Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

Γυμνοπαιδία A΄. Σαντορίνη


Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.

Bρεθήκαμε γυμνοί πάνω στην αλαφρόπετρα
κοιτάζοντας τ' αναδυόμενα νησιά
κοιτάζοντας τα κόκκινα νησιά να βυθίζουν
στον ύπνο τους, στον ύπνο μας.
Eδώ βρεθήκαμε γυμνοί κρατώντας
τη ζυγαριά που βάραινε κατά το μέρος
της αδικίας.

Φτέρνα της δύναμης θέληση ανίσκιωτη λογαριασμένη αγάπη
στον ήλιο του μεσημεριού σχέδια που ωριμάζουν,
δρόμος της μοίρας με το χτύπημα της νέας παλάμης
στην ωμοπλάτη·
στον τόπο που σκορπίστηκε που δεν αντέχει
στον τόπο που ήταν κάποτε δικός μας
βουλιάζουν τα νησιά σκουριά και στάχτη.

Bωμοί γκρεμισμένοι
κι οι φίλοι ξεχασμένοι
φύλλα της φοινικιάς στη λάσπη.

Άφησε τα χέρια σου αν μπορείς, να ταξιδέψουν
εδώ στην κόχη του καιρού με το καράβι
που άγγιξε τον ορίζοντα.
Όταν ο κύβος χτύπησε την πλάκα
όταν η λόγχη χτύπησε το θώρακα
όταν το μάτι γνώρισε τον ξένο
και στέγνωσε η αγάπη
μέσα σε τρύπιες ψυχές·
όταν κοιτάζεις γύρω σου και βρίσκεις
κύκλο τα πόδια θερισμένα
κύκλο τα χέρια πεθαμένα
κύκλο τα μάτια σκοτεινά·
όταν δε μένει πια ούτε να διαλέξεις
το θάνατο που γύρευες δικό σου,
ακούγοντας μια κραυγή
ακόμη και του λύκου την κραυγή,
το δίκιο σου·
άφησε τα χέρια σου αν μπορείς να ταξιδέψουν
ξεκόλλησε απ' τον άπιστο καιρό
και βούλιαξε,
βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες.

Σεφέρης Γιώργος
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)


Διαβάζω και αισθάνομαι μια κραυγή να σκίζει το στήθος μου.

«ακούγοντας μια κραυγή
ακόμη και του λύκου την κραυγή»

Απίστευτη ένταση το τελευταίο διάστημα.
Ακόμα περισσότερη αυτή που έρχεται.
Συμβαίνουν τόσα που ούτε σαν αποτύπωση τίτλων δεν μένουν.
Γέμισε το μπάφερ κι άρχισε η επιλεκτική διαχείριση της σκέψης.

Κρίμα και άδικο.
Χάνονται οι μικρές χαρές.
Περνάνε οι στιγμές.

Μόνη αναλαμπή η επαφή το βράδυ.
Κι αυτή όμως θέλει χρόνο για την αποσυμπίεση.
Χρόνο για να φύγει το πέπλο και η ομίχλη.

Και μετά η γλυκιά κατάρρευση.

Τουλάχιστον κρατάω το χέρι της!
Χαίρομαι γιατί είναι εκεί μαζί μου.
Είμαι ευτυχισμένος γιατί είμαι μαζί της!

«Φτέρνα της δύναμης θέληση ανίσκιωτη λογαριασμένη αγάπη
στον ήλιο του μεσημεριού σχέδια που ωριμάζουν,
δρόμος της μοίρας με το χτύπημα της νέας παλάμης
στην ωμοπλάτη»

Σ’ αγαπώ!

Ω, πόσο σ’ αγαπώ!




Γυμνοπαιδίαι ήταν η μεγαλόπρεπη ετήσια τελετή της αρχαίας Σπάρτης. Αφιερωμένη στον Απόλλωνα κρατούσε δέκα μέρες και κυριαρχούσαν χοροί εφήβων καθώς και γυμναστικές ασκήσεις.


3 σχόλια:

prasino liker είπε...

Μονο που λες σε αγαπω φτανει.Νομιζω στην φαση που ειμαστε οι περισσοτεροι αυτη η λεξη σπανιζει.
Καλη σου μερα.

Sigmund_01 είπε...

Δεν φτάνει να το λες μόνο.
Καλησπέρα!

kwlogria είπε...

Γιατρέ μου, Γιατρούλη μου, Γιατράρα μου!!!