Στο κέντρο της Αθήνας ένα σκιάχτρο ακέφαλο και παράταιρο. Εάν ήταν στο χωράφι θα τρόμαζε(!) τα πουλιά προστάτης των φρέσκων σπόρων. Ο αέρας θα ανέμιζε τα κουρελιασμένα του ρούχα θα έστεκε αγέρωχο, κυρίαρχο και χρήσιμο. Σαν το μετανάστη μακριά από το σπίτι του μένει στηριγμένο σ' ένα δένδρο. Ούτε χώμα, ούτε πουλιά, ούτε φρέσκοι σπόροι. Ποιά ειρωνεία οδήγησε αυτόν που το έφτιαξε;
Είναι πανέμορφη! Λευκή στο πάνω μέρος της και καθαρή, σαν τα φρεσκοπλυμένα ρούχα τα λευκά! Τα πόδια της βάσης είναι κόκκινα, μεταλλικά με μαύρα πλαστικά για να είναι σταθερή. Η κόκκινη μεταλλική βαφή έχει μια μοναδική λαμπρύτητα, αν μπορείς να το πεις κι έτσι. Ταιριάζει άψογα με την ασπροκόκκινη σιδερώστρα, νεοαποκτηθείσα κι αυτή! Η επιλογή της ήταν δύσκολη υπόθεση, αν και όχι τόσο δύσκολη. Ο συναγωνισμός συμπεριλάμβανε μια αλουμινένια και μια αλουμινένια με σχοινιά. Οι διαστάσεις ήταν ίδιες και για τις τρεις. Οι διαφορές όμως στην τιμή τεράστιες! Πάνω από τα διπλά στοίχιζε η καθολοκλήρου αλουμινένια και διπλά η σχοινοαλουμινένια. Η επιλογή λοιπόν έγινε εύκολη υπόθεση και η απλώστρα το βράδυ θα καταφθάσει με τις πρέπουσες τιμές στο σπίτι!
Αν και το θέαμα μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρον εικαστικά με τρελαίνει το άπλωμα των ρούχων από τα μπαλκόνια...
Αρχή της εβδομάδας με ήλιο, επιτέλους, και με την αύρα της αισιοδοξίας να φουσκώνει το στήθος μου! Αρχή με την φωνή του Εμπειρίκου, του μοναδικού ποιητή, να διαβάζει ποίηση, την δική του ποίηση! Ενδοχώρα, έτος 1934-1937. Το καλύτερό μου...
ΕΑΡ ΣΑΝ ΠΑΝΤΑ
Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού με το κόκκινό της φόρεμα
Πρώτα μικρή κ’ έπειτα μεγάλη
Ανεβαίνει στην κορυφή του πύργου
Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του στήθους της
Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλείτερος καϋμός απ’ τον δικό της
Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου
Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόησι ανθρώπου έκθεσις πιο εκτεταμένη
Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως
Εδώ κ’ εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι
Θερμές σταγόνες πέφτουνε στην γη
Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο σημείο της πτώσεως
Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη
Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια σταγόνα
Κανένα διαμάντι πιο βαρύ
Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους
Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε στον ήλιο
Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη
Είναι γιομάτη ως επάνω
Κι απ’ τα νερά της αναδύεται μια πολύ μικρή παιδίσκη ωραιότατη.
Λύσσαξα χθες το βράδυ να φτιάξω ένα περίεργο βραδινό. Το ήθελα γευστικό αλλά ελαφρύ. Με λαχανικά μαγειρεμένα μεν αλλά ζωντανά δε. Το σκεφτόμουν έτσι, το σκεφτόμουν αλλιώς αλλά δεν μου έδενε με τίποτα. Τα συστατικά όλα εντάξει. Τι μου έλειπε; Το αγαπημένο μου γουόκ! Πακεταρισμένο κι αυτό σε κάποια κούτα, λόγω της επικείμενης μετακόμισης, δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τις βραδινές μου ορέξεις. Μια απλή σαλάτα, αν και όχι τόσο απλή, τελικά έδωσε λύση και παύση στη βραδινή μου γαστριμαργική αγωνία!
Στoν σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, γυρίστηκε η καινούργια διαφήμιση της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας T-Mobile. Η διαφήμιση παίχτηκε στο Channel 4 την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 το βράδυ. Η διαφήμιση είχε γυριστεί την προηγούμενη μέρα το πρωί με τη συμμετοχή 400 χορευτών και του ανυποψίαστου κοινού, που αντέδρασε όπως ακριβώς περίμενε η T-Mobile. Το όλο σκηνικό γυρίστηκε με 10 κρυφές κάμερες. Ο κόσμος τράβηξε βιντεάκια και φωτογραφίες με τα κινητά του, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν. Κανείς από τους παρευρισκομένους, εκτός από τους χορευτές και τους υπαλλήλους του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ώρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το αποτέλεσμα το βλέπετε στο βιντεάκι!
Κάθε φορά που μαζεύω τα πράγματά μου για μετακόμιση ανακαλύπτω όσα είχα ποθήσει να αποκτήσω, θυμάμαι πόσο ήθελα τα περισσότερα από αυτά, για πόσα από αυτά είχα μαλώσει ή είχα ξενερώσει αφού τα αγόρασα. Κάθε φορά λέω να τα πετάξω και κάθε φορά τα πακετάρω με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα αποκτήσουν πάλι την ίδια αξία, συναισθηματική ή και οικονομική σαν αντίκες. Αποτέλεσμα είναι να τα βρίσκω μέσα στα παλιά κιβώτια στην επόμενη μετακόμιση. Φέτος όμως τα πέταξα όλα! Αποφάσισα επιτέλους ότι μετακόμιση σημαίνει και νέα ζωή απαλλαγμένη από τα άχρηστα και αχρησιμοποίητα πράγματα του παρελθόντος. Κατάλαβα επιτέλους ότι αξίζει να ζεις με τον άνθρωπο που αγαπάς, τους φίλους που εκτιμάς και τα παιδιά σου που λατρεύεις!
Διάβαζα σε ένα βιβλίο ότι σε κάποια χωριά της Λατινικής Αμερικής με την αλλαγή του χρόνου καίνε όλα τους τα πράγματα τελετουργικά στην κεντρική πλατεία, ακόμα και υπολείμματα τροφίμων. Αφού περάσουν τρεις μέρες με διάφορες τελετές εξαγνισμού και συγχώρεσης του καθένα, ακόμη και οι εγκληματίες επιστρέφουν στα χωριά, ξεκινάνε πάλι με ένα πανηγύρι όπου όλα τα σπίτια είναι καθαρά, ανοιχτά προς όλους και έτοιμα να υποδεχτούν τα νέα έπιπλα καθώς και τις νέες σοδειές.
Έτσι λοιπόν και η δική μου μετακόμιση αυτή τη φορά θέλω να είναι μια νέα αρχή απαλλαγμένη από τις σκόνες του παρελθόντος.
Lies / Demand another lie No matter how i try / Wish i could disappear I know myself / I know myself well enough Down / The only way is down My face down on the ground / What am i doing here? I know myself / I know myself well enough
And if i could stop the clocks / If i could make this moment mine I´d make the most of a bad time / I wish i could stop the clocks And wash away those lies / It´s all that i could wish for tonight
Down / The only way is down My face down on the ground / What am i doing here? I know myself / I know myself well enough And now my angels need angels / To help me get out of this hell I know myself well enough / To know that i don´t know myself
And if i could stop the clocks / If i could make this moment mine I´d make the most of a bad time / I wish i could stop the clocks And wash away those lies / It´s all that i could wish for tonight
And if i could stop the clocks / If i could make this moment mine I´d make the most of a bad time / I wish i could stop the clocks And wash away those lies / It´s all that i could wish for tonight
Φρέσκο πανκ-ροκ συγκρότημα από την Γερμανία που μου το σύστησε ο γιος μου. Τα καλά του να έχεις παιδιά! Το όνομά τους είναι η λάθος αποτύπωση του donuts. Μετά από το λάθος που έγινε αποδεχτό, για την πλάκα του, βγήκε και η φιλοσοφία τους donots = do nothing, like slackers.
An inspirational tirade against me How to explain my life? Boys to the left of me girls to the right of me neither husband nor wife Though the days are filled with pain there is no one who’ll explain why I’m coming under friendly fire shot in the fatal cause of rock-and-roll but there’s nothing, really nothing, to say Why I endure under force majeure slander without shame or tact I who studied make-up, mime and Buddha who taught two generations to react About me the critics lied I ignored them and survived in spite of coming under friendly fire shot in the fatal cause of rock-and-roll I have nothing, really nothing, to deny When I look back my eyes are filled with tears Danger to mascara, applause to my peers When fame sustained me and arenas acclaimed me I floated through life in a cloud of love and insanity and pagan profanity before a worshipping crowd Now my status is ill-defined As an icon I’m inclined to be coming under friendly fire shot in the fatal cause of rock-and-roll but whatever dull or clever points they’ve scored I have never, oh no never, been ignored
Θέλω να έρθουν τώρα οι Αλκυονίδες! Βαρέθηκα πλέον την υγρασία, τη βροχή, την γκριζομαυρίλα. Θέλω φως και κρύο! Χειμώνα όπως τον ήξερα και όπως τον αγαπούσα. Βαρέθηκα το φως που δεν δημιουργεί σκιές. Χωρίς την σκιά μου νιώθω κενό και αστάθεια. Σαν τον Πήτερ Παν που κυνηγούσε την σκιά του για να την ράψει στα πόδια του. Την αγαπώ τη σκιά μου! Όχι σαν το Λούκυ Λουκ που την συναγωνιζότανε... Είναι τόσα πράγματα που μπορείς να κάνεις με τη σκιά σου! Σκέψου και θα εκπλαγείς πόσα θα βρεις!
Στη συγκέντρωση υλικών αγαθών για εμάς ή για τους απογόνους μας, στη δημιουργία μιας οικογένειας ή ενός κράτους, ακόμα και στην επιδίωξη της δόξας, είμαστε όλοι μας θνητοί. Όμως στην ενασχόληση με την αλήθεια είμαστε αθάνατοι κι εκεί δεν χρειάζεται να φοβόμαστε ούτε τις αλλαγές ούτε τις ατυχίες.
Εισαγωγή στην πολιτεία με δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Προς το παρών παίζει με τα δικαιώματα.
Οι υποχρεώσεις μετά.
Κι εγώ κοιτάω και ψάχνω τις πρώτες εικόνες του στο βάθος της θύμησης.
18 χρόνια με όλα!
Τέλεια!
Αλλάξανε όλα σε ένα βράδυ για όλους μας.
Είναι νέα ζωή, νέα πλεύση, δεν είναι η συνέχεια.
Στα 18 σου μόνο για νέα πράγματα θέλεις να ζεις.
Και είναι μόνο μια φορά.
Καλό ταξίδι στις νέες θάλασσες παιδί μου!
* Είναι αυτή η εικόνα που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό από το Truman Show όταν ο Jim Carrey στην τελική προσπάθεια του να αποδράσει με το σκάφος πέφτει στον ορίζοντα!
Εάν έχει γεύση και άρωμα μια δημιουργική δουλειά νομίζω ότι αυτή είναι μοναδικά μεθυστική! Για την Electrabel. Ο Raf Wathion την εποχή της ψηφιακής εικόνας και επεξεργασίας επιμένει σε παραδοσιακές μεθόδους. Περίπου 300,000 κεράκια και χιλιάδες λήψεις επί μέρες συνθέτουν!
Ο Εμμανουήλ Μπιτσάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στη Σχολή Βακαλό (1991-1994). Παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1992-1996). Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1996-2001).
Απίστευτο φωτογραφικό στιγμιότυπο όπου διαιτητής "καθαρίζει" ένα παιχνίδι. Μάλλον να τον φέρουμε στην Ελλάδα να εκπαιδεύσει τους δικούς μας! Το θέμα και επιπλέον φωτογραφίες με βίντεο εδώ!
Ο πρωθυπουργός Κων. Καραμαλής δεν έκανε δεκτή την παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως Πρ. Παυλόπουλου, ο οποίος δεν έκανε δεκτή την παραίτηση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ Χρ. Παναγόπουλου, ο οποίος δεν έκανε δεκτή την παραίτηση του διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης Δ. Μιχαλέλη, αλλά και του διευθυντή Διοικητικών Γιώργου Υφαντή. Τέλεια! Υπάρχει όμως και μια παραίτηση που τελικά έγινε δεκτή, αυτή του διευθυντή Ασφαλείας της ΕΡΤ Λεωνίδα Παπαδάκη.
Σκορ παραιτήσεων:δεκάδες μη δεκτές - 1 δεκτή!
Κατά τα άλλα αποκτήσαμε περιβαλλοντολογική συνείδηση, θα αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση (με μερικά χιλιάδες ευρώ ακόμη σε διαφημιστική καμπάνια - πλύσης εγκεφάλου) , ήρθε και η ώρα να αποκτήσουμε και κοινωνική συνείδηση!
Update... Nέα στοιχεία περί παραιτήσεων που εάν αληθεύουν (και γιατί όχι!) το θέμα είναι τραγικωμικότερο!
Για να πούμε του στραβού το δίκηο, το πρωθυπουργικό γραφείο ζήτησε από τους υπουργούς κ.κ. Δούκα και Κοντό να παραιτηθούν αλλά σε αυτή τη κυβέρνηση κανείς δεν παραιτείται.Προφανώς το θεωρούν αμαρτία. Ο κ. Παυλόπουλος έχει ζητήσει δύο φορές από τον πρόεδρο της ΕΡΤ να παραιτηθεί, τη δεύτερη μάλιστα μπροστά σε κόσμο, αλλά εκείνος αντιστέκεται σθεναρά. Ο μόνος που τη πλήρωσε από το προχθεσινό φιάσκο με τη ειρηνική κατάληψη του στούντιο της Αγίας Παρασκευής ήταν ο υπεύθυνος ασφαλείας στην είσοδο της ΕΡΤ. Κι αυτός δε παραιτήθηκε, αλλά απολύθηκε.
Μόνο ανησυχία και προβληματισμό γεννάει η στάση της ακατανόμαστης πλέον αυτής εφημερίδας. Είναι αδιανόητη, επικίνδυνη και εναντίον κάθε έννοιας κράτους δικαίου η δημόσια θέση και πρό(σ)κληση - προτροπή για κατάλυση του κράτους από πολίτες και από συγκεκριμένη πολιτική δύναμη. Τέτοια πρωτοσέλιδα δεν πρέπει να τόλμησε ούτε το επίσημο όργανο του κόμματος. Η θέση της φυλλάδας είναι η ακύρωση κι όχι η πρόταση για βελτίωση της κοινωνίας.
Προσωπικά εάν ανήκα στην παράταξη του ΚΚΕ θα ντρεπόμουν και μόνο με την αναφορά στο πρωτοσέλιδο αυτής της φυλλάδας. Η πολιτική είναι όντως δύσκολο παιχνίδι αλλά με τέτοιες "κινήσεις" γίνεται και βρώμικο.
Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την πολιτική από την ποινική ευθύνη;
Γιατί γίνεται μάχη (κι άλλη μάχη!) να μην αποδοθούν ποινικές ευθύνες αλλά μόνο πολιτικές;
Τι εννοεί ο πρωθυπουργός λέγοντας αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη;
Απάντηση απλή... Στην πολιτική ευθύνη ΔΕΝ υπάρχουν ποινές! Η μόνη ποινή που ουσιαστικά υφίσταται είναι η μη λήψη ψήφου στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Κι επειδή ο λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου (πιστεύω ότι όχι πλέον) ελπίζουν όλοι οι πολιτευτές μας ότι όλα θα ξεχαστούν και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Απλά πράγματα!
Οι άγγελοι είναι λευκοί πυρωμένοι λευκοί και το μάτι
μαραίνεται που θα τoυς αντικρίσει
και δεν υπάρχει άλλος τρόπος πρέπει να γίνεις σαν την
πέτρα, όταν γυρεύεις τη συναναστροφή τους,
κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου
στις οχτώ γενιές των ανέμων,
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου.
>>> Γεώργιος Σεφέρης