National Geographic / TV Channel Idents
Πριν από 1 ώρα
Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΚΑΤΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ...


Θέλω να είμαι ο άνθρωπος σου. Αυτός που είσαι μαζί του από αγάπη, σεβασμό, ενδιαφέρον. Δεν θέλω να εξαρτάται κανείς από μένα σαν υλική σχέση. Θέλω να με σκέφτεσαι και να γεμίζεις από γαλήνη.
Ο δικός μου πάντως ναι!
Σιγά σιγά μπήκα στο πρώτο βενζινάδικο που συνάντησα. Ευτυχώς ο βενζινάς είχε ζήσει ξανά το ίδιο περιστατικό. Φόρεσε τα γάντια του και αρχίσαμε την αναζήτηση του γατιού. Αν και το ακούγαμε δεν το βρίσκαμε με τίποτα. Με τα πολλά το εντοπίσαμε και το βγάλαμε.
Εκπληκτική φωτογραφική μηχανή από την Lytro.
Κάθε χρόνο αυτή την εποχή φτιάχνω τα τουρσάκια μου!
Καινούργια απόπειρα είναι τα μελιτζανάκια τουρσί.
Από τη δουλεία στην πνευματική πίστηΑν και το παιχνίδι παραμένει ίδιο εδώ και αιώνες πάντα έχει επιτυχία!
Από την πνευματική πίστη στο μεγάλο θάρρος
Από το θάρρος στην ελευθερία
Από την ελευθερία στην αφθονία
Από την αφθονία στην ικανοποίηση
Από την ικανοποίηση στην απάθεια
Από την απάθεια στην εξάρτηση
Από την εξάρτηση πίσω στη δουλεία
Σαν να έχουμε έρθει τουρίστες σε μια άγνωστη πόλη. Ξεκινάμε με τα πόδια και τη διασχίζουμε πάνω-κάτω. Κοιτάμε έκπληκτοι όλα αυτά που προσπερνάμε κάθε μέρα, όλο το χρόνο, περνώντας γρήγορα με το αυτοκίνητο.
Εικόνες που είναι εκεί χρόνια. Εικόνες από το παρελθόν, που θα περάσουν στο μέλλον γιατί ποτέ κανείς δεν θα ασχοληθεί μαζί τους.
Απολαμβάνουμε τον Αττικό ουρανό! Η πόλη έχει αδειάσει, η ατμόσφαιρα έχει καθαρίσει, το γαλάζιο κυριαρχεί!
Εκδηλώσεις παντού, σχεδόν κάθε βράδυ, περιμένουν να τις ανακαλύψουμε. Να γίνουμε κομμάτι τους, να ζήσουμε στην πόλη που έχει πολλά να δώσει.
Δημήτρης...Στη στάση του τραμ, στην Αμαλίας. Δεν συμβαίνει τίποτα, μόνο χαιρόμαστε που ο κόσμος πληθαίνει. Η κυρία μπροστά μου μού μιλάει για τα δακρυγόνα. "Μα είμαι μάνα τους, έχω παιδιά στην ηλικία τους, εμάς ψεκάζουν;". Τι το μελέτησε... εκείνη την ώρα πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα σχεδόν μπροστά μας. Αρχίζουμε όλοι να απομακρυνόμαστε προς την Όθωνος. Πέφτουν κι άλλα. Ευτυχώς ο κόσμος είναι ψύχραιμος, δεν τρέχει, προχωράει αργά. Μπαίνουμε στην Όθωνος. Κι εκεί τα πράγματα είναι τρομακτικά. Ευτυχώς ο Νίκος μου κρατάει το χέρι, αρχίζω να αναπνέω δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Φοβάμαι και πανικοβάλλομαι. Το πλήθος είναι τεράστιο και είμαστε στριμωγμένοι σαν ποντίκια. Φοβάμαι πως θα ποδοπατηθούμε, νομίζω πως θα πεθάνουμε. Αναρωτιέμαι αν ακολουθούν οι άλλοι φίλοι. Τους έχασα. Σφίγγω το χέρι του. Φωνάζω νομίζω, δε θυμάμαι. Κλαίω μαζί. Βήχω, φτύνω. Κοιτάζω μπροστά κι ελπίζω να φτάσουμε στο τέρμα του δρόμου. Και ξαφνικά φτάνουμε, ο κόσμος ανοίγει. Μια κοπέλα έρχεται, με ψεκάζει με φάρμακο, με ρωτάει αν είμαι καλά, γιατί κλαίω. Με καθησυχάζει. Είναι στα μάτια μου η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Κλαίω στην αγκαλιά του, λέω σκοτώνουν τον κόσμο. Αυτό νομίζω είπα. Και μετά προχωράμε, να κι οι άλλοι φίλοι. Και πάμε πιο κάτω. Στην αγκαλιά μιας άλλης φίλης τώρα. Με μια υγρή πετσέτα δροσίζει το σβέρκο μου. Αναπνέουμε πάλι. Όλοι μαζί.
"Δεν το πιστεύω αυτό που βλέπω... Χτυπάνε μια γριά δίπλα μου... Γιατί το κάνουν; Έχουμε κατέβει στο metro και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Θέλαμε να φύγουμε από την πλατεία και δεν μπορούσαμε να περάσουμε..."Αναπάντητα ερωτήματα στην ηλικία των 20.