Η Αθήνα που αγαπάμε να μισούμε!

Έζησα και πάλι στην Αθήνα (μας?!) στιγμές μοναδικές. Στιγμές γεμάτες μαυρίλα και νεύρα και στιγμές μοναδικά όμορφες. Οι μαύρες σκηνές είναι οι βγαλμένες από την "κατάρα" της Ανατολής που πάντα προσπαθεί να καταλάβει το DNA μας. Οι όμορφες είναι από άλλες ευρωπαϊκές πόλεις που ζηλεύουμε.

Απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας. Κλειστή η Βασιλίσσης Σοφίας στο Σύνταγμα λόγω κάποιας συγκέντρωσης. Κορδέλες και τροχονόμοι παντού. Μποτιλιάρισμα και στρίμωγμα για αυτοκίνητα και πεζούς. Αλλά... τα τουριστικά λεωφορεία παρκαρισμένα επί της Πανεπιστημίου... αυτοκίνητα με alarm και κυρίες με τσάντες να τρέχουν(?!) στο κατάστημα... ταξί να ψαρεύουν πελάτες με μηδενικές ταχύτητες και εκπληκτικές επιταχύνσεις-σφήνες... και το καλύτερο όλων... το μηχάνημα του Δήμου των Αθηναίων να πλένει το δρόμο! Επαναλαμβάνω ότι ήταν ώρα 6μιση στο μποτιλιαρισμένο κέντρο της Αθήνας. Ένα βήμα πριν εισέλθετε στα άδυτα της Ανατολής!

Βράδυ πάλι στο κέντρο της Αθήνας. Σε μια περιοχή που σπάνια περνάς λόγω του κακόφημου ονόματος. Κολωνός! Ο φίλος Δημήτρης είχε τα γενέθλιά του, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΗΜΗΤΡΗ!!! Το κάλεσμα ήταν για βραδινό πικ-νικ! Στο πάρκο της Aκαδημίας Πλάτωνος! Ομολογώ ότι είχα μια έκπληξη για το πως, που και τι πάρκο για πικ-νικ στο κέντρο της πόλης. Το μόνο πάρκο στο μυαλό μου με κάποια προοπτική για κάτι αντίστοιχο ήταν ο Εθνικός Κήπος. Εν ολίγοις όλα ήταν φανταστικά! Το πάρκο απίστευτα περιποιημένο, το γκαζόν φρέσκο και καθαρό, φωτισμός όμορφος, διακριτικός αλλά να βλέπεις το περιβάλλον και τα φώτα στο βάθος της πόλης. Πολλά αδέσποτα σκυλιά τα οποία ήταν όλα πανέμορφα και απίστευτα φιλικά. Καλύτερος όλων ο "Ρυζόγαλος"!

Ίδια πόλη, απόλυτα διαφορετικές εικόνες. Αυτό είναι που την κάνει τόσο αγαπημένη? Αυτό είναι που τόσο βρίζουμε και τόσο απολαμβάνουμε? Τουλάχιστον να τη ζούμε και να ανακαλύπτουμε τα κρυμμένα της μυστικά!

Οι φωτογραφίες είναι από ένα καλοκαιρινό βράδυ στα Εξάρχεια!
...

Περιοδικό Drive, 14 χρόνια πριν...

Ήταν καλοκαίρι του 1996, 14 χρόνια πριν, όταν ξεκίνησε η σχεδίαση του περιοδικού αυτοκινήτου Drive. Η αλήθεια είναι ότι εκείνες τις μέρες δεν ήταν ακόμα τελικό το όνομα Drive. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι εγώ έμπαινα σε μια νέα αγορά, αυτή των περιοδικών και δη αυτών του ειδικού τύπου. Ήταν ένα μεγάλο βήμα, ίσως το μεγαλύτερο, της ζωής μου.
Μετά από 10 χρόνια στον χώρο της διαφήμισης το πέρασμα αυτό φαινόταν τεράστιο. Νέος τρόπος σκέψης, νέες διαδικασίες, νέα μεγέθη. Από το σχεδιασμό μιας διαφήμισης, σελίδας ή έστω σαλονιού, μπήκα στο σχεδιασμό πολυσέλιδων άρθρων με άνοιγμα, πίνακες, box-άκια, βινιέτες, λεζάντες, πάρε τώρα τις φωτογραφίες και μετά το κείμενο.
Το αντικείμενο του περιοδικού όμως, το αυτοκίνητο, ήταν ο μεγάλος μαγνήτης. Την εποχή εκείνη, 14 χρόνια πριν, δεν υπήρχε ο σημερινός χείμαρρος της πληροφορίας γύρω από το αυτοκίνητο. Το να ζεις μέσα στο χώρο ενός περιοδικού αυτοκινήτου σε έφερνε μέσα στα γεγονότα και στην πρώτη πληροφορία. Μαγικός κόσμος!
Μετά από 14 χρόνια κοιτάζω το πρώτο εξώφυλλο του περιοδικού και αισθάνομαι νοσταλγία αλλά και χαρά. Το περιοδικό υπάρχει ακόμα και συνεχίζει ακάθεκτο την πορεία του. Εγώ μετά από διάφορες εναλλαγές, που είτε με απομάκρυναν είτε με έφερναν πάλι κοντά του, βρίσκομαι ακόμα μαζί του με κέφι και την ίδια λαχτάρα να σχεδιάσω άλλο ένα εξώφυλλο!
...

Μπύρα!

Τις προάλλες καθόμασταν με ένα φιλαράκι σε ένα τραπέζι και κάποιος ισχυρίστηκε ότι η μπύρα περιέχει γυναικείες ορμόνες. Αρχικά γελάσαμε αλλά σαν επιστήμονες που είμαστε είπαμε να το ερευνήσουμε το θέμα. Ήπιαμε ο καθένας από 10 μπύρες (καθαρά για επιστημονικούς λόγους).

Μετά το τέλος του πειράματος καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:...

1. Είχαμε παχύνει

2. Μιλούσαμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα

3. Αντιμετωπίσαμε προβλήματα στην οδήγηση και στο παρκάρισμα

4. Ήταν αδύνατο να κάνουμε λογικές σκέψεις

5. Μας ήταν αδύνατο να παραδεχτούμε ότι είχαμε άδικο, παρότι ήταν ξεκάθαρο

ότι δεν είχαμε δίκιο

6. Κάθε ένας μας θεωρούσε ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος

7. Είχαμε πονοκέφαλο και δεν είχαμε διάθεση για σεξ

8. Και η αποκορύφωση: Έπρεπε να πάμε κάθε 10 λεπτά στην τουαλέτα και

μάλιστα όλοι μαζί.

Περαιτέρω ανάλυση μάλλον είναι περιττή: Η ΜΠΥΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ

...

Tyranny & liberty!

When the people fear their government, there is tyranny...
When the government fears the people, there is liberty!

Thomas Jefferson

- - - - - - -

Citrus Terrorist!

Μισώ την πορτοκαλάδα και τη λεμονάδα αλλά περισσότερο από όλους μισώ τους ανάμικτους χυμούς!!!

...

Salesmanship & the government

--- --- ---

HOW TO SELL TOOTHBRUSHES

The kids filed back into class Monday morning. They were very excited. Their weekend assignment was to sell something, then give a talk on productive salesmanship.

Little Sally led off: "I sold girl scout cookies and I made $30," she said proudly, "My sales approach was to appeal to the customer's civil spirit and I credit that approach for my obvious success."

"Very good," said the teacher.

Little Jenny was next:

"I sold magazines," she said, "I made $45 and I explained to everyone that magazines would keep them up on current events."

"Very good, Jenny," said the teacher…

Eventually, it was Little Johnny's turn.

The teacher held her breath...

Little Johnny walked to the front of the classroom and dumped a box full of cash on the teacher's desk. "$2,467" he said.

"$2,467!" cried the teacher, "What in the world were you selling?"

"Toothbrushes," said Little Johnny.

"Toothbrushes!" echoed the teacher, "How could you possibly sell enough tooth brushes to make that much money?"

"I found the busiest corner in town," said Little Johnny, "I set up a Dip & Chip stand and gave everybody who walked by a free sample."

They all said the same thing, "Hey, this tastes like dog shit!"

Then I would say, "It is dog shit. Wanna buy a toothbrush?"

"I used the governmental approach of giving you something shitty for free, and then making you pay to get the shitty taste out of your mouth."

--- --- ---

Λαϊκές εκφράσεις και τι σημαίνουν

...

ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤHΣ ΜΙΧΑΛΟΥΣ
Η λαϊκή έκφραση συνδέεται με τη μετεπαναστατική ζωή στο Ναύπλιο, πρωτεύουσα τότε της Ελλάδας. Συγκεκριμένα, μετά την επανάσταση του 21 υπήρχε στο.
Ναύπλιο μια ταβέρνα που ανήκε σε μια γυναίκα, τη Μιχαλού. Η Μιχαλού είχε το προτέρημα να κάνει «βερεσέδια» αλλά υπό προθεσμία. Μόλις εξαντλείτο η προθεσμία - και η υπομονή της - στόλιζε τους χρεώστες της με «κοσμητικότατα» επίθετα. Όσοι τα άκουγαν, ήξεραν καλά ότι αυτός που δέχεται τις «περιποιήσεις» της «χρωστάει της Μιχαλούς».

ΕΦΑΓΑ ΧΥΛΟΠΙΤΑ
Γύρω στα 1815 υπήρχε κάποιος κομπογιαννίτης, ο Παρθένης Νένιμος, ο οποίος ισχυριζόταν πως είχε βρει το φάρμακο για τους βαρύτατα ερωτευμένους. Επρόκειτο για ένα παρασκεύασμα από σιταρένιο χυλό ψημένο στο φούρνο. Όσοι λοιπόν αγαπούσαν χωρίς ανταπόκριση, θα έλυναν το πρόβλημά τους τρώγοντας αυτή τη θαυματουργή πίτα - και μάλιστα επί τρεις ημέρες, κάθε πρωί, τελείως νηστικοί.

ΜΥΡΙΖΩ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΜΟΥ
Η φράση προέρχεται από την αρχαία τελετουργική συνήθεια, κατά την οποία οι ιέρειες των μαντείων βουτούσαν τα δάχτυλά τους σ' ένα υγρό με βάση το δαφνέλαιο, τις αναθυμιάσεις του οποίου εισέπνεαν καθώς τα έφερναν κατόπιν κοντά στη μύτη τους και μ' αυτό τον τρόπο έπεφταν σ' ένα είδος καταληψίας κατά την οποία προμάντευαν τα μελλούμενα.

ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΚΑΒΓΑ
Ένα από τα αγαπημένα θεάματα των Ρωμαίων και αργότερα των Βυζαντινών, ήταν η ελεύθερη πάλη.
Οι περισσότεροι από τους παλαιστές, ήταν σκλάβοι, που έβγαιναν από το στίβο με την ελπίδα να νικήσουν και να απελευθερωθούν. Στην ελεύθερη αυτή πάλη επιτρέπονταν τα πάντα γροθιές, κλωτσιές, κουτουλιές, ακόμη και το πνίξιμο. Το μόνο που απαγορευόταν αυστηρά ήταν οι γρατζουνιές. Ο παλαιστής έπρεπε να νικήσει τον αντίπαλό του, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή αμυχή με τα νύχια, πράγμα , βέβαια, δυσκολότατο. Γιατί τα νύχια των δυστυχισμένων σκλάβων, που έμεναν συνέχεια μέσα στα κάτεργα, ήταν τεράστια και σκληρά από τις βαριές δουλειές που έκαναν. Γι' αυτό λίγο προτού βγουν στο στίβο, άρχιζαν να τα κόβουν, όπως μπορούσαν, με τα δόντια τους. Από το γεγονός αυτό βγήκε κι η φράση «τρώει τα νύχια του για καβγά».

ΜΑΛΛΙΑΣΕ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ
Στη βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες, βέβαια, με το παράπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε πολλά, δηλαδή έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο που ήταν υποχρεωμένος με το μάσημα να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο, όμως, αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα στο στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα, το ελατήριο δηλαδή της τιμωρίας του, άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες, κλωστές-κλωστές, δηλαδή, όπως είναι τα μαλλιά. Από την απάνθρωπη τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : «μάλλιασε η γλώσσα μου», που τις λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια μας να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.

ΜΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΚΑΦΑΣΙ
Στα Τούρκικα καφάς θα πει κεφάλι, κρανίο. Όταν, λοιπόν, η καρπαζιά, που έριξαν σε κάποιον είναι δυνατή λέμε «του έφυγε το καφάσι», δηλαδή, του έφυγε το κεφάλι από τη δύναμη του κτυπήματος. Το ίδιο και όταν αντιληφθούμε κάτι σπουδαίο, λέμε «μου έφυγε το καφάσι» , δηλαδή, μου έφυγε το κεφάλι από τη σπουδαιότητα

ΤΟΥΜΠΕΚΙ
«Τουμπεκί» λέγεται τουρκικά ο καπνός για τον ναργιλέ, που τον κάπνιζαν στα διάφορα καφενεία της παλιάς εποχής. Τον ναργιλέ τον ετοίμαζαν οι «ταμπήδες» των καφενείων και επειδή αυτοί έπιαναν την κουβέντα κι αργούσαμε τον πάνε στον πελάτη, εκείνος με τη σειρά του φώναζε: «κάνε τουμπεκί». Όσοι κάπνισαν ναργιλέ ήταν και από φυσικού τους λιγομίλητοι και δεν τους άρεσε η «πάρλα», οι φλυαρίες. Με τις ώρες κρατούσαν στα χείλη τους το «μαρκούτσι» του ναργιλέ, απολαμβάνοντας μακάρια και σιωπηλά το τουμπεκί, που σιγόκαιγε στο λούλα. Και αν κάνεις, που κι αυτός κάπνιζε ναργιλέ δίπλα του, άνοιγε πλατιά κουβέντα, οι μερακλήδες της παρέας του έλεγαν: «Κάνε τουμπεκί», δηλαδή, κάπνιζε και μη μιλάς. Τώρα για το «ψιλοκομμένο» τουμπεκί, ήταν η τέχνη του «ταμπή» να του το προσφέρει ψιλοκομμένο, που ήταν και καλύτερο.

...-|-...

Μια μέρα καθαρός

Από ένα κείμενο που πρέπει όλοι να διαβάσουμε...

«Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ ν΄αλλάξω. Το κουράγιο ν΄αλλάξω αυτά που μπορώ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά»

Μια μέρα καθαρός
Της Ρέας Βιτάλη
Από το protagon.gr
...

Go For Launch!

Μοναδικό video με την διαδικασία προετοιμασίας του διαστημικού λεωφορείου!

Από το περιοδικό Air & Space

... ... ...

Σύνταξη στα... 75!

Χωρίς λόγια σίγουρα!!!
...........................

Μεγάλος ο πόνος της κακής σχεδίασης και χρήσης λογότυπων

Το πάρε δώσε λογότυπα είναι μέρος της εργασίας μου.
Όταν μου ζητάνε λογότυπο που έχω σχεδιάσει αυτόματα ρωτάω πως θα χρησιμοποιηθεί. Τρόπο εκτύπωσης ή προβολής, χρώμα και μέγεθος. Τις περισσότερες φορές δεν λαμβάνω απάντηση αλλά μια παύση λόγου. Η έκπληξη είναι τεράστια όταν αντίστοιχα εγώ ζητάω ένα λογότυπο και προδιαγραφές για τη χρήση του.
Μάταια προσπαθώ να εξηγήσω ότι ένα λογότυπο ΔΕΝ είναι ίδιο στη διάσταση των 5 εκατοστών με το ίδιο στη διάσταση των 50 εκατοστών. Το μικρό μπουκώνει ενώ το μεγάλο ανοίγει. Ότι το μικρό είναι σχεδιασμένο για μικρό, με ανάσες και άλλα πάχη περιγράμματος, και το μεγάλο είναι σχεδιασμένο μαζεμένο για να αντέχει στις μεγεθύνσεις.
Το λογότυπο με χρώμα ΔΕΝ είναι ίδιο με το μονόχρωμο. Δεν το τυπώνουμε σε οποιοδήποτε φόντο, δεν το μετατρέπουμε απλά σε μονόχρωμο. Ας μην συζητήσουμε το θέμα απόδοσης σε CMYK, RGB, πλακάτα χρώματα, σε site, σε ταινία κ.λ.π.
Άλλη πλέον πονεμένη ιστορία είναι το πως έχει σχεδιαστεί το λογότυπο. Γραμμικό με δυνατότητες σωστής απόδοσης σε κάθε μέγεθος ή σχεδιασμένο με εφέ, σκιές σε κάποιο photoshop με δυνατότητα μεγέθυνσης το πολύ +20%.
Πολλά κενά έχουν δημιουργηθεί στην ταχύτατη και άναρχη "ανάπτυξη" του κλάδου της γραφιστικής. Πολλές εκπτώσεις έχουν γίνει από πλευρά πελατών στο κόστος σχεδίασης ενός λογότυπου. Αποτέλεσμα να μην σχεδιάζονται και τα ανάλογα manual για τη σωστή χρήση των αντίστοιχων λογότυπων.
Εάν μπούμε δε στο κεφάλαιο επεξεργασίας και χρήσης εικόνας δεν μας ξεπλένει ο Νείλος και ο Γάγγης μαζί.
Είπε ο μεγάλος Νeville Brody ότι έχουμε εδώ και χρόνια μπει στην εποχή του low resolution και αυτή είναι η μόνη αλήθεια.

_._._._._

Που είναι αυτή η "άλλη ζωή" που όλοι ψάχνουμε;

Υπάρχει κάπου και απλά εμείς που είμαστε τόσο πολύ πνιγμένοι στα άγχη μας δεν καταφέρνουμε να τη βρούμε;
Μου λέει ο μεγάλος μου γιος ότι κουράστηκε να με βλέπει, εδώ και ένα χρόνο, να έχω το κεφάλι κάτω. Βαρέθηκε να με βλέπει που έχω χάσει το χαμόγελό μου.
Κι εγώ κουράστηκα, κι εγώ βαρέθηκα...
Κι αν έφευγα αύριο πετώντας από πάνω μου όλες τις έγνοιες και τα άγχη ίσως να πήγαινα εκεί...
Στο Burning Man 2010!
Στη μέση της ερήμου, με δεκάδες χιλιάδες άλλους ταγμένους στην "άλλη ζωή"!
Εκεί όπου υπάρχουν "άλλοι κανόνες" για μια ελεύθερη συμβίωση.
Το μόνο κακό είναι ότι κρατάει μόνο μία εβδομάδα κάθε χρόνο...
___ ___ ___

Τέχνη για χλιδάτους! Εμείς είμαστε αυτοί, πότε θα το καταλάβουμε επιτέλους?

Η παράσταση The Infernal Comedy περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη. Αξίζει να δούμε τις τιμές των εισιτηρίων σε διάφορες αίθουσες και να τις συγκρίνουμε με τις δικές μας.

ΤΙΜΕΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Θέατρο - Κέντρο πολιτισμού του Ελληνικού Κόσμου
Ζώνη Α: 155 €
Ζώνη Β: 125 €
Ζώνη Γ: 105 €
Ζώνη Δ: 90 €
Ζώνη Ε - ΘΕΩΡΕΙΟ: 55 €
Ζώνη ΣΤ: 38 €

ΤΙΜΕΣ ΒΕΛΓΙΟΥ (BOZAR)
Catégorie I: 65 €
Catégorie II: 45 €
Catégorie III: 35 €
Catégorie IV: 20 €

ΤΙΜΕΣ ΠΑΡΙΣΙ (OPERA)
Prix des places
7 €, 10 €, 20 €, 22 €, 40 €, 49 €

ΤΙΜΕΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ (Bilbao, Teatro Arriaga)
From 10 € to 45 €

Έχετε να προσθέσετε κάτι?!
... ... ...

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται

Αυτό είναι πλέον το καθημερινό μας ρητό.
Πρωί, μεσημέρι, βράδυ σαν συνταγή γιατρού. Πολλοί αρχίζουν να πέφτουν από τα ψηλά θεωρεία. Όχι όσοι θα έπρεπε αλλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Από την άλλη να μην ξεχνάμε ότι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.
Ο κύβος ερρίφθη πλέον για την κοινωνία μας. Όχι φυσικά σαν κεραυνός εν αιθρία. Αντιθέτως όλοι λέγαμε ότι ή στραβός είν' ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε βλέποντας τον βίο και την πολιτεία των παροικούντων την Ιερουσαλήμ. Κάναμε όμως τα στραβά μάτια.
Αμ' έπος αμ' έργον λοιπόν διότι πνέουμε τα λοίσθια.

... ... ...

Ελευθερία σημαίνει να τα ’χεις χάσει όλα

Freedom's just another word for nothing to loose

Janis Joplin
Me and Bobby McG

Aφορμή για την ανάρτηση το κείμενο του Δημήτρη Φύσσα στην Athens Voice.
... ... ...

Η Πόλη του Ara Güler στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς...

... είναι μια εκπληκτική έκθεση φωτογραφίας που δεν πρέπει να χάσει κανείς μας.

Ο Ara Guler είναι από τους φωτογράφους που δεν "συλλαμβάνει" με τη φωτογραφική του μηχανή απλά σκηνές και ανθρώπους. Καταφέρνει να σου δίνει ένα μόνο καρέ από τη ζωή. Σου δίνει ένα καρέ τη στιγμή που πάτησε το κουμπί. Εσύ βλέποντας την εικόνα αισθάνεσαι το πριν αλλά και το μετά. Περιμένεις να κινηθούν οι άνθρωποι, οι βάρκες, τα σύννεφα να βρέξουν, να σε πιάσουν οι μυρωδιές της Πόλης που είσαι σίγουρος ότι την ξέρεις κι ας μην έχεις πάει ποτέ. Άσε που είσαι σίγουρος ότι κάπου τα έχεις δει ξανά και συνειδητοποιείς ότι σου θυμίζουν τη δικιά σου γειτονιά ή καλύτερα το μαχαλά που δίπλα του μεγάλωσες. Παλιά Ελλάδα, ίδιες εικόνες με την Πόλη.

To site του φωτογράφου
~|~

Πιστεύω...

... εις μπίρα μία και δύο και τρεις!
___|___

TOP TO BOTTOM

To Σάββατο είδαμε την ταινία Wholetrain στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.
Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο νέο κτήριο της Ταινιοθήκης. Μου άρεσε πολύ ο χώρος. Ιδιαίτερα η μίνι έκθεση με τα κουστούμια στην είσοδο του χώρου.
Η ταινία προβλήθηκε στα πλαίσια του διεθνούς ανεξάρτητου κινηματογραφικού φεστιβάλ Top To Bottom το οποίο επικεντρώνεται σε μορφές δημόσιας τέχνης.

Wholetrain

Ο Florian Gaag αφηγείται την ιστορία τεσσάρων φίλων, οι οποίοι
τηρούν τις αξίες, τους κανόνες και τους κώδικες της σκηνής
του graffiti. Κάθε νύχτα δημιουργούν για τους υπόγειους σταθμούς
της πόλης, με την πρόθεση να αφήσουν πλούσιες εικόνες πίσω
τους. Καθώς μια νέα ομάδα εμφανίζεται οι τέσσερις τους
το αντιλαμβάνονται σαν μια πρόκληση και η δημιουργική μάχη
που θα ακολουθήσει, θα αλλάξει τις ζωές των τεσσάρων νέων
ανθρώπων για πάντα.

Σκηνοθέτης: Florian Gaag | Διάρκεια: 82' | Ομιλούμενη Γλώσσα:
Γερμανικά | Υπότιτλοι: Αγγλικά | Χώρα Προέλευσης: Γερμανία

Έτος Κυκλοφορίας: 2006 | Ιστοσελίδα: www.wholetrain.com

Το Wholetrain μου άρεσε πάρα πολύ! Φρέσκια εικόνα, διαφορετική ματιά, δυνατές εικόνες.
Αυτό που με απογοήτευσε ήταν η άδεια αίθουσα. Γκρινιάζουμε ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται πράγματα όπως στο εξωτερικό ή ότι κι αν γίνεται είναι ακριβό. Με €4 εισιτήριο και με ταινίες από όλο τον κόσμο, σε ένα άψογο περιβάλλον... ε, τι άλλο μπορεί να περιμένουμε?

... ... ...

Σούπερ διαφήμιση!

... ... ...

Πανελλαδικές για εισαγωγή στην παραοικονομία!

Ξεκινάνε σήμερα οι Πανελλαδικές με 90+ χιλιάδες παιδιά, και ο μικρός μου ο γιος μαζί τους, υποψήφια για μια θέση & ένα πτυχίο-εισιτήριο για το μέλλον τους. Ένα πτυχίο που πλέον είναι τόσο απαξιωμένο, όπως και οι ίδιες οι σπουδές, που ειλικρινά πολλές φορές σκέφτομαι εάν τελικά θα είναι καλύτερα να "αποτύχεις" στις Πανελλαδικές παρά να "πετύχεις".

Την στιγμή που τα όνειρά σου, οι εκατοντάδες ώρες διαβάσματος και ξενυχτιού πρέπει μέσα σε δύο ώρες να περάσουν σε μια κόλλα χαρτί, να γίνουν χιλιάδες μόρια, όλοι γύρω σου μιλάνε για τους γιατρούς που "έκλεψαν", τους δικηγόρους που "έκλεψαν", τους επαγγελματίες που "έκλεψαν", το δημόσιο και τους λειτουργούς του που "έκλεψαν", το ίδιο το κράτος που "έκλεψε"!
Κι όμως γι' αυτά τα παιδιά που όλοι μας "κλέψαμε" κάτι κουβέντα δεν γίνεται...
Κλέψαμε το χρόνο της ανέμελης εφηβείας τους με φροντιστήρια και ιδιαίτερα...
Κλέψαμε την ελπίδα με το κλίμα της απαξίωσης που καλλιεργήσαμε τόσο καιρό...
Κλέψαμε το "χαρτζιλίκι" τους πληρώνοντας, τα περισσότερα "μαύρα", φροντιστήρια & καθηγητές για την κατάλληλη "προετοιμασία τους...
Τα κάναμε ήδη συμμέτοχους και συνεργούς στην παραοικονομία και σε μια κοινωνία που έχει ήδη παρακμάσει και ακυρωθεί.

Μακάρι να "πετύχουν" όλα τους.
Μακάρι να γράψουν τέλεια για να τους φύγει το άγχος και να γευτούν την ικανοποίηση αυτής της επιτυχίας.
Μακάρι γιατί μετά από αυτό το στάδιο, που ουσιαστικά κλείνει ο κύκλος της ανέμελης μαθητικής ζωής κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει...

... ... ...

Σήμερα...

Μια από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.
Μια μέρα που κατά τη διάρκειά της έζησα τη ζωή μου χωρίς να σκεφτώ καθόλου για τη ζωή μου!

...

Υπάρχουν και χειρότερα.
Χειρότερα από το να είσαι σαν κι εμάς.
Τουλάχιστον, εμείς είμαστε ζωντανοί.

Τζόναθαν Σάφραν Φόερ
"Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά"
Εκδόσεις Μελάνι

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο με κάποιο δισταγμό, ίσως και άρνηση. Ίσως λόγω της αναφοράς του στην 11η Σεπτέμβρη. Η δυσανεξία μου ήρθε κι έδεσε με την αναφορά για τον Φόερ ότι αποτελεί το αγαπημένο πλέον "παιδί" της Αμερικάνικης λογοτεχνίας με μόλις δύο βιβλία του.
Από τις πρώτες όμως σελίδες με κέρδισε ήδη. Είναι ζωντανό, ιδιαίτερο, έξυπνο και καλογραμμένο (Μεταφρασμένο από την Ελένη Ηλιοπούλου)!
... ... ...

Παρ' ολίγο να σας πάρω στα σοβαρά και να τρελαθώ...

Με όλα όσα έχω ακούσει και το άγχος μου και την αγωνία μου τα είχα.
Έλεγα ότι ναι μεν είναι ευκαιρία η κρίση για ένα νέο ξεκίνημα, ένα κάποιο συμμάζεμα της χώρας μας. Άκουγα και για την αναδιάρθρωση του Δημοσίου, τις περικοπές και τις ανακατατάξεις. Άκουγα για τον εξορθολογισμό των δαπανών, άκουγα, άκουγα και τι δεν άκουγα. Και αγχώθηκα συνειδητοποιώντας το μέγεθος και την δυσκολία της εφαρμογής όλων των αλλαγών. Αλλά η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ, ούτε καν τελευταία!
Μέχρι χθες το βράδυ...

Μέσα στην χαζοκουβέντα της μπίρας έπεσε η τρομερή ατάκα από φίλο που εργάζεται σε μεγάλο και με πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη μέρα του νέου κράτους υπουργείο. Υπάρχει υπάλληλος χειριστής φωτοτυπικού! Ναι! Ναι! Και μάλιστα εμφανίζεται στην θέση του, προφανώς δίπλα στο φωτοτυπικό, για δύο ώρες κάθε μέρα. Μετά εξαφανίζεται.
Έκπληξη καμία γιατί έτσι ξέραμε ότι λειτουργεί το σύστημα. Στην ερώτηση μας τι γίνεται τώρα με τις νέες αλλαγές, αν άλλαξε κάτι, δεχθήκαμε την επόμενη τρομερή ατάκα. Δουλεύουμε πιο χαλαρά τώρα ή μάλλον δεν πολυδουλεύουμε! Ο νοών νοήτω!
Εάν τα υπουργεία που είναι ο άμεσα ελεγχόμενος χώρος των υπουργών συνεχίζουν τα ίδια και τα ίδια, εάν η Βουλή που κι αυτή είναι χώρος ελεγχόμενος των πολιτευτών συνεχίζει τα ίδια και τα ίδια πείτε μου σας παρακαλώ πως θα αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα;
Με την μείωση των συντάξεων και τις αρπαγές από τον υπαλληλάκο θα αλλάξουν τα πράγματα;

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα σε διάφορες υπηρεσίες έχω εξυπηρετηθεί θα έλεγα άψογα και μου έκανε εντύπωση. Θεώρησα ότι ξεκίνησε όντως κάτι να αλλάζει.
Μήπως τελικά το πράγμα πράγματι βρωμάει από το κεφάλι και εκεί θα μείνει η βρώμα για πάντα;
Μήπως η κεντρική εξουσία είναι τόσο διεφθαρμένη και αναξιόπιστη που θα παραμένει για πάντα το βαρίδιο που θα μας τραβάει στο βυθό;
Υπάρχει τελικά το Δημόσιο των λίγων βολεμένων και το Δημόσιο των υπολοίπων που κουβαλάν την ρετσινιά χωρίς να τους πρέπει;
Υπάρχει τελικά ελπίδα πραγματικά ή τσάμπα αγχώνομαι και κοντεύω τρελαθώ;

... ... ...

Πήγα, είδα, κάθισα, βαρέθηκα ή μάλλον σιχάθηκα και έφυγα...

Ίσως να είναι το χειρότερο συναίσθημα όλης μου της ζωής. Ίσως και το πιο επικίνδυνο. Αλλά νομίζω ότι η άρνηση της ύπαρξής του και η προσπάθεια μετονομασίας του σε κάτι άλλο άσχετο και ανώδυνο είναι χειρότερη. Και σαφώς πιο επικίνδυνη.

Αυτό που αισθάνομαι όλες αυτές τις μέρες τις εξελίξεις, κοινωνικές και προσωπικές, είναι τελικά μια απίστευτη βαρεμάρα.
Η κατάληξη μιας διαρκούς επίπονης προσπάθειας τόσων χρόνων, από το σχολείο μέχρι τώρα, με μότο ότι "πρέπει να ξεβολευόμαστε για να είμαστε πάντα καλύτεροι". Για να εισπράξουμε πλέον τα μείον, τα "όλοι φταίμε", την ακύρωση της γενιάς μας, την αγωνία των παιδιών μας, την επίσημη αναισθησία και παραλυσία του συστήματος ή μάλλον όλων των μέχρι τώρα γνωστών συστημάτων.
Καμιά πίστη πλέον σε πολιτική, σε ομάδες, σε σχέδια, σε όνειρα...

Ξεκινάω κάθε μέρα με δυσκολία και με το γιατί σαν πρώτη σκέψη...
Πεταγόμουνα στον ύπνο μου για να σημειώσω την όποια ιδέα μου έσκαγε, μην την ξεχάσω, να φύγω μια ώρα νωρίτερα από το σπίτι για να την υλοποιήσω και με θράσος να την πουλήσω.
Τώρα... ποιά ιδέα... για ποιάν αγορά... ποιο κέφι...
Είναι όντως το τέλος; Είναι όντως η εγκατάλειψη;
Είναι ο φόβος που τα καλύπτει όλα;
Είναι που τα όπλα μου είναι παλιά και δεν ταιριάζουν στα νέα πεδία μάχης που ανοίγονται μπροστά μου;
Το αστείο... θα πρέπει να συνεχίσω για ακόμα 15-20 χρόνια ακόμα έτσι!
Αν δεν αποφασισθούν άλλα όρια συνταξιοδότησης!

Φώναζα, πολεμούσα, διαμαρτυρόμουνα, ανήκα, προσπαθούσα, έβαζα στόχους και πάντα είχα την πίστη ότι θα τα καταφέρω.
Κανείς δεν "βλέπει ορίζοντα", δεν οραματίζεται για τα επόμενα χρόνια. Κανείς από αυτούς που θα έπρεπε να το κάνουν. Καμιά ανάσταση πλέον.
Πρέπει εγώ να φανταστώ το αύριό μου όταν ακόμα δεν ξέρω το σήμερά μου με όλα τα αναδρομικά χρέη που μου εφευρίσκουν.

Γι αυτό πλέον μπορώ κι εγώ να πω ότι τα βαρέθηκα όλα, όλους, τα πάντα και τα κοάλα!
Τι θα κάνω; Πως θα πορευτώ;
Απλά και καθημερινά...
Έτσι λέω... αρκεί να συμφωνούν κι αυτοί, κι εκείνοι και οι άλλοι!

YΓ Την Παρασκευή ξεκινάει τις Πανελλαδικές ο μικρός μου γιος.
Η προσπάθεια του τεράστια αλλά η αγωνία του για το αύριο ακόμη μεγαλύτερη. Εμείς φτάσαμε εδώ και ζοριζόμαστε για το τέλος. Αυτοί πως να ξεκινήσουν; Με τι κέφι; Με τι ελπίδες; Σε ποιό σύστημα;
... ... ...

Αθάνατο Ελληνικό ροκ!

Δεν υπάρχει!!!
__________________________

Λύπη...

...μόνο λύπη για κάθε μας στιγμή που περνάει και γίνεται παρανάλωμα του πυρός.
...

T-shirt WAR!!!

Εκπληκτικό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το δώρο της Ελλάδας στην Ευρώπη

...

Το Μέγα Δώρο μας στους Ευρωπαίους εταίρους δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι η Ελλάδα, ό,τι και να συμβεί στο Ευρωπαϊκό επίπεδο, θα έχει θυσιάσει τουλάχιστον μια γενιά στον βωμό του μηχανισμού ΔΝΤ-ΕΖ (που απλώς αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του χρέους μας). Δεν θα είναι η πρώτη φορά που η κατάρρευσή μας ενδυνάμωσε την Ευρώπη. Το ίδιο συνέβη τότε που η Ρώμη εκπολιτίστηκε από την καταρρέουσα Αθήνα ή που η Άλωση της Πόλης ενδυνάμωσε την Αναγέννηση.

Ευτυχώς υπάρχουν οι ψύχραιμες σκέψεις από ανθρώπους με σωστό ολοκληρωμένο λόγο.
Το απόσπασμα είναι από το άρθρο Το δώρο της Ελλάδας στην Ευρώπη του Γιάννη Βαρουφάκη και το διάβασα στο Protagon.gr

Καλημέρα!

Να μην ξεχάσω να...

1. Να μην ξεχάσω να κοιτάζω τους ανθρώπους. Στα μάτια. Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς - να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι. Να δω από πού, από τι προσπαθεί ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού. Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά.

2. Να θυμηθώ αυτό που έλεγε ο Άμος Οζ σε μια ταβέρνα: δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ και να γνωρίσεις πολλούς, για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή. Αρκεί να είσαι μια μύγα στην κρεβατοκάμαρα ενός ζευγαριού...! Να μην ξεχάσω να γίνω μύγα. Στην κρεβατοκάμαρά μου έστω. Και στις δικές σας.

3. Να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι. Να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μια πρόβα τζενεράλε. Αυτή η μέρα, αν την αφήσεις ηλίθια, θα περάσει ανεπιστρεπτί. Θα ταφεί άδοξα στον παράδεισο των χαμένων ημερών και των καλών προθέσεων. Αυτό να του λέω.

4. Να μην ξεχάσω να παραγγείλω την αυριανή μου μέρα. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ απ'το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της μέρας που αρχίζει. Ανοίγεις τα μάτια, τεντώνεσαι κι αρχίζεις να ονειρεύεσαι τη μέρα που θέλεις να ζήσεις. Να μην αφήσω την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της. Να ζήσω μέρες χειροποίητες.

5. Να θυμηθώ να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και να'μαι. Μην κρύβεσαι, ρε πουλάκι μου, τζάμπα κόπο κάνεις.

6. Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι, να μη με παίρνει από κάτω. Ζούμε ένα τέλος εποχής, εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό. Τόσοι πολλοί απελπισμένοι δεν μπορεί, θα ψοφήσει η άγρια ιδιωτεία, θα γεννήσουν μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο... Πιο βιώσιμο, πιο ανθρωποκεντρικό.

7. Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες μέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου. Όχι αυτούς του facebook. Τους πραγματικούς.

.................................................

Απίστευτο σπουργίτι!

Τα σπουργίτια είναι τα αγαπημένα μου πουλιά. Το έχω γράψει και παλαιότερα ότι μπορώ να τα χαζεύω για ώρες. Αυτό όμως που ποτέ δεν είχα καταφέρει ήταν να τα πλησιάσω. Από απόσταση ασφαλείας πάντα μπορούσα απλά να τους ρίχνω σπόρους ή ψίχουλα κι αυτά να τα τσιμπάνε γρήγορα και να φεύγουν.
Προχθές όμως ο τρομερός σπουργίτης της φωτογραφίας έφτασε να κάθεται στην διπλανή μου καρέκλα σε απόσταση 20 πόντων. Έτρωγε τα ψωμάκια που του αφήναμε και είχα την αίσθηση ότι εάν δεν υπήρχε κόσμος παραδίπλα ίσως και να έτρωγε από το χέρι μου!
Περιττό να σας πω πόσο θετική ενέργεια εισέπραξα από την επαφή αυτή. Μια απλή επαφή με το πιο απλό πλάσμα της φύσης, ένα σπουργίτι!

... ... ...

Μέτρο το μέτρο, πόντο τον πόντο...

Νέα μέρα με νέα μέτρα?
Πως να είναι άραγε τα νέα μας μέτρα?
Μάλλον στο ένα-δύο νούμερα μικρότερα για το μπόι μας!
~~~