Πέμπτη, Νοεμβρίου 09, 2006

Εικόνες...



Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου
γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου
καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ' ακολουθούσε
ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου
ως που να βρούμε τα νερά του βουνού.
Στη Σαντορίνη αγγίζοντας νησιά που βουλιάζαν
ακούγοντας να παίζει ένα σουραύλι κάπου στις αλαφρόπετρες
μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή μια σαΐτα τιναγμένη ξαφνικά
από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης.
Στις Μυκήνες σήκωσα τις μεγάλες πέτρες και τους θησαυρούς των Ατρειδών
και πλάγιασα μαζί τους στο ξενοδοχείο της "Ωραίας Ελένης του Μενελάου".
χάθηκαν μόνο την αυγή που λάλησε η Κασσάντρα
μ' έναν κόκορα κρεμασμένο στο μαύρο λαιμό της.
Στις Σπέτσες στον Πόρο και στη Μύκονο με χτίκιασαν οι βαρκαρόλες.
Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;
Ο ένας έρχεται από τη Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο
μήπως "έρχεται εξ Ομονοίας"
"Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος" απαντά κι είν' ευχαριστημένος
"βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό".
Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει δεν ξέρουμε τίποτε
δεν ξέρουμε πως είμαστε ξέμπαρκοι όλοι εμείς
δεν ξέρουμε την πίκρα του λιμανιού σαν ταξιδεύουν όλα τα καράβια'
περιγελάμε εκείνους που τη νιώθουν.
Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική
και δε βρίσκεται πουθενά'
αγοράζουν κουφέτα για να παντρευτούνε
φωτογραφίζουνται
ο άνθρωπος που είδα σήμερα καθισμένος σ' ένα φόντο με πιτσούνια και με λουλούδια
δέχουνταν το χέρι του γέρο φωτογράφου να του στρώνει τις ρυτίδες
που είχαν αφήσει στο πρόσωπό του όλα τα πετεινά τ' ουρανού.
Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει
ολοένα ταξιδεύει
κι αν "ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς"
είναι εκείνοι
που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι
εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια
που δεν μπορούν να κινήσουν την ΕΛΣΗ τη ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τον ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ
Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα
σφυρίζουν
μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης
καμμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που βασιλεύει
ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ' άσπρα και στα χρυσά.
Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει
παραπετάσματα βουνών
αρχιπέλαγα
γυμνοί γρανίτες...
Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓΩΝlΑ 937.

Είπε ο μοναδικός Σεφέρης Γεώργιος στο Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, συνέλαβε την εικόνα με τον χρωστήρα του ο Tέτσης Παναγιώτης, ταξίδεψε η σκέψη μου στην Καμαριώτισσα της Σαμοθράκης.

9 σχόλια:

The Motorcycle boy είπε...

εμένα πάντως, μιζέρια και αναχωρητισμό μου έβγαζε μια ζωή αυτό το πράγμα. Όπως και τα περισσότερα μέρη στην Ελλάδα -δεν μπορώ να τα δω γραφικά, όμορφα, ξεχωριστά και άλλα τέτοια. Κι έχει αυτόν τον σκατοήλιο ... που σε τυφλώνει στον πονοκέφαλο!

Sigmund_01 είπε...

Με ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου θα είσαι εντάξει;!
Κρύβουν και κάποιες ασχήμιες αν είναι καλά...

numb_jg είπε...

Σαμοθράκη = λατρεία

zero είπε...

Η Σαμοθρακη ειναι φανταστικο νησι.

ζερο.

Sigmund_01 είπε...

numb2006 και zero φύγαμε καλοκαίρι για Σαμοθράκη!
Αν και τώρα που χειμωνιάζει είναι ομορφότερη, πιο άγρια, ερημική, πιο πρωτόγονη. Αν χιονίσει κιόλας ακόμα καλύτερα! Κερνάω χασλαμά μετά το κατσικάκι:-)

pastaflora είπε...

άγρια τα vibes του νησιού, άγρια κι η ομορφιά του.

Sigmund_01 είπε...

Έτσι είναι όπως τα λες...
Κι εσύ μαζί μας το καλοκαίρι;!

pastaflora είπε...

εγώ ανήκω στο club της αμοργού: εκεί βρήκα τη γαλήνη, το φως, τις καλές ψυχές κι εκεί παντρεύτηκα. κολλημένη κανονικά!

Sigmund_01 είπε...

Nαι, αλλά κατσικάκι σαν της Σαμοθράκης πουθενά αλλού!!!