90 Year History of TIME Magazine Covers in 120 Seconds

90 Year History of TIME Magazine Covers in 120... από AceVideos

...

Περιοδικό Drive, 14 χρόνια πριν...

Ήταν καλοκαίρι του 1996, 14 χρόνια πριν, όταν ξεκίνησε η σχεδίαση του περιοδικού αυτοκινήτου Drive. Η αλήθεια είναι ότι εκείνες τις μέρες δεν ήταν ακόμα τελικό το όνομα Drive. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι εγώ έμπαινα σε μια νέα αγορά, αυτή των περιοδικών και δη αυτών του ειδικού τύπου. Ήταν ένα μεγάλο βήμα, ίσως το μεγαλύτερο, της ζωής μου.
Μετά από 10 χρόνια στον χώρο της διαφήμισης το πέρασμα αυτό φαινόταν τεράστιο. Νέος τρόπος σκέψης, νέες διαδικασίες, νέα μεγέθη. Από το σχεδιασμό μιας διαφήμισης, σελίδας ή έστω σαλονιού, μπήκα στο σχεδιασμό πολυσέλιδων άρθρων με άνοιγμα, πίνακες, box-άκια, βινιέτες, λεζάντες, πάρε τώρα τις φωτογραφίες και μετά το κείμενο.
Το αντικείμενο του περιοδικού όμως, το αυτοκίνητο, ήταν ο μεγάλος μαγνήτης. Την εποχή εκείνη, 14 χρόνια πριν, δεν υπήρχε ο σημερινός χείμαρρος της πληροφορίας γύρω από το αυτοκίνητο. Το να ζεις μέσα στο χώρο ενός περιοδικού αυτοκινήτου σε έφερνε μέσα στα γεγονότα και στην πρώτη πληροφορία. Μαγικός κόσμος!
Μετά από 14 χρόνια κοιτάζω το πρώτο εξώφυλλο του περιοδικού και αισθάνομαι νοσταλγία αλλά και χαρά. Το περιοδικό υπάρχει ακόμα και συνεχίζει ακάθεκτο την πορεία του. Εγώ μετά από διάφορες εναλλαγές, που είτε με απομάκρυναν είτε με έφερναν πάλι κοντά του, βρίσκομαι ακόμα μαζί του με κέφι και την ίδια λαχτάρα να σχεδιάσω άλλο ένα εξώφυλλο!
...

Το 2010 δεν είναι πια το μέλλον αλλά το παρόν...

...και ίσως αυτή η πρόταση να είναι στα χέρια μας αύριο...
Αν και τίποτε δεν μπορεί να αντικαταστήσει με επιτυχία τις αισθήσεις που γεύεσαι ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό ή βιβλίο. Το χαρτί και η ματιέρα του, το μελάνι και το άρωμά του, η πατίνα του χρόνου... Είναι το ίδιο όπως το να γράφεις με ένα ιδανικό για το χέρι σου μολύβι και η μύτη, καλοξυσμένη ή όχι, να αφήνει με μια απαλή σκόνη το ίχνος σου στο χαρτί... Μαγεία!

... ... ....

Δουλειά χαρά!

Πιστεύω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν...
όσα τεύχη κι αν τυπωθούν...
ακόμη κι αν η συμμετοχή μου σε κάθε ένα από αυτά μπορεί να ξεκινάει σε μερικά από το Α και σε κάποια να φτάνει το Ω+...
η χαρά που με πλημμυρίζει όταν πιάνω στα χέρια μου ένα από αυτά κάθε φορά θα είναι πάντα μοναδική!

Μ' αρέσει η δουλειά μου...
είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος που έχω αυτό που θέλω στην εποχή που ζούμε...

... ... ...

Un Sedicesimo

Τα περισσότερα ξένα περιοδικά τα ανακαλύπτω μέσω των ιστοσελίδων τους.
Το Un Sedicesimo αποτελεί πλέον την εξαίρεση.
Το ανακάλυψε η Πάολα κατά την τελευταία της επίσκεψη στην Ιταλία. Με πολύ περηφάνια για την επιτυχία της αυτή και σαφώς ενθουσιασμένη με το κόνσεπτ του περιοδικού μου έφερε το τελευταίο τεύχος.

Τι είναι όμως αυτό που διαφοροποιεί το Un Sedicesimo από τα υπόλοιπα περιοδικά γραφιστικής, design και εικονογράφησης; Ιδού πως περιγράφει ο εκδότης (Edizioni Corraini) το έντυπο και τη φιλοσοφία του...

– Goodmorning, I’ll have a decimetre, please.
– A decimetre of what?
– Oh, well, then I’ll have a hectolitre.
– But.. a hectolitre of what…?
– Well then, I’ll have a sedicesimo.
– Oh, yes, I have that!
– Thank you.
– Thank you, goodbye.

Un Sedicesimo is a typographical measure: a sixteen-pages-binding, but is also a magazine!

Seventeen centimetres width for twentyfour height.

But it’s not a traditional magazine, it hasn’t got an editorial office nor a subject nor a fixed design.

Each issue has a different author, whose job is to create a sixteen-pages-long project.

Un Sedicesimo will be a magazine different at each time, from the headline to the colophon.
It will become a sort of gallery on paper, which proposes a new personal exhibition every two months, six times a year.

In short, it’s not about speaking of graphics, but making it.

Un Sedicesimo starts with many authors ready to go: Steven Guarnaccia, Moreno Gentili, Martí Guixé, Leonardo Sonnoli, Francesco Dondina, Federico Maggioni, Daniel Eatock, Paul Cox, Italo Lupi, Massimo Pitis, Gianluigi Toccafondo, Giulio Iacchetti, Gianluigi Colin and other artists, graphic designers, illustrators, students (why not?), writers and cooks too.

Και φυσικά για όσους θα ήθελαν να έχουν το κάθε τεύχος στη βιβλιοθήκη τους, πέρα της ηλεκτρονικής έκδοσης, υπάρχει η κλασσική συνδρομή και το ταχυδρομείο.

... ... ...

Την ψώνισα με τα ψώνια!

Μια καταχώρηση που μου έβγαλε κέφι στη δουλειά!
Τρέχει οπισθόφυλλο στο ΜΟΤΟ που κυκλοφορεί.

... ... ...

The Dymaxion House

Τον Ιούλιο του 1932 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fortune το συγκεκριμένο άρθρο. Πρόκειται για μια πρόταση του νεωτεριστή Buckminster Fuller. Ματιά στο μέλλον που με μια «σύγχρονη» εικαστική απόδοση θα μπορούσε να είναι άλλη μια κατασκευαστική πρόταση στο Ντουμπάι. Το μόνο που ίσως δεν θα ταίριαζε είναι τα μεγάλα ελαστικά των αυτοκινήτων!

Ο Buckminster Fuller (ή Bucky Fuller, 12 Ιουλίου 1895 - 1 Ιουλίου 1983) ήταν ένας από τους σημαντικότερους νεωτεριστές του 20ού αιώνα. Εκτός από διεθνούς φήμης σχεδιαστής, ήταν, επίσης, μηχανικός, μαθηματικός, αρχιτέκτονας, ποιητής, φιλόσοφος, περιβαλλοντολόγος και αιώνιος οραματιστής.
Το Buckminster Fuller Institute συνεχίζει το όραμά του.

Μια μοναδικής αξίας πηγή με παλιά άρθρα δημοσιευμένα στο περιοδικό Fortune θα δεις εδώ.