόσκοπτα.

Επίσης, το Σύζυγος 1.0 απεγκατέστησε πολλά άλλα πολύτιμα προγράμματα όπως το Ρομαντικός Περίπατος 9.9 και εγκατέστησε ανεπιθύμητα Popups, όπως τα Champions League 5.0 και Κυριακή στα Γήπεδα 8.0.

Το Διάλογος 1.3 δεν τρέχει πια ενώ το Καθαριότητα 2.6 προκαλεί κολλήματα και κατάρρευση του συστήματος.

Προσπάθησα να τρέξω το Μουρμούρα 5.3 GOLD edition... αλλά εις μάτην.

Ευχαριστώ,

Μια απελπισμένη γυναίκα

Απάντηση:

Αγαπητή «Απελπισμένη γυναίκα»,

Έχε υπ' όψιν πως το Αρραβωνιαστικός 5.0 είναι ψυχαγωγικό πακέτο ενώ το Σύζυγος 1.0 είναι λειτουργικό σύστημα, με απαιτήσεις από το χρήστη.

Προσπάθησε να δώσεις την εντολή C:\Nomiza_pws_me_agapouses.exe και εγκατάστησε το Δάκρυα 6.2 σε original έκδοση.

Λογικά, το Σύζυγος 1.0 θα εκκινήσει αυτόματα τις εφαρμογές Ενοχή 3.0 και Λουλούδια 7.0 σε random λειτουργία.

ΠΡΟΣΟΧΗ
* Υπερβολική χρήση του παραπάνω προγράμματος μπορεί να προκαλέσει την κλήση των screen saver Κατσούφικη Μουγγαμάρα 2.5 και Μπύρα 6.1 (Το Μπύρα 6.1 ίσως προκαλέσει την αναπαραγωγή WAV αρχείων τύπου «Δυνατό ροχαλητό», που καταργούνται μόνο με επανεκκίνηση).
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει εγκατάσταση του Πεθερά 1.0 και μην σκεφτείτε καν να τρέξετε τα βοηθητικά αρχεία Εραστής 2005 BETA και Γκόμενος 3.8 unregistered (δεν είναι συμβατά με το Σύζυγος 1.0 και μπορεί να προκαλέσουν κατάρρευση του συστήματος και πλήρη καταστροφή του λειτουργικού).

Συνοψίζοντας, το Σύζυγος 1.0 είναι ένα εξαιρετικό πρόγραμμα, αν και με περιορισμένη μνήμη, που χρειάζεται κάποιο δυναμικό χρήστη.

..... -.- ..... -.- ..... -.- .....

Sony Walkman Ad

Απίστευτη διαφήμιση για την Sony, πάλι!
Το δίδυμο Sam Akesson και Tomas Mankovsky από το δημιουργικό γραφείο Fallon του Λονδίνου έχει βάλει το χεράκι του!

..................................................................................................

Money machine breaks down

The subprime saga is far from over. The markets remain on high alert. Each day seems to bring new rumors or announcements of losses. A golden age for banks and brokers has come to a sudden end.
The moral is clear. When Wall Street appears in genius mode, raking in huge profits on mysterious products and complex trades, the secret isn't genius at all. It's that hubris is running wild, and so is risk. And whether it's tomorrow or five years hence, risk will jump from the shadows, knife in hand, to cut genius down to size.

By Shawn Tully, Fortune editor-at-large

Επιστήμη και πίστη

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι
Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: Ο... Θεός...
Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι...
Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.
Καθ.: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.
Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.
Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτ.: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;
Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.
Καθ.: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ...
Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ...
Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN

Τον βολέψανε!

Υπάρχουν στη ζωή μεγάλα θέματα, οικολογία, ανεργία, ρατσισμός, πολιτική (ανεξάρτητο θέμα, δεν κολλάει με τα προαναφερθέντα) που πρέπει να αντιδράς και να αγωνίζεσαι για να γίνουν όλα καλύτερα. Είτε πετυχαίνεις κάτι, είτε όχι σημασία έχει ότι προσπαθείς να κάνεις κάτι. Όλα καλά μέχρι εδώ. Και εκεί που το έχεις οργανώσει το αγωνιστικό σου και το επαναστατικό κοινωνικό σου όραμα διαβάζεις ένα δελτίο τύπου*** που σε στέλνει αδιάβαστο. Εξηγώ τι εννοώ.

Ενθυμούμαι λοιπόν ότι πριν από πολλά χρόνια στην χώρα μας υπήρχε ένα συνήθειο να διορίζονται από τις κυβερνήσεις (όλες, δημοκρατικές και μη) στις θέσεις διοικητών οργανισμών απόστρατοι (στρατηγοί συνήθως) των ενόπλων δυνάμεων. Απ’ ότι μπορώ να κατανοήσω ο λόγος που υπήρχε αυτή η προτίμηση ήταν να βάλουμε ένα στρατιωτικό να διοικεί και προφανώς να ελέγχει το μαγαζί. Όλα δε αυτά σύμφωνα με τα πρότυπα εκείνων των χρόνων (ήθη, έθιμα, θρησκείες, κοινωνίες κ.λπ.) που φυσικά μόνο ένας αφοσιωμένος (ορκισμένος) σε αυτά θα μπορούσε να προασπίσει και διαφυλάξει. Πέραν αυτών κατά βάθος ο τύπος αυτός ήταν και παντελώς άσχετος με το αντικείμενο που έπρεπε να διοικήσει. Εκτός κι αν έπρεπε να καταλάβει τον απέναντι λόφο ο ΟΤΕ ή η ΔΕΗ ή η ΕΙΡΤ για να πετύχουν το αναπτυξιακό πλάνο τους.

Με την πάροδο των χρόνων τις θέσεις αυτές κάλυπταν διάφορα κομματικά στελέχη, αντίστοιχοι απόστρατοι στρατηγοί ή λοχαγοί των κομμάτων, οι οποίοι συνήθως αποτύγχαναν να εκλεγούν. Οπότε τόσο κόπος και αγώνας για το κόμμα να μην πάνε χαμένα. Παρέμεναν κι αυτοί άσχετοι με το αντικείμενο του οργανισμού αλλά πολλές φορές και της ίδιας της διοίκησης. Κατ΄εμέ αυτό υπήρξε ο βασικός παράγοντας της κατάρρευσης του συστήματος. Διοικητές που δεν έφεραν αποτέλεσμα βάση των προϋπολογισμών, που δεν απέδωσαν ισολογισμούς, που δεν ανέπτυξαν, που δεν προγραμμάτισαν σε βάθος χρόνου αλλά που εξυπηρέτησαν και βόλεψαν κομματικές υποχρεώσεις και μόνο.

*** Διαβάζω λοιπόν σήμερα, ότι ο υπουργός Επικρατείας πρότεινε, και το ΕΣΡ ενέκρινε, τον διορισμό (βόλεμα) στη θέση του προέδρου της ΕΤ3 ένα καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ιατρό. Προφανώς πληροί όλες τις προδιαγραφές της θέσης σαν manager που απαιτεί ένας ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός. Ίσως να γίνει ο πρώτος σταθμός που θα εκπέμπει με ιατρικές εκπομπές, αλλά σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Μπορεί να παρακολουθήσουμε και ιατρικά συνέδρια σε ζωντανή μετάδοση! Η ιατρική δημοσιογραφία βρήκε επιτέλους έδαφος ανάπτυξης!

Μικρή λεπτομέρεια ότι ο νέος πλέον πρόεδρος της ΕΤ3 υπήρξε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και πρώην (ναι πρώην!) βουλευτής της ΝΔ στην Α’ Αθηνών.

Καλορίζικος (καλή του επιτυχία, ποτέ δεν ξέρεις)!

Όχι στο ρατσισμό από την κούνια

Χιλιάδες παιδιά Ελλήνων μεταναστών που έχουν γεννηθεί σε χώρες του εξωτερικού αντιμετωπίστηκαν σαν ισότιμοι πολίτες και απέκτησαν όλα τα νόμιμα χαρτιά.

Ένα από αυτά είμαι κι εγώ!

Σε χιλιάδες παιδιά Ελλήνων στο εξωτερικό αναγνωρίστηκε η εθνική τους ταυτότητα χωρίς κανένα δισταγμό ή προβληματισμό.

Ένα από αυτά είναι ο ξάδερφός μου!

Απολαμβάνουν πάντα των δικαιωμάτων και των προνομίων σαν ισότιμοι πολίτες της κοινωνίας που ζουν.

Ένα από αυτά είναι ο ανιψιός μου!

Αλλά στην ίδια μας την χώρα πράττουμε τα αντίθετα.
Τι κρίμα και τι ειρωνεία!

Ίσα δικαιώματα για όλα τα παιδιά που γεννιούνται και ζουν στην Ελλάδα

Nα εκδίδεται Πιστοποιητικό Γέννησης από τους Δήμους, για τα παιδιά των μεταναστών/στριών που γεννιούνται στην Ελλάδα!

Αν συμφωνείτε κι εσείς, υπογράψτε εδώ!

Χωρίς λόγια!

Ανακαλύπτοντας μια άλλη γλώσσα!

1ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ν.Γ

Στις 22 & 23 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ για την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ). Την πρωτοβουλία και την διοργάνωση ανέλαβε το Ελληνικό Ινστιτούτο Νοηματικής Γλώσσας «Γέφυρες Επικοινωνίας». Το Φεστιβάλ διεξήχθη στην πλατεία Ηρώων (Ψυρρή) και στις αίθουσες του Ινστιτούτου και πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και του Υπουργείου Υγειάς και Κοινωνικής Αλληλεγγύης με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών-Πειραιώς, της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος, του Υπουργείου Πολιτισμού και του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος.

Η ιδέα της διοργάνωσης του Φεστιβάλ στην Ελλάδα από καιρό αποτελούσε όραμα για τους συνεργάτες του Ινστιτούτου και ήταν ο κατάλληλος τρόπος να εορτασθεί η Παγκόσμια Ημέρα Κωφών και η διάδοση της Νοηματικής Γλώσσας.

Το 1951 η Παγκόσμια Ομοσπονδία Κωφών, οργανισμός που στηρίζει τα δικαιώματα των Κωφών, πραγματοποίησε για πρώτη φορά συνέδριο την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Από τότε ως ενθύμιο για τις δράσεις και τα δικαιώματα των κωφών, γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο η Παγκόσμια Ημέρα Κωφών και της Νοηματικής Γλώσσας.

Σκοπός του Φεστιβάλ ήταν η προαγωγή της Ε.Ν.Γ ως ισότιμης γλώσσας με τις ομιλούμενες και η ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου για την κοινότητα των Κωφών. Εντός των εκδηλώσεων περιλαμβάνονταν η παρουσίαση διαφόρων θεμάτων για την Νοηματική Γλώσσα και την κοινότητα των Κωφών, καθώς και η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ ειδικών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Οι διαλέξεις έλαβαν χώρα εντός του Ινστιτούτου, η είσοδος ήταν δωρεάν για το κοινό και υπήρχε ταυτόχρονη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα σε όλες τις ομιλίες. Οι διαλέξεις προσέγγιζαν διάφορα θέματα όπως «Οριοθετώντας την Αναπηρία», «Νοηματική Γλώσσα και Εκπαίδευση», «Προσβασιμότητα: το κλειδί για την εξάλειψη των διακρίσεων», «Ο Αθλητισμός των Κωφών και οι Ολυμπιακοί Αγώνες Κωφών το 2013», «Η Εξέλιξη της Νοηματικής Γλώσσας στην Ελλάδα», «Η Ελληνική Μυθολογία στη Διεθνή Νοηματική Γλώσσα», «Ιστορία Κωφών», «Εκπαιδευτικό Υλικό στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα», «Οι Κωφοί: η εικόνα του μη φυσιολογικού του 19ου αιώνα και η Διγλωσσία στον 21ο αιώνα», «Σύνδρομο USHER: συμβουλές, καθοδήγηση και αντιμετώπιση» και «Οι Νοηματικές Γλώσσες ως Γλώσσες Μειονότητας». Οι διαλέξεις πραγματοποιήθηκαν από Έλληνες και ξένους ομιλητές, επιστήμονες και καταξιωμένους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων ο κ Κουρμπέτης Βασίλης, Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, κ Λαμπροπούλου Βενέττα, καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος κ Γαργάλης, κα.

• Στους χώρους του Ινστιτούτου φιλοξενούνται μέχρι 21/12/2007 έργα Κωφών καλλιτεχνών.

Την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ ακολούθησαν καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην Πλατεία Ηρώων (Ψυρρή), όπου παρουσιάστηκαν τραγούδια στην Ελληνική και Αμερικάνικη Νοηματική Γλώσσα από Κωφούς και ακούοντες μαθητές Ε.Ν.Γ, καθώς και θεατρικές παραστάσεις από Κωφούς. Το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παρουσίασε το έργο «Ένας Ακούων στη Χώρα των Κωφών» ενώ το ΤΕΕ Κωφών Αγ. Παρασκευής παρουσίασε «Το Γύρισμα», παράσταση που βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο στους πανελλήνιους μαθητικούς διαγωνισμούς.

Στην πλατεία Ηρώων υπήρξε περίπτερο ενημέρωσης για τον κόσμο που παραβρέθηκε, όπου μοιράστηκαν ενημερωτικά έντυπα αλλά και κουπόνια δωρεάν παρακολούθησης μαθημάτων Ε.Ν.Γ. Το Φεστιβάλ έκλεισε ανανεώνοντας το «ραντεβού» μας για το 2ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ε.Ν.Γ του 2008… σας περιμένουμε!

Βρεθήκαμε κι εμείς εκεί και παρακολουθήσαμε κάποιες από τις εκδηλώσεις. Αισθανθήκαμε όμορφα και διαφορετικά. Γίναμε για λίγο εμείς αυτοί που δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους υπόλοιπους. Η επικοινωνία των ατόμων με την νοηματική γλώσσα είναι μερικές φορές τόσο δυνατή που αν και δεν είναι ηχηρή μπορεί να σε «ξεκουφάνει»! Υπάρχει τόση ένταση και έκφραση με το σώμα και τα χέρια που νιώθεις να κινείσαι κι εσύ σ’ αυτό το ρυθμό! Μείναμε έκπληκτοι όταν μάθαμε το πως χορεύουν νιώθοντας το μπιτ και την ένταση της μουσικής στο σώμα τους όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε με την ακοή μας!

Σηκώσαμε τα χέρια μας ψηλά κουνώντας τις παλάμες μας για να «χειροκροτήσουμε» και να επιβραβεύσουμε τους πρωταγωνιστές!

Στο επόμενο ραντεβού σας θα είμαστε πάλι εκεί!

bloggers*republic

Copy + Paste

Ολα ξεκίνησαν τον περασμένο Μάιο. Το bloggers*republic ήταν μια απλή ιδέα, με αφορμή ένα θέμα που μας απασχόλησε (η ελευθερία στο διαδίκτυο) η οποία κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον ακόμα και του Τύπου, κάτι που μας χαροποίησε ιδίαιτερα. Το ίδιο και οι πολύ καλές συμμετοχές από designers που έδωσαν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να ασχοληθούν και να παρουσιάσουν εικαστικά το θέμα. Αργήσαμε λίγο -λόγω περιορισμένου ελεύθερου χρόνου-, αλλά καταφέραμε να συγκεντρώσουμε τις συμμετοχές, να τις τυπώσουμε και να οργανώσουμε μερικές εκθέσεις.

Ετσι, φτάσαμε στα πρώτα "εγκαίνια". Από την Πέμπτη 8.11 και μέχρι 26.11, η έκθεση freedom@internet του bloggers*republic θα βρίσκεται στο φρέσκο vinyl microstore (διδότου 34).

Να περάσουμε όλοι!

Θέλω να ζήσω

Κατεβαίνω στο κέντρο με το metro. Στο μυαλό μου γυρνάνε δεκάδες σκέψεις. Οι περισσότερες έχουν να κάνουν με υποχρεώσεις, δουλειά, λεφτά, αγωνίες. Το βλέμμα μου περιπλανιέται πάνω από τους επιβάτες, αδιάφορο και έτοιμο να χλευάσει μια αστεία εμφάνιση. Ο χλευασμός του κατώτερου πάντα επιβεβαιώνει την αίσθηση ανωτερότητας σου. Χρόνια τώρα έτσι δούλευε το σύστημα.

Κάθισε σε μια θέση διαγώνια απέναντί μου. Μάλλον κατέρρευσε. Δεν ήταν κάποια σημαντική σαν παρουσία. Μια αδιάφορη κοπέλα. Στα χέρια της ένας μεγάλος κίτρινος χάρτινος φάκελος. Κάποια χαρτιά εξείχαν. Μόλις μετά βίας διακρίνονταν η άκρη μια ακτινογραφίας. Μιλούσε στο κινητό της. Τα μάτια της ήταν κλειστά και μάλλον σφιγμένα. Η φωνή της μόλις που ακούγονταν αν και ήταν ένα κακό μίγμα από ψιθύρους και λυγμούς. Και τότε με ένα απότομο τράνταγμα των ώμων έσπασε και ξέσπασε. Δάκρυα ξεχύθηκαν από τα μάτια της που έσφιξαν ακόμα περισσότερο προσπαθώντας, μάταια, για να συγκρατήσουν αυτήν την οργή των δακρύων. Το μόνο που ακούστηκε ήταν «ίσως ένας μήνας...».

Όλα έφυγαν από μέσα μου. Το κενό κυριάρχησε στην σκέψη μου και ίσως στην ψυχή μου. Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να ακουμπήσω το χέρι μου στον ώμο της. Θα ήθελα όμως να είμαι αόρατος. Θα ήθελα να το αισθανθεί, να το νιώσει, να μεταγγίσω δύναμη, κουράγιο χωρίς να υπάρχει πρόσωπο και σώμα. Το ήθελα αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω γιατί φοβόμουνα.

Ο θάνατος, το τελευταίο διάστημα, είναι γύρω μου. Γνωστοί, φίλοι, συγγενείς συνεργατών έκλεισαν το κεφάλαιο αυτής της ζωής και άνοιξαν το επόμενο. Αισθάνθηκα πολλά διαφορετικά συναισθήματα. Το κυρίαρχο ήταν ο φόβος και η άμυνα στην πλήρη συναισθηματική αποφόρτιση. Ο ρόλος του δυνατού, ισχυρού και του ανώτερου έχουν απωθήσει όλους τους μηχανισμούς της θλίψης και του πόνου απέναντι στην ανθρώπινη απώλεια. Δεν μου αρέσει πλέον αυτός ο ρόλος. Θέλω το χέρι μου στον ώμο της κοπέλας να είναι πραγματικό και να είναι φανερό. Δεν θέλω να της δώσω δύναμη και κουράγιο. Θέλω να πάρω κομμάτι από τον πόνο της. Θέλω να μοιραστώ τη λύπη της.

Θέλω να ζήσω αυτή τη ζωή όπως είναι. Θέλω τα καλά αλλά και τα δυσάρεστα. Θέλω να τραγουδήσω τη χαρά αλλά και τη λύπη! Θέλω να ζήσω και το ανακαλύπτω ζώντας τη ζωή που φεύγει. Θέλω να ζήσω!

Τα σέβη μου!

Αλλα λόγια

Ελλάδα ή καμερ-ούν;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Προσωπικά λίγο με κόφτει, αν θα έχουμε κάμερες ή όχι. Θα προτιμούσα να αποσυρθούν, εκτός των άλλων και για λόγους αισθητικής και οικονομίας. Πεταμένα λεφτά είναι. Δεν τρελαίνομαι με τη γενικευμένη παρακολούθηση των δημοσίων χώρων αλλά δεν «τρελαίνομαι» κιόλας ότι θα βρεθούμε ανυπεράσπιστοι στα χέρια του Μεγάλου Αδελφού. Αν φοβάσαι να πας σε κάποια διαδήλωση μήπως και καταγραφεί η φάτσα σου, κάτσε αδελφέ μου σπιτάκι σου, έτσι κι αλλιώς δεν είσαι για πολλά πολλά. Δεν σου φταίνε οι κάμερες αλλά ο φόβος σου, αν θέλεις μάσκα και ανωνυμία για να επιτελέσεις στοιχειώδη πολιτικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Μετά τον Ζορό, μασκοφόροι αγωνιστές δεν νοούνται, τουλάχιστον στις Δημοκρατίες. Οι γενναίες και ριψοκίνδυνες πράξεις τελούνται υπό το φώς του ηλίου, ηλεκτρονικού ή μη. Τα κρυφά και ανομολόγητα κράτα τα εν οίκω.

Ο Μεγάλος Αδελφός μάς μάρανε που παραφυλάει απ' έξω και ξεχάσαμε τον Μεγάλο Μπουχέσα που καραδοκεί εντός μας.

Δευτέρα παρουσία...

...μπορεί και τρίτη ή και τέταρτη!

Υπάρχουν στιγμές που παθαίνεις τρομερά κωλύματα. Μπορεί το θέμα να μην είναι και τόσο ευχάριστο αλλά δεν παύει να είναι υπαρκτό και σοκαριστικό!

Όταν φεύγει από τον ωραίο, και όχι μάταιο, αυτό κόσμο ένας συγγενής, ένας φίλος ή έστω απλά κάποιος συνεργάτης, αντιμετωπίζεις ξανά και ξανά το βάρος της απώλειας. Δεν σε αφήνει ο τρόπος που ζούμε να περάσεις μια φορά το ζόρι και μετά να συνεχίσεις. Τι εννοώ;

Περίπτωση πρώτη
Χτυπάει το κινητό σου, κοιτάς την οθόνη και χάνεις το χρώμα σου, την ανάσα σου και γενικά το έδαφος κάτω από τα πόδια σου. Η αναγνώριση κλήσης εμφανίζει το όνομα του εκλιπόντος στην οθόνη! Κλήση από το υπερπέραν; Όχι! Απλά ο αριθμός του είτε έχει δοθεί αλλού ή έχει περάσει το κινητό του στα χέρια ενός συγγενή του. Θαύμα λοιπόν δεν παίζει στην κινητή τηλεφωνία.

Περίπτωση δεύτερη
Στέλνεις ένα mail στο σύνηθες πακέτο παραληπτών, είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά, όπου μετά από λίγα λεπτά εμφανίζεται στην οθόνη σου και πάλι ο εκλιπών διότι το mail δεν βρήκε παραλήπτη και επέστρεψε! Δεν υπάρχει θαύμα εδώ απλά δεν διέγραψες από την λίστα παραληπτών τον συγκεκριμένο εκλιπόντα.

Περίπτωση Τρίτη
Αναζητάς τους εορτάζοντες για να τους ευχηθείς για την ονομαστική τους εορτή. Μέσα στην λίστα που προκύπτει συναντάς ξανά τους εκλιπόντες. Η περίπτωση αυτή είναι αντίστοιχη της προηγούμενης. Πάλι δεν έχουμε θαύμα.

Δεν θέλω να σκεφτώ ποιες άλλες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχουν γιατί ήδη τρελαίνομαι με αυτές. Αναφορικά μόνο είναι αυτές με τα ληξιαρχεία όπου μετά από χρόνια ανακαλύπτεις ότι είναι ζωντανοί οι εδώ και δεκαετίες νεκροί.

Πολύ μας γυροφέρνουν τα θαύματα!

Goodbye…

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στο κείμενο που πρέπει να παραδώσω. Πληκτρολογώ μηχανικά λέξεις ενώ η σκέψη μου ταξιδεύει αλλού.

Σ’ αυτό εδώ το πληκτρολόγιο, χτες το βράδυ, έγραφα τα αποχαιρετιστήρια λόγια για τον συνεργάτη και φίλο, ή τον φίλο και συνεργάτη, ή μόνο τον φίλο. Έφυγε για επαγγελματικό ταξίδι και το ταξίδι αυτό έμελλε να είναι το μεγάλο ταξίδι.

Φυσικά και δεν το συνειδητοποιείς ακόμα κι όταν γράφεις γι’ αυτό. Αισθάνεσαι ότι πρόκειται για ένα κείμενο για κάποιον άλλο κι όχι για τον άνθρωπο που έζησες μαζί του τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου. Αυτόν που σε συμβούλεψε περισσότερο από τον πατέρα σου. Αυτόν που του εκμυστηρεύτηκες περισσότερα από κάθε άλλο φίλο σου. Αυτόν που στηρίχτηκες και που σε στήριξε. Αυτόν που δεν πρόλαβες να του πεις όλα αυτά καθώς και πόσο θα σου λείψει.

Life is short, Break the rules, Forgive quickly, Kiss slowly, Love truly, Laugh uncontrollably, And never regret anything that made you smile.

Θα είσαι πάντα εδώ!

Γάτα!

Σούπερ ιδέα και τρελή εκτέλεση!

Agency: Saatchi & Saatchi, Neuilly sur Seine
Creative Director: Christophe Coffre
Copywriter: Guillaume Blanc
Art Director: Florian Roussel
Photographer: Yan Forhan

Πηγή της πληροφορίας adgoodness

Κουραμπιέδες!

Φασίστες κουραμπιέδες...

Έρχονται τα Χριστούγεννα!

Σε τοίχο στα Εξάρχεια, σήμερα το πρωί, χωρίς υπογραφή το μήνυμα!

Finale!

Bye-bye, life
Bye-bye, happiness
Hello, loneliness
I think I'm gonna die
I think I'm gonna die

Bye-bye, love
Bye-bye, sweet caress
Hello, emptiness
I feel like I could die
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, my life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye

Two, three, four, five, six.
Bye-bye, life
Bye-bye, happiness
Hello, loneliness
I think I'm gonna die
I think he's gonna die
I think he's gonna die
I think I'm gonna die

There goes his baby
With someone new
She sure looks happy
- I sure am blue
- He sure is blue
- I sure am blue
- He sure is blue
- I sure am blue
- He sure is blue
- I sure am blue
- He sure is blue
I sure am blue
I think I'm gonna, I think I'm gonna,
I think I'm gonna, I think I'm gonna

Bye-bye, life
Bye-bye, happiness
Hello, loneliness
I think he's gonna... die
Die

A one, a two, a three, four.
Bye-bye, love
Bye-bye, sweet caress
Hello, emptiness
I feel like I could die
Bye-bye, my life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, my life, goodbye

I'm through with romance
- I'm through with love
- Oh, yeah
I'm through with counting the stars above
Forget the stars
And here's the reason that he's so free
His lovin' baby
She's through with me

Bye-bye, life
Bye-bye, happiness
Hello, loneliness
I think he's gonna die
I think he's gonna die
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, my life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye

This must have cost a fortune!

Oh, give it to me!
Oh, give it to me!
At least I won't have to lie to ya any more.
Oh, give it to me!
Oh, give it to me!

Bye-bye
Bye-bye
Bye-bye, happiness
Hello... Hello...
- I think he's gonna die
- He's gonna die

Bye-bye, life
Bye-bye, happiness
Hello, emptiness
I think he's gonna die

La, la, la, la, la, la, la, la, la

Bye-bye, your life, goodbye

La, la, la, la, la, la, la, la, la

I think he's gonna die

La, la, la, la, la, la, la, la, la

Bye-bye, your life, goodbye

La, la, la, la, la, la, la

La, la, la, la, la, la

Bye-bye
My life

Oh, yeah!

Goodbye

Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye
Bye-bye, your life, goodbye

All That Jazz / Bob Fosse / starring Roy Scheider

Ευτυχία, ευτυχισμένος;

Έφτασε στο mail μου και με πέτυχε σε μια πολύ περίεργη φάση.

Ένας συνεργάτης και φίλος βρίσκεται τις τελευταίες μέρες σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα αλλά δυστυχώς οι ευχές δεν είναι φάρμακο για τον ίδιο αλλά μόνο για τους γύρω από αυτόν. Είναι περίεργη η στιγμή όταν ανακοινώνουν οι γιατροί ότι «εμείς κάναμε ότι ήταν δυνατό και τώρα αυτός θα αγωνιστεί, μόνος του πια, για την ζωή του». Είναι περίεργη η στιγμή που ενώ ζεις και ζει κι αυτός, βλέπεις το φιλμάκι της ζωής που πέρασε ήδη. Προσπαθείς να δεις την επόμενη μέρα αλλά δεν γίνεται. Θέλεις να σκεφτείς την στιγμή που θα συναντηθείς ξανά μαζί του αλλά η λογική κοντράρει το συναίσθημα. Άλλος ένας απολογισμός, πάλι.

Διάβασε λοιπόν και θα καταλάβεις, ελπίζω...

Μια παλιά ιστορία λέει ότι, τον περασμένο αιώνα ένας καμηλιέρης έμπορος ξεκίνησε για το Κάιρο, με σκοπό να επισκεφτεί έναν ξακουστό σοφό. Τελικά, συναντήθηκε με το σοφό γέροντα, αφού χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι, διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ερήμου. Ξαφνιάστηκε όμως όταν είδε, ότι ο γέροντας ζούσε σε μία σκηνή, με μοναδικά έπιπλα ένα στρώμα πάνω στην άμμο, έναν σοφρά, δύο σκαμνιά και πολλά βιβλία. Γύρισε τότε προς τον σοφό, και γεμάτος απορία τον ρώτησε:

«Που είναι τα έπιπλά σου;»

Ο γέροντας, κοίταξε τον καμηλιέρη, και του απάντησε με μια ερώτηση:

«Τα δικά σου που είναι;»

«Μα εγώ δεν έχω, είμαι περαστικός...»

«Κι εγώ περαστικός είμαι!»

Η ζωή είναι προσωρινή. Λίγοι όμως το έχουν καταλάβει. Οι περισσότεροι ζουν λες και θα μείνουν για πάντα εδώ. Ξέχασαν να γίνουν ευτυχισμένοι. Η αξία των πραγμάτων δεν εξαρτάται από το χρόνο που διαρκούν, αλλά από την ένταση με την οποία γίνονται! Γι’ αυτό υπάρχουν στιγμές αλησμόνητες, πράγματα ανεξήγητα, και άτομα ασύγκριτα!

Το να γίνεις ευτυχισμένος είναι μία απόφαση.

Ασπάλακας

[ασπάλαξ] ο τυφλοπόντικας

(μτφ.) ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πνευματικό σκοτάδι

photo από εδώ

Ελευθερία ή Δημοκρατία;

Η ελευθερία είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου.
Η δημοκρατία είναι σύστημα που πιστεύεις ότι επιλέγεις ενώ τις περισσότερες φορές σου επιβάλλεται κάτι που απέχει έτη φωτός από αυτό που θέλεις.

Η ελευθερία έχει κανόνες.
Η δημοκρατία έχει νόμους και συστήματα επιβολής αυτών.

Στην ελευθερία όποιος καταπατά τους κανόνες της και δεν τους σέβεται δεν ανήκει στην συγκεκριμένη κοινωνία και να πάει να βρει αλλού αυτή που του αρέσει. Αυτό είναι ελεύθερος να το πράξει.
Στην δημοκρατία επιβάλλεται να ακολουθήσεις τους νόμους κι αν διαφωνείς πολλές φορές τιμωρείσαι γι’ αυτό. Το να φύγεις και να πας αλλού είναι μεν λύση αλλά όχι πάντα.

Είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι ένα σύστημα πολιτικό όπως η οποιαδήποτε Δημοκρατία μπορεί να ταυτίζεται με την έννοια της Ελευθερίας. Το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί και η οποιαδήποτε Θρησκεία σε σχέση με την πίστη.
Τα συστήματα περιορίζουν τις ελευθερίες για να ελέγξουν τους ανθρώπους.

Οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται έλεγχο από κανένα γιατί σέβονται τους κανόνες της ελευθερίας τους. Ξέρουν πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μην την χάσουν.

Σκέψεις που ξεπήδησαν μετά το ποστ της unapatatras και τα σχόλια που ακολούθησαν.

Dream kitchens!

Χάζεψα και βρέθηκα να διασχίζω κουζίνες και να πετάω ανάμεσα από μαχαιροκουταλοπήρουνα! Τέλεια δουλειά!

Δες την εδώ και θα με θυμηθείς!

Η μουσική είναι... έκπληξη!

Ποια φτώχια;

Η φτώχεια απειλεί το 21% (2,2 εκατ. άτομα) του πληθυσμού στην Ελλάδα. Το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται στα όρια της φτώχειας επιβιώνει με εισόδημα κατώτερο του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος. Η Ελλάδα μαζί με την Ιρλανδία έχουν το υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ ενώ τελευταία είναι η Σουηδία με 9%. Στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι οι φτωχοί ξεπερνούν τα 70 εκατ. ανθρώπους.

Εμείς όμως είμαστε εθνικά υπερήφανοι γιατί μπορεί να πεινάσουμε ή να πεινάμε αλλά η Ελλάδα, η Ελλαδίτσα μας, η Ελλαδαρά μας, είναι από την Τετάρτη μία από τις 16 ομάδες της τελικής φάσης του Εuro 2008. Η αρμάδα του Ρεχάγκελ μας έκανε ακόμη μια φορά ποδοσφαιρικά και εθνικά υπερήφανους.

Να δώσουμε και μερικά μπόνους στα παιδιά για την τεράστια επιτυχία τους μιας και αφιλοκερδώς προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο έθνος. Χάνουν μεροκάματα για να εκπροσωπήσουν την πατρίδα μας.

Κι αν περισσέψει κάτι... θα δώσουμε και στους υπόλοιπους.

Να ξεκινήσουμε επιτέλους!

Πόσο ανώνυμος μπορεί να είσαι;

Όσο ανύπαρκτος θέλεις να είσαι!

Θέλεις να είσαι ένα σημείο σε μάζα;

Τότε θα άγεσαι και θα φέρεσαι από τη μάζα.

Η φωνή σου θα είναι η βουή του όχλου.

Το μέλλον σου θα είναι προαποφασισμένο.

Οι επιθυμίες σου απαγορευμένες.

Η σκέψη σου θα είναι ο κατεψυγμένος κιμάς που θα σε ταΐζουν.

Κι αν κάποτε ξυπνήσεις και αποφασίσεις να ζήσεις να είσαι έτοιμος για όλα!

Βρες τις αξίες σου κι αν δεν έχεις, γιατί φροντίζουν συνέχεια να τις σβήνουν, μην τρομάξεις. Υπάρχουν γύρω μας και απλά πρέπει να τις αναζητήσεις!

Πρώτη απ’ όλες να σέβεσαι την προσωπικότητά σου και να μην διαπραγματεύεσαι την ακεραιότητά σου με κανένα!

Είναι μια καλή αρχή!

Ήθελα

...σήμερα να γράψω.

Το είχα αποζητήσει τόσο καιρό με την δουλειά να φουντώνει συνέχεια.

Ήθελα λοιπόν να γράψω γι’ αυτά που με εκνεύρισαν και γι’ αυτά που με ηρέμησαν.

Να γράψω για τους πολιτικούς κομματικούς εκπρόσωπους της Θεσσαλονίκης, που γι’ άλλη μια φορά έσκυψαν με στοργή πάνω από το κουφάρι του ένδοξου συλλόγου της Τούμπας και έκλαψαν με τα χάλια του και υποσχέθηκαν νέες μέρες δόξας και στράφηκαν προς το δρόμο της αρετής και της τόλμης. Ντροπή ξανά και ξανά. Διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους, διαχωρισμός ποδοσφαίρου και κράτους, διαχωρισμός καλοπληρωτή πολίτη και κράτους. Μάλλον θα πάρω το τρίτο σενάριο που τελικά θα αποδειχτεί και το μακρύτερο!

Τελικά μου έμειναν μόνο αυτά που με εκνεύρισαν.

Γένεσις

«Και συνετελέσθησαν ο ουρανός και η γη και πας ο κόσμος αυτών.

Και συνετέλεσεν ο Θεός εν τη ημέρα τη έκτη τα έργα αυτού, α εποίησε, και κατέπαυσε τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των έργων αυτού, ων εποίησε.

Και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν· ότι εν αυτή κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού, ων ήρξατο ο Θεός ποιήσαι»
(Γένεσις 2/β΄ 1 - 3)

«...επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου·

εν λύπαις φάγη αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου·

ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι, και φάγη τον χόρτον του αγρού·

εν ιδρώτι του προσώπου σου φάγη τον άρτον σου έως του αποστρέψαι σε εις την γην, εξ ής ελήμφθης...»

(Γένεσις 3/γ΄ 17 - 19)

Κόλαση ή Παράδεισο;

Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγάλο στέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:

«Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;»

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:

«Δεν είμαι σίγουρη.»

«Τότε, λέει ο Άγιος Πέτρος, θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις.»

Η πολιτικός συμφωνεί.

Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα! Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη. Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

«Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση.»

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση. Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο ! Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:

«Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν.»

Και ο Διάβολος της απαντά:

«Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!»

Γυμνοπαιδία A΄. Σαντορίνη

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.

Bρεθήκαμε γυμνοί πάνω στην αλαφρόπετρα
κοιτάζοντας τ' αναδυόμενα νησιά
κοιτάζοντας τα κόκκινα νησιά να βυθίζουν
στον ύπνο τους, στον ύπνο μας.
Eδώ βρεθήκαμε γυμνοί κρατώντας
τη ζυγαριά που βάραινε κατά το μέρος
της αδικίας.

Φτέρνα της δύναμης θέληση ανίσκιωτη λογαριασμένη αγάπη
στον ήλιο του μεσημεριού σχέδια που ωριμάζουν,
δρόμος της μοίρας με το χτύπημα της νέας παλάμης
στην ωμοπλάτη·
στον τόπο που σκορπίστηκε που δεν αντέχει
στον τόπο που ήταν κάποτε δικός μας
βουλιάζουν τα νησιά σκουριά και στάχτη.

Bωμοί γκρεμισμένοι
κι οι φίλοι ξεχασμένοι
φύλλα της φοινικιάς στη λάσπη.

Άφησε τα χέρια σου αν μπορείς, να ταξιδέψουν
εδώ στην κόχη του καιρού με το καράβι
που άγγιξε τον ορίζοντα.
Όταν ο κύβος χτύπησε την πλάκα
όταν η λόγχη χτύπησε το θώρακα
όταν το μάτι γνώρισε τον ξένο
και στέγνωσε η αγάπη
μέσα σε τρύπιες ψυχές·
όταν κοιτάζεις γύρω σου και βρίσκεις
κύκλο τα πόδια θερισμένα
κύκλο τα χέρια πεθαμένα
κύκλο τα μάτια σκοτεινά·
όταν δε μένει πια ούτε να διαλέξεις
το θάνατο που γύρευες δικό σου,
ακούγοντας μια κραυγή
ακόμη και του λύκου την κραυγή,
το δίκιο σου·
άφησε τα χέρια σου αν μπορείς να ταξιδέψουν
ξεκόλλησε απ' τον άπιστο καιρό
και βούλιαξε,
βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες.

Σεφέρης Γιώργος
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)

Διαβάζω και αισθάνομαι μια κραυγή να σκίζει το στήθος μου.

«ακούγοντας μια κραυγή
ακόμη και του λύκου την κραυγή»

Απίστευτη ένταση το τελευταίο διάστημα.
Ακόμα περισσότερη αυτή που έρχεται.
Συμβαίνουν τόσα που ούτε σαν αποτύπωση τίτλων δεν μένουν.
Γέμισε το μπάφερ κι άρχισε η επιλεκτική διαχείριση της σκέψης.

Κρίμα και άδικο.
Χάνονται οι μικρές χαρές.
Περνάνε οι στιγμές.

Μόνη αναλαμπή η επαφή το βράδυ.
Κι αυτή όμως θέλει χρόνο για την αποσυμπίεση.
Χρόνο για να φύγει το πέπλο και η ομίχλη.

Και μετά η γλυκιά κατάρρευση.

Τουλάχιστον κρατάω το χέρι της!
Χαίρομαι γιατί είναι εκεί μαζί μου.
Είμαι ευτυχισμένος γιατί είμαι μαζί της!

«Φτέρνα της δύναμης θέληση ανίσκιωτη λογαριασμένη αγάπη
στον ήλιο του μεσημεριού σχέδια που ωριμάζουν,
δρόμος της μοίρας με το χτύπημα της νέας παλάμης
στην ωμοπλάτη»

Σ’ αγαπώ!

Ω, πόσο σ’ αγαπώ!

Γυμνοπαιδίαι ήταν η μεγαλόπρεπη ετήσια τελετή της αρχαίας Σπάρτης. Αφιερωμένη στον Απόλλωνα κρατούσε δέκα μέρες και κυριαρχούσαν χοροί εφήβων καθώς και γυμναστικές ασκήσεις.

Καλό!!!

Εγγονός: Ρε Γιαγιά, είδες μήπως τα χάπια μου; Γράφανε LSD απέξω...

Γιαγιά: Γάμησέ τα τα χάπια ρε! Τους πράσινους δράκους στην κουζίνα τους είδες;

Διαφημισοχώρα... (κορυφαίο)

Αν ποτέ αποφάσιζα να ζήσω κάπου αλλού, θα ζούσα μέσα σε μια διαφήμιση. Δεν έχει νόημα να μετακομίσεις σε άλλη χώρα. Παντού έχει µπελάδες. Αλλά στη διαφημισοχώρα η ζωή δεν παίζεται.

Έχετε προσέξει πώς ξυπνάνε όλοι το πρωί; Μ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Και πώς να µη χαμογελάνε, αφού όλοι έχουν απαραιτήτως κάνει σεξ την προηγούμενη νύχτα; Είναι πεντακάθαροι, μοσχομυριστοί, καλοχτενισμένοι. Τεντώνονται στα κατάλευκα σεντόνια τους και δεν μπορούν να περιμένουν να αρχίσει η μέρα τους. Την οποία ξεκινούν τρώγοντας τον αγλέουρα, σε μια τεράστια κουζίνα-ελικοδρόμιο, (η οποία είναι συνέχεια του τεράστιου σπιτιού τους µε τον ακόμα πιο τεράστιο κήπο).

Όλο το μαγαζί, σπίτι, κουζίνα, μπάνιο και γκαζόν-αγγλικό άλσος είναι πεντακάθαρα: Δεν υπάρχει σκουπίδι, ούτε άπλυτο πιάτο. Από παντού τρέχουν φρεσκοστυμμένες πορτοκαλάδες, φρέσκα φρούτα φυτρώνουν στις πιατέλες, σπιτικά φαγητά εκσφενδονίζονται από τους φούρνους. Οι λεκέδες εξαφανίζονται µόνοι τους. Κανείς ποτέ δεν έχει βοήθεια στο σπίτι του. Γιατί άλλωστε; Η εργαζόμενη μητέρα της διαφήμισης έχει καριέρα, κορμάρα και τις ικανότητες των Φαντάστικ Φορ και των Μεταλλαγμένων Νίντζα ταυτοχρόνως. Κάθε βράδυ, αφού έχει διευθύνει μια πολυεθνική, έχει πλύνει, σκουπίσει, σφουγγαρίσει, σιδερώσει και μαγειρέψει, και επίσης έχει απασχολήσει δημιουργικά τα παιδιά, πριν τα πλύνει και τα βάλει στα κρεβατάκια τους.

Μετά χτυπάει ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο, φοράει σέξι λιλά εσώρουχα και κάνει τρελές ταρζανιές και ακροβατικά στον σύζυγο που έρχεται από το γραφείο. Και τις νύχτες, που ξυπνάνε τα χρυσά µου, είναι εκείνος, ο μοντέρνος σύζυγος που σηκώνεται να τα νανουρίσει, να τους δώσει γάλα, και να αποκοιμηθεί χαριτωμένα μαζί τους, πριν οι πρώτες ηλιαχτίδες ξυπνήσουν και πάλι τη "Μεταλλαγμένη Αγία Οικογένεια", για να ξεκινήσει το επόμενο εικοσιτετράωρο.

Δεν θέλω διακοπές. Δεν θέλω λούσα. Δεν θέλω καν τα προϊόντα που διαφημίζουν στις διαφημίσεις! Θέλω απλά να ζήσω μέσα τους!

Ζητάω πολλά;

Αναδημοσιεύω αυτό το κείμενο που ήρθε με mail, ως ωραίο κείμενο, αν και προσωπικά πιστεύω ότι εκφράζει ακριβώς το αντίθετο από αυτά που θα ήθελε να θίξει. Την επίπλαστη εικόνα της ονειρικής ζωής που προβάλει η διαφήμιση κάτι που γίνεται το άπιαστο όνειρο και το μαρτύριο της ζωής μας.

Η ανάλυση της αξίας

Ένας τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών κλήθηκε να επισκευάσει ένα μεγάλο και πολυσύνθετο κομπιούτερ. Ένα κομπιούτερ που άξιζε πάνω από 12 εκατομμύρια ευρώ.

Ο τεχνικός, κάθισε μπροστά στην οθόνη, πάτησε 1-2 πλήκτρα, κούνησε το κεφάλι του, μουρμούρισε κάτι στον εαυτό του και έσβησε τον υπολογιστή. Μετά έβγαλε ένα μικρό κατσαβίδι από την τσέπη του και γύρισε κατά μιάμιση στροφή μία μικροσκοπική βίδα. Ύστερα,άνοιξε τον υπολογιστή και διαπίστωσε ότι λειτουργούσε τέλεια.

Ο πρόεδρος της εταιρίας ικανοποιημένος απόλυτα προσφέρεται να πληρώσει τον τεχνικό άμεσα.

«Πόσα σας χρωστάω;» ρώτησε.

«Είναι 1.000 ευρώ» απάντησε ο τεχνικός.

«1.000 ευρώ;!; 1.000 ευρώ για λίγα λεπτά δουλειάς; 1.000 ευρώ για να γυρίσετε μια βίδα; Καταλαβαίνω πως ο υπολογιστής αξίζει 12.000.000 ευρώ, όμως 1.000 ευρώ μου φαίνονται πάρα πολλά. Θα τα πληρώσω μόνο όταν μου στείλετε αναλυτικό λογαριασμό που να δικαιολογεί αυτό το ποσό».

Ο τεχνικός συμφώνησε και έφυγε.

Το επόμενο πρωί, ο πρόεδρος λαμβάνει το τιμολόγιο, το διαβάζει προσεχτικά, κουνάει το κεφάλι του και το εξοφλεί αμέσως χωρίς διαμαρτυρίες.

Το τιμολόγιο έγραφε:

Παροχές υπηρεσιών:
- Στρίψιμο βίδας: € 1
- Γνώση του ποια βίδα ήθελε στρίψιμο: € 999

Θυμήσου: Η Αξία των ανθρώπων είναι ανάλογη με εκείνο που γνωρίζουν και όχι με εκείνο που κάνουν!

Μεγάλη η χάρη Του!

Εχτές, ημέρα Τετάρτη 3 Οκτωβρίου, το ημερολόγιο έγραφε «+ Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Δαμάριδος». Ε, και;!

Απλά ήταν κλειστά τα σχολεία καθώς και όλες οι υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων λόγω του εορτασμού του πολιούχου Αγίου της πόλης. Μεγάλη η χάρη Του! Δηλαδή όλοι οι μαθητές, δάσκαλοι, καθηγητές καθώς και όλοι οι εργαζόμενοι στο Δήμο αφιέρωσαν την μέρα τους στην απόδοση λατρευτικών δοξασιών στον Άγιο! Μεγάλη η χάρη Του!

Κι εγώ που χρειάστηκα χαρτιά για επείγουσα υπόθεση έφτασα στην πόρτα και έφαγα πόρτα! Τα παιδιά μου σερνόντουσαν ενώ ακόμα δεν έχουν μπει στο ρυθμό του σχολείου.

Μιλάμε για μήνα Οκτώβριο! Μιλάμε για εργάσιμη μέρα! Μιλάμε για ίση μεταχείριση πολιτών! Μιλάμε για διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους! Μιλάμε για Μεσαίωνα! Μεγάλη η χάρη Του!

Τα ίδια φυσικά συμβαίνουν σε κάθε πόλη και χωριό όταν εορτάζει ο Άγιος Προστάτης. Μεγάλη η χάρη Του! Μια επίσημη αργία μπόνους για κάθε κάτοικο! Πως να πεις όχι;!

Να μας χαιρόμαστε! Και του χρόνου! Μεγάλη η χάρη Του!