O κύριος Ηλίας της ΓΑΔΑ!

Γεγονός πραγματικό όπως μου το εξιστόρησε ο γιος μου.

Συνέβη έξω από την ΓΑΔΑ, χθες, κατά την διάρκεια της καθιστικής διαμαρτυρίας των μαθητών.
Η συγκέντρωση των μαθητών εξελισσόταν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκαν οι κουκουλοφόροι (από που;) κι άρχισαν οι πετροδακρυγονοπόλεμοι. Αφού τους απώθησαν τα ΜΑΤ οι μαθητές παρέμειναν στο κατάστρωμα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας συνεχίζοντας την καθιστική διαμαρτυρία. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο κύριος Ηλίας. Ποιός είναι ο Κύριος Ηλία; Ήταν ο διοικητής και υπεύθυνος αξιωματικός της αστυνομικής δύναμης. Κάλεσε όσους αστυνομικούς ήθελαν να μιλήσουν με τους μαθητές να κατέβουν από τα σκαλιά της ΓΑΔΑ που ήταν παραταγμένοι και να πλησιάσουν.
Έτσι και έγινε. Οι μαθητές βρέθηκαν να συνομιλούν με τους πλήρως εξοπλισμένους αστυνομικούς και να ανταλλάσσουν απόψεις. Άγουγαν από τους ίδιους τους αστυνομικούς πόσο άσχημα νιώθουν (όχι όλοι οι αστυνομικοί, και το παραδέχθηκαν αυτό) όταν πρέπει να ακολουθήσουν εντολές και να στραφούν εναντίον τους. Άκουσαν αυτούς που αν και πτυχιούχοι βρέθηκαν στην αστυνομία από ανάγκη βιοπορισμού και αποκατάστασης.
Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο προμελετημένη κίνηση ήταν αυτή εκ μέρους του κυρίου Ηλία. Συγκρίνοντάς την όμως με τα μούτρα του διοικητή του αστυνομικού τμήματος της Κυψέλης όταν του έδινε η κοπέλα τα λουλούδια, ακόμη και με τα μούτρα των ασφαλιτών που πλάκωναν το μαθητή, ξέρω ότι είναι το μόνο θετικό που άκουσα αυτές τις μέρες.
Μπορεί αυτή η κίνηση να είναι μια απάντηση στο ερώτημα που ακούγεται "επιτέλους τι αστυνομία θέλουμε"; Πάντως τα παιδιά μας που βρίσκονταν εχθές στην ΓΑΔΑ εισπράξανε κάτι θετικό.

Ένα άσχετο περιστατικό αλλά πιστεύω ότι δένει.

Την Κυριακή μετά την δολοφονία του Αλέξη και τα επεισόδια στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μια πρόγευση όσων ακολούθησαν, περνούσαμε μπροστά από το αστυνομικό τμήμα της Καλλιδρομίου. Όπως ήταν φυσικό υπήρχαν δεκάδες αστυνομικοί. Υπήρχε ένα νεαρός όπου κάτι κλώτσαγε αμέριμνος με τα χέρια στις τσέπες. Υποθέσαμε ότι θα ήταν κάποιο νεράντζι. Πλησιάζοντας είδαμε ένα κρεμμύδι. Έκπληκτοι τον κοιτάξαμε και αναρωτηθήκαμε πως μπορεί να βρέθηκε το κρεμμύδι εκεί.
Η απάντηση του ήταν μοναδική. "Δακρυγόνο!".

... ... ...

Για τα παιδιά μου...

...και για όλα τα παιδιά που βρίσκονται στους δρόμους, ντυμένα στα λευκά, με λουλούδια στα χέρια, για να διεκδικήσουν μόνοι τους αυτό που θα έπρεπε εμείς να τους τα προσφέρουμε απλόχερα.

Δικαιοσύνη, ελπίδα, αλήθεια, όνειρα, ενδιαφέρον, ελευθερία, μέλλον...

Το μέλλον τους!


... ... ...

Επιστολή των φίλων του Αλέξη στη κηδεία του

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι"
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι...
Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.

Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε.
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.

ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.

Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.

ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

Εξοστρακισμός της κοινής γνώμης.

Τελικά όλα έγιναν 10χίλιαρα!

Ο φόνος του παιδιού...
του δικού μου, του δικού σου, των παιδιών μας...
Ο εκτελεστής αστυνομικός...
που χωρίς καμιά συγγνώμη ζητάει και την εύφημο μνεία...
Οι αγανακτισμένοι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν και διαδήλωσαν...
την Κυριακή στην Αλεξάνδρας...
τη Δευτέρα στα Προπύλαια...
την Τετάρτη στο Σύνταγμα...
και που γευτήκανε την «προστασία» του κράτους με εκατοντάδες χημικά...
οι ειρηνικά διαμαρτυρόμενοι μαθητές...
που βρέθηκαν ανάμεσα στα ΜΑΤ και τους «ανεξουσιαστές»...

Καμιά πρόταση για το τι θα κάνουμε αύριο...
Πως θα έχουμε την αστυνομία που χρειαζόμαστε...
Πως θα εξαλείψουμε τους ταραξίες...
Πως ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ...

Ένα μεγάλο κενό και πάλι...
Από όλους...

10.000 ευρώ για να ξεχαστεί ο φόνος και η ανικανότητα της εξουσίας...
για να ξεχαστεί η αγάπη...
για να ξεχαστεί η φροντίδα...
για να μην υπάρξουν σκεπτόμενοι πολίτες...
για να μην υπάρξει πρόληψη...
για να μην υπάρξει μέλλον...

για όλους μας...

.

Καθιστική & Ειρηνική Διαμαρτυρία

to SABBATO 13/12 tha ginei
K A T H I S T I K I & E I R I N I K I
DIAMARTIRIA apo olous tous ma8ites
tis a8inas gia tin adiki DOLOFONIA
tou alexandrou grigoropoulou.
tha brethume exo apo tin BOULI stis 12:00 to proi.

oloi ntymenoi sta leuka, kratwntas louloudia, gia na dei3oume oti h via den einai h moni lysi!


http://www.facebook.com/event.php?eid=39666647995#/group.php?gid=17192709998

Όλοι για την πάρτη τους

«Ο κ. Παναγόπουλος, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μιλώντας στη συγκέντρωση στην πλατείας Συντάγματος, κατήγγειλε τη δολοφονία του νεαρού μαθητή στα Εξάρχεια, αλλά κάλεσε τους νέους να στρέψουν την πλάτη στην τυφλή βία και να οργανωθούν στα συνδικάτα.»

Και τι θα κάνει η ΓΣΕΕ για τους νέους;

Τι έχει κάνει η ΓΣΕΕ για τους νέους;

Πόσοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ αμείβονται χωρίς να κάνουν οτιδήποτε ενώ δεκάδες νέοι είναι άνεργοι;

Πόσοι εργατοπατέρες υπηρετούν ήδη το σύστημα σαν βουλευτές και τι έχουν κάνει για τους νέους από αυτή τη θέση;

Πόσοι από αυτούς έχουν «παραιτηθεί» καταγγέλλοντας τις αδικίες;

Πόσοι έμειναν στη θέση τους αν όχι λουφάζοντας κερδίζοντας έξτρα ανταμοιβές;

Σε ποια τυφλή βία να στρέψουν την πλάτη όταν γεύονται τη βίαιη απόρριψη τους, σε αμοιβές, ιατρική περίθαλψη, προοπτικές εξέλιξης, μέλλον, κάθε μέρα;

Δώστε λοιπόν ένα και μόνο πραγματικό λόγο γιατί να πιστέψουμε σε εσάς;

Εάν υπάρχει...

Όλα για το λαό!

Κατάλαβες τώρα λαέ γιατί υπάρχουν...
αυτοί που τα σπάνε...
αυτοί που τους κοιτάνε...
αυτοί που δεν σε εκπαιδεύουν...
αυτοί που τους εκπαιδεύουν...
αυτοί που δεν σε θέλουν στο δρόμο ειρηνικά...
αυτοί που δεν σε θέλουν στο δρόμο ειρηνικά και δυναμικά...
αυτοί που δεν σε θέλουν στο δρόμο ειρηνικά, δυναμικά και με γνώμη...
αυτοί που δεν μιλάνε για ευθύνες...
αυτοί που μιλάνε για ευθύνες των άλλων...
αυτοί που μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα...

Αν δεν το κατάλαβες είναι για σένα...
υπηρετούν εσένα...
επικαλούνται για ότι γίνει εσένα...
τον πολίτη, την κοινωνία, το παιχνίδι τους!

Οι υπηρέτες του λαού που μιλάνε χωρίς να σε κοιτάνε...
πίσω από την οθόνη της τηλεόρασης...
προσπαθώντας να σβήσουν την μόνη αλήθεια που υπάρχει...
την δολοφονία που διέπραξαν οι ίδιοι.

Θεσμός η Δημοκρατία αλλά και η Πολιτική Ανυπακοή

Το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής

«Η μη-συνεργασία δεν στρέφεται ενάντια στους ανθρώπους, αλλά ενάντια στα μέτρα που αυτοί παίρνουν. Δεν στρέφεται ενάντια στους Κυβερνήτες, αλλά ενάντια στο σύστημα διοίκησης που αντιπροσωπεύουν. Οι ρίζες της μη-συνεργασίας δεν βασίζονται στο μίσος, αλλά στη δικαιοσύνη, αν όχι στην αγάπη.»

Μαχάτμα Γκάντι

Σήμερα ΜΑΤ επιτέθηκαν σε μαθητές.

«Σήμερα, ημέρα της κηδείας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι για όλους μια μέρα πένθους. Η δολοφονία του πλήγωσε βαθιά τη δημοκρατία μας. Οι προηγούμενες μέρες έφεραν στη σκέψη όλων ένα μεγάλο «γιατί». Αν η κοινωνία μας δεν απαντήσει πειστικά δίνοντας λύσεις οι πληγές θα μένουν ανοιχτές. Στην απάντησή του όμως πρέπει να επιμείνουμε με σεβασμό στους θεσμούς και στους νόμους. Σαν μέλος της γενιάς που έζησε βαριά χρόνια στην ιστορία μας καλώ να τιμήσουμε τη μνήμη του Αλέξη ειρηνικά.»

Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Οι μαθητές βρέθηκαν ανάμεσα στα ΜΑΤ και τους ταραξίες.

Σήμερα ΜΑΤ βρέθηκαν στον τόπο της κηδείας.

Γίνεται λοιπόν σαφές, ότι οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαφωνίας είναι ανώφελες, εφ’ όσον ο αντίπαλος, η κρατική εξουσία στην συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί να αντιπαρατάξει τη νόμιμη άσκηση βίας. Όσοι τις επιλέγουν, μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στη θεσμοθετημένη βία, αφού αυτή είναι σε θέση να επεκτείνει τα όριά της, περιορίζοντας αντίστοιχα τα όρια της νομιμότητας της εναντίωσης σε αυτήν. Συνεπώς οι ειρηνικές εκδηλώσεις εναντίωσης, αποτελούν μια μετριοπαθή αντίσταση, η οποία, για τους παραπάνω λόγους, όχι μόνο δεν συντελεί στην ανατροπή μιας ανεπιθύμητης κατάστασης, αλλά διαιωνίζει το υπάρχον πρόβλημα με αποτέλεσμα να δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την επίλυσή του.

Γιώργος Ν. Πολίτης, Το δικαίωμα της πολιτικής ανυπακοής και η φιλοσοφία του John Locke, εκδ. ΕΝΝΟΙΑ, Αθήνα 2004

Οι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας είναι πάλι κλειστοί λόγω των επεισοδίων.

Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια μας για να αλλάξει κάτι.

Ακούω ότι δεν θα αναβληθεί ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ Παναθηναϊκού και Ανόρθωσης. Τι να πεις; Άρτος και θεάματα για το λαό την μέρα της κηδείας! Ντροπή.

Η Άσκηση Βίας στο Πλαίσιο της Οργανωμένης Κοινωνίας

Διαβάστε το!

Χημικό κράτος

Ήμασταν στα Προπύλαια, φίλοι, παιδιά, γνωστοί για να φωνάξουμε.

Να φωνάξουμε για μια εν ψυχρώ δολοφονία.

Αυτό είναι που θέλουν να περάσει στα ψιλά και να μείνει στην μνήμη μόνο η εικόνα της καταστροφής.

Την ώρα που κατεβαίναμε την Μαυρομιχάλη και την Ιπποκράτους δεν υπήρχε ούτε ένας αστυνομικός.

Είδαμε τις πέτρες στα χέρια, τα κράνη που μοιραζόντουσαν, τα σακίδια με τις μολότοφ. Αυτά τα είδαμε πάλι μόνο εμείς;

Αυτό λέγεται προδιαγραμμένο έγκλημα.

Αυτό λέγεται έλλειψη ΠΡΟΛΗΨΗΣ.

Οι πρώτες φωτιές άναψαν Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους σε κάδους.

Πριν ξεκινήσει η πορεία είχαν αρχίσει τα σπασίματα στην Χαριλάου Τρικούπη, πολύ πιο μπροστά από την αρχή της πορείας. Καταλάβαμε ότι θα ήταν δύσκολα τα πράγματα.

Τα παιδιά είχαν μπει σε ένα μπλοκ στην αρχή της πορείας.

Όταν ξεκινήσαμε εμείς από τα Πρoπύλαια αυτοί ήταν ήδη στην Ομόνοια δίπλα στους κνίτες.

Μιλάμε για αρκετό κόσμο στην πορεία.

Με την εμφάνιση των πρώτων δυνάμεων ΜΑΤ στην Ιπποκράτους και Ακαδημίας άρχισε ο πετροπόλεμος. Άρχισαν τα πρώτα επεισόδια.

O κόσμος γιουχάριζε αυτούς που έσπαγαν βιτρίνες και στάσεις.

«Είμαστε μαζί σας, είμαστε μαζί» φώναζαν αυτοί.

Πάλι γιουχάρισμα...

Με το που έπεσαν οι μολότοφ στο κτίριο του Αρσακείου λούστηκε ο τόπος από χημικά.

Ψάχναμε να βρούμε από που ερχόντουσαν. Δεν υπήρχε καμιά οπτική επαφή με αστυνομία.

«Από πάνω...» ακούστηκε ένα φίλος μου.

Μας πετούσαν τα χημικά από ταράτσες κτιρίων!

Μέτρα ΠΡΟΛΗΨΗΣ!

Μπήκαμε στη Στοά του Βιβλίου και κατεβήκαμε στη Σταδίου.

Πέρασε ένα μπλοκ από την Ομόνοια.

Τα παιδιά κατέβηκαν στο Μετρό για να φύγουν.

Εμείς κατεβήκαμε πλατεία Γκοτζιά και πέσαμε στο σώμα του ΚΚΕ.

Παραδέχτηκα οργάνωση και ετοιμότητα. Το έχουν σπουδάσει οι άνθρωποι το πράγμα. Δεν υπήρχε περίπτωση να σπάσει με τίποτα.

Τελικά πρέπει να ανήκεις κάπου για να μπορέσεις να επιβιώσεις. Δεν υπάρχει χώρος για ανένταχτους και πολίτες που απλά θέλουν να φωνάξουν.

Λέγεται και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, αλλά για ποια δημοκρατία να μιλήσουμε;

Καταφύγαμε στα στενά του Μοναστηρακίου.

Τα παιδιά βγήκανε από το σταθμό λόγω δακρυγόνων. Άλλο ένα πονεμένο κεφάλαιο. Σταθμοί χωρίς εξαερισμό. Κι αν δεν ήταν δακρυγόνα αλλά φωτιά τι θα γινόταν;

Το δύσκολο ήταν να περάσουν την Πανεπιστημίου. Χημικά πολλά αλλά δεν έβλεπαν αστυνομία.

Μέτρα ΠΡΟΛΗΨΗΣ!

Μαζί με πολύ κόσμο ανεβήκαν προς τη Χαριλάου Τρικούπη και ξέφυγαν.

Βλέπαμε τα πλάνα στις τηλεοράσεις και λέγαμε εκεί ήμασταν πριν από λίγο, κι εκεί, κι εκεί...

Αλλά να μην ξεχνάμε την εν ψυχρώ δολοφονία. Να μην ξεχνάμε την ασύστολη χρήση και την εν ψυχρώ ρίψη δακρυγόνων.

Υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι αυτοί οι «οργανωμένοι» τύποι θα σταματήσουν ποτέ με τα δακρυγόνα;

Περάσαμε από τα Προπύλαια μετά τις 10 το βράδυ ανεβαίνοντας προς Εξάρχεια.

Οι αστυνομικοί ταμπουρωμένοι και η ατμόσφαιρα αποπνικτική από τα χημικά.

Στην Ιπποκράτους τα πυροσβεστικά παραταγμένα.

Καίγανε τα μάτια μας.

Μπήκαμε στην στοά του Όπερα για να πάρουμε ανάσα.

Βγαίνοντας στην Ακαδημίας τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα.

Καιγόταν ένα κτίριο. Η Μαυρομιχάλη κλειστή.

Κατευθυνθήκαμε προς Χαριλάου Τρικούπη. Φωτιές σε κάδους δεξιά κι αριστερά του δρόμου.

Μετά τη Ναβαρίνου ηρεμήσαμε.

Μικροεστίες φωτιάς σε κάδους ως επί το πλείστον συναντήσαμε μέχρι τη Διδότου.

Στην τηλεόραση η μόνη αξιόλογη θέση καθώς και ψύχραιμος δομημένος λόγος ακούστηκε από ένα δημοσιογράφο του Αντένα, τον Γιώργο Καραιβάζ αν δε κάνω λάθος.

Οι υπόλοιποι αναμετάδιδαν σαν ποδοσφαιρικό αγώνα ότι έβλεπαν στις οθόνες τους κι ανακύκλωναν τα ίδια και τα ίδια ξεχνώντας την εν ψυχρώ δολοφονία.

Η καραμέλα της τρομοκρατίας και του εκφοβισμού σ’ όλο της το μεγαλείο.

Απελπιστικά ανεγκέφαλοι!

Έχουν περάσει 24 ώρες από την χθεσινή πορεία και ακόμα αισθάνομαι τα δακρυγόνα και τον καπνό.

Τα παιδιά γύρισαν μετά από την σημερινή ειρηνική πορεία στη ΓΑΔΑ στα σχολεία τους. Ναι, υπάρχουν και ειρηνικές πορείες. Τα παιδιά προστάτεψαν το δικαίωμά τους στην διαμαρτυρία. Τα λίγα άτομα που προσπάθησαν να σπάσουν το κλίμα πετάγοντας πέτρες και μπουκάλια απομονώθηκαν και κανένα παρατράγουδα δεν συνέβηκε. Τα παιδιά γύρισαν από την σημερινή ειρηνική πορεία στη ΓΑΔΑ στα σχολεία τους. Η νέα γενιά, που τόσο την έχουν κατηγορήσει για αδιαφορία και ανευθυνότητα, τελικά είναι πραγματικά το ζωντανό μέλλον μας.

Τριήμερες καταλήψεις ξεκινήσαν σήμερα.

Που μυαλό τώρα για διάβασμα. Δεν τους αδικώ. Να διαβάσεις για να γίνεις άνθρωπος και χρήσιμο μέλος στην κοινωνία μέχρι που κάποιος τρελός με ένα όπλο στο χέρι να σου σβήσει τα όνειρα. Εν ονόματι του νόμου...

Κι εγώ σήμερα δεν έχω καμιά διάθεση για τίποτα. Η χθεσινή υπερένταση δεν λέει να καταλαγιάσει. Ίσως να φταίει και το ότι όλο το βράδυ μυρίζαμε τα υπολείμματα των καμένων κάδων.

Διαβάζω τα νέα στα διάφορα site και τρελαίνομαι γι άλλη μια φορά με τις απίστευτες δηλώσεις...

Ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής από το Μέγαρο Μαξίμου δήλωσε πως η Πολιτεία δε θα είναι καθόλου επιεικής στην απόδοση ευθυνών. Τόνισε πως κάποια ακραία στοιχεία εκμεταλλεύτηκαν το θάνατο του 15χρονου με κίνητρο τη βία και στόχο την καταστροφή… Υπογράμμισε επίσης το υπέρτατο αγαθό της ζωής και την υποχρέωση του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες και την κοινωνία.

Τελικά οι πολιτικοί μας είναι πραγματικά ανεύθυνοι των όσων έγιναν απλά γιατί είναι απελπιστικά ανεγκέφαλοι.

«...το υπέρτατο αγαθό της ζωής και την υποχρέωση του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες και την κοινωνία»

Μα αυτό ακριβώς ΔΕΝ μπορείτε να κάνετε. Να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ. Ξέρετε ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ.

ΔΕΝ μπορείτε να μιλάτε για παραδειγματική τιμωρία των ενόχων σε τρίτο πρόσωπο. ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ. ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΑΚΟΜΗ;

Θα το φωνάξουμε ξανά σήμερα το απόγευμα στις 6 στην συγκέντρωση στα Προπύλαια μήπως και το ακούσετε και το καταλάβετε.

Ποιοι πραγματικά τα σπάνε;

Ήμασταν στην πορεία και δεν σπάσαμε τίποτα.

Ήμασταν από παιδάκια μέχρι μεγάλοι άνθρωποι.

Ήμασταν εκεί για να διαμαρτυρηθούμε για τα εγκλήματα που γίνονται κάθε μέρα εναντίον μας.

Ήμασταν εκεί για να σώσουμε τη ζωή των παιδιών μας.

Ήμασταν εκεί για να φωνάξουμε γιατί αυτό είναι δικαίωμα και υποχρέωσή μας.

Δεν σπάσαμε τίποτα.

Δεν καταστρέψαμε τίποτα.

Εμείς τους βλέπαμε αυτούς που τα έσπαγαν.

Αλλά μόνο εμείς;

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα ήμασταν 100.000 και βάλε.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα είχαμε κοινωνικό πρόσωπο και φωνή.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα ήμασταν 500.000 και βάλε.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα έπεφταν κυβερνήσεις.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα ήμασταν ΟΛΟΙ οι Έλληνες και βάλε.

Εάν δεν ήταν αυτοί που τα σπάνε θα άλλαζε επιτέλους κάτι.

Αυτό είναι τελικά που κανείς τους ΔΕΝ θέλει να σπάσει.

Κράτος εκτελεστής

Το κράτος σκοτώνει κάθε μέρα.
Μερικές φορές και με σφαίρες.

Όταν σκοτώνεται άδικα ένας άνθρωπος είναι ανεπίτρεπτο να μιλάνε για καμένα καταστήματα και «περιουσίες». Αυτά θα φτιαχτούν ξανά με τη «βοήθεια» του συστήματος.
Το παιδί όμως δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω.

Εάν θέλεις να «προστατέψεις» τις περιουσίες των αθώων πολιτών τότε να σταθείς μπροστά τους. Να προσφέρεις θυσία τον εαυτό σου για να κατευνάσεις την δίκαια οργή του πλήθους. Αυτός είναι και ο μόνος ρόλος σου γελοίε πολιτικέ.
Να υπηρετείς τους πολίτες.

Δεν υπάρχει παραίτηση σε τέτοιες περιπτώσεις. Υπάρχει το χαρακίρι. Όλης της Βουλής.
Γιατί όλοι είναι υπεύθυνοι.

Όταν είσαι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που σκοτώνει τους πολίτες της δεν λυπάσαι και δεν ελπίζεις ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη. Πηγαίνεις σπίτι σου. Έχεις αποτύχει.
Είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις για να σώσεις την Δημοκρατία.

Όταν γράφουν ότι κινδύνευσε η ζωή αθώων ανθρώπων εννοούν και τη ζωή του παιδιού; Εννοούν τη ζωή των παιδιών μου που είναι σ’ αυτή την ηλικία; Εννοούν τη δική μου που κυκλοφορώ στο δρόμο;
Εννοούν κάτι άλλο;

Πόσο θράσος και έλλειψη ευθύνης μπορεί να έχεις όταν είσαι εσύ αυτός που σκότωσε γιατί είσαι η κυβέρνηση και η συγκυβέρνηση και η λανθάνουσα εξουσία, να ζητάς με επιστολή συγγνώμη από τους γονείς ενός αδικοσκοτωμένου παιδιού;